บทที่ 98: เลขาฯเหอ ทำไมอยู่ดีๆ มากล่าวหาผมแบบนี้!

ทางพ่อซูเห็นอีกฝ่ายตะโกนเรียก ก็รู้ว่าหนีไม่พ้นแล้ว เลยเดินออกมาจากข้างหลังแบบเซ็งๆ

“ลุงสวี่ มีอะไรจะคุยกับผม? ขอบอกไว้ก่อนนะว่าถ้าไม่ใช่เรื่องรถแทรกเตอร์ คุยได้หมด”

ได้ยินพ่อซูพูดแบบนั้น อีกฝ่ายก็เบะปากทันที

“โธ่เอ๊ย ลุงซูพูดอะไรไร้สาระแบบนี้ เวลาเร่งด่วนแบบนี้ ผมไม่มายืมรถแทรกเตอร์ แล้วจะมาคุยเล่นกับลุงเหรอ!”

พ่อซูโบกมือ “งั้นไม่ต้องพูดแล้ว รีบกลับไปเกี่ยวข้าวต่อเถอะ! เราก็ต้องรีบเอาข้าวไปส่งทางการแล้วด้วย เดี๋ยวช้าไปโรงเก็บข้าวของคอมมูนปิดก่อน”

“ปิดบ้าอะไรล่ะ! เช้าขนาดนี้ ปีนี้มีแต่หมู่บ้านผิงของพวกคุณนั่นแหละที่เกี่ยวเสร็จแล้ว ที่อื่นยังเกี่ยวกันอยู่เลย ไม่มีใครแย่งหรอก”

“คุณก็บอกมาเลยว่าหมู่บ้านผิงของพวกคุณมีข้อเรียกร้องอะไร คุณคงไม่คิดจะปล่อยรถแทรกเตอร์ทิ้งไว้เฉยๆ หรอกนะ!”

พูดไปก็ควักยาสูบออกมามวนให้พ่อซูเองกับมือ มองไปที่ซูเหวินเฉินที่เดินมาจากด้านหน้า

“หลานชาย จะสูบไหม? ลุงจะมวนให้มวนนึง?”

ซูเหวินเฉินส่ายหน้า “ผมสูบไม่เป็นครับ มันไอครับ!”

ได้ยินแบบนั้น อีกฝ่ายก็จุดยาสูบของตัวเองขึ้นมา “คนหนุ่มนี่มันไม่ได้เรื่องจริงๆ!”

“ตาซู พวกเราคบกันมานานขนาดนี้แล้ว บอกตรงๆ เลยนะว่าข้อแม้คืออะไร! หมู่บ้านเราสองหมู่บ้านก็อยู่ใกล้กัน มันดีกว่าพวกคุณไปช่วยหมู่บ้านอื่นตั้งเยอะ!”

พ่อซูได้ยินแบบนั้นก็อัดยาสูบเข้าปอดเฮือกใหญ่ ดูลังเลไม่แน่ใจ เพราะทางหมู่บ้านของพวกเขาเองก็ยังลังเลอยู่ว่าจะคิดเงินค่ารถแทรกเตอร์ยังไงดี

ในฐานะที่เขาเป็นหัวหน้าหมู่บ้านมาหลายปี เขารู้ดีว่าหมู่บ้านธรรมดาทั่วไปไม่ค่อยมีเงินหรอก เก็บได้ร้อยสองร้อยหยวนก็ถือว่าเก่งแล้ว

แล้วคนพวกนั้นก็อาจจะไม่เต็มใจจ่ายด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้เงินแค่นั้น ทางหมู่บ้านของพวกเขาก็ไม่ได้เห็นค่าแล้ว

เพราะแค่ขายไข่สองสามตะกร้าก็มากกว่าราคานั้นแล้ว ถ้าไม่เก็บเงิน แล้วไปช่วยฟรีๆ มันก็ยิ่งไปกันใหญ่

เรื่องนี้เลยยังคงถกเถียงกันอยู่และยังไม่ได้ข้อสรุป พูดไปก็เหลือบมองซูเหวินเฉิน

เพราะตอนนี้ นอกจากเขาเองแล้ว ซูเหวินเฉินก็เป็นสมาชิกผู้นำของหมู่บ้านแล้ว

“ลูกคนเล็ก นายคิดว่าเราควรเรียกร้องอะไรดี?”

พอได้ยินพ่อซูถามซูเหวินเฉิน อีกฝ่ายก็คิดว่าคนหนุ่มน่าจะหลอกง่ายกว่า

เลยรีบพูดทันที “หลานชาย หมู่บ้านเราไม่รวยนะ นายอย่าเพิ่งคิดจะรีดไถมากนักนะ แบบนี้เดี๋ยวพอเกี่ยวข้าวเสร็จ นายมาที่หมู่บ้านลุงนะ เดี๋ยวลุงจะแนะนำสาวสวยที่สุดในหมู่บ้านให้เลย”

“จะบอกให้ว่าน่ารักมากนะ ไม่แพ้สาวในเมืองเลย!”

เอ่อ~

ได้ยินว่าอีกฝ่ายคิดจะแนะนำผู้หญิงให้ ซูเหวินเฉินยังไม่ทันได้พูดอะไร

ชาวบ้านหลายคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็อดไม่ได้ “ลุงสวี่ เก็บความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของลุงไปเลย! ถึงแม้ว่าเสี่ยวซูจะหาคู่เนี่ย แค่หมู่บ้านเราเองก็ต่อคิวกันยาวเหยียดแล้ว หมู่บ้านพวกคุณก็ต้องไปต่อท้ายเลย”

“ใช่แล้ว เรื่องดีๆ แบบนี้หมู่บ้านเราเองยังไม่ถึงคิวเลย แล้วจะให้หมู่บ้านซวงโก่วของพวกคุณได้ไปยังไง?”

ซูเหวินเฉินได้ยินแบบนั้นก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป “ทุกคนอย่าพูดมั่วสิครับ! ผมมีคู่แล้วครับ อีกสองปีก็จะแต่งงานแล้ว อย่าเพิ่งจับคู่มั่วซั่วให้ผมเลย”

พอได้ยินซูเหวินเฉินพูดแบบนั้น ก็มีคนนึกขึ้นมาได้ทันที

“ใช่ๆๆ ดูสิ ฉันลืมไปได้ยังไงว่าเลขาฯ ซูตัวน้อยกับเลขาฯ เจียงตัวน้อยน่ะคู่กัน”

“โอ๊ย พอเลย! นั่นคุณลืมเหรอ? ฉันขี้เกียจจะแฉความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของคุณเลยนะ ในใจคุณอาจจะภาวนาให้เลขาฯ ซูตัวน้อยกับเลขาฯ เจียงตัวน้อยเลิกกันด้วยซ้ำ”

“บ้า! ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นเลยนะ! เสี่ยวซู นายเชื่อฉัน!”

“ชิ! คุณก็คิดแบบนั้นแหละ!”

ซูเหวินเฉินโบกมือ “พอแล้ว พวกคุณสองคนไปเถียงกันข้างๆ เลยไป”

ตอนนี้ซูเหวินเฉินไม่มีอารมณ์มาสนใจความคิดเล็กๆ น้อยๆ ในใจของชาวบ้านเลย

เขากลับหันไปมองหัวหน้าหมู่บ้านซวงโก่วโดยตรง

“ลุงสวี่ ผมได้ยินมาว่าหมู่บ้านลุงมีสวนอินทผลัมใหญ่ใช่ไหมครับ!”

ซูเหวินเฉินเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าหมู่บ้านของอีกฝ่ายมีอินทผลัมเยอะแยะทุกปี

แสดงว่าสวนอินทผลัมต้องไม่เล็กแน่นอน เขาเลยอยากรู้ว่าจะใช้สวนอินทผลัมของอีกฝ่ายมาปล่อยไก่ตัวผู้บางส่วนได้ไหม

ไก่ตัวผู้ที่เลี้ยงแบบปล่อยในป่าแบบนี้ ผลลัพธ์น่าจะพอๆ กับการเลี้ยงแบบปล่อยในหมู่บ้าน

หรืออาจจะดีกว่าการเลี้ยงแบบปล่อยในหมู่บ้านด้วยซ้ำ เพราะอินทผลัมบางส่วนในสวนพอสุกแล้วก็จะร่วงลงพื้นก่อน

ไก่ในป่าก็จะได้จิกกินอินทผลัมที่ร่วงหล่นเหล่านี้ได้

และมูลไก่ก็สามารถปรับปรุงความอุดมสมบูรณ์ของดิน ส่งเสริมการเจริญเติบโตและการพัฒนาของอินทผลัมได้

แต่ฝ่ายตรงข้ามไม่รู้ความคิดของซูเหวินเฉิน

เขายังคิดว่าซูเหวินเฉินต้องการสวนอินทผลัมของพวกเขา

เลยรีบส่ายหน้าทันที “หลานชาย นายนี่โลภเกินไปแล้วนะ! พวกเราจะยืมรถแทรกเตอร์นะ ไม่ใช่จะขอรถแทรกเตอร์จากพวกนาย!”

“พวกนายจะมาสนใจสวนของพวกเราได้ยังไง!”

“สวนอินทผลัมสิบกว่าไร่ของพวกเรานี่เลี้ยงมาหลายปีแล้วนะ! จะยกสวนให้ไม่ได้หรอก! หมู่บ้านพวกเราหวังจะขายอินทผลัมเพื่อหาเงินทุกปีเลย”

“แต่ถ้าจะให้อินทผลัมพวกนายสักหน่อยก็ไม่มีปัญหา นายว่าไงล่ะ!”

ซูเหวินเฉินส่ายหน้า “ลุงสวี่ครับ ลุงเข้าใจผมผิดแล้วครับ ที่ผมหมายถึงคือผมอยากจะเลี้ยงไก่ในสวนอินทผลัมของลุงครับ”

“เราจะส่งคนไปดูแล และเราจะให้ปุ๋ยจากมูลไก่ฟรีๆ ด้วยครับ”

“เท่าที่ผมรู้ ปีๆ นึงพวกคุณก็เสียเงินค่าปุ๋ยสำหรับสวนอินทผลัมไม่น้อยเลยใช่ไหมครับ! แบบนี้ปีๆ นึงเงินค่าปุ๋ยตรงนั้นก็จะประหยัดไปใช้กับอย่างอื่นได้!”

“ลุงคิดว่าข้อเสนอของผมเป็นยังไงบ้างครับ? ถ้าลุงตกลง รถแทรกเตอร์ของเราสามารถไปช่วยพวกคุณฟรีๆ ได้สองสามวันเลยครับ”

หลังจากฟังคำพูดของซูเหวินเฉิน อีกฝ่ายก็ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งและมีข้อสงสัยหลายอย่าง

“มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอ? พวกนายจะเลี้ยงไก่ในสวนของเราเหรอ? ปุ๋ยไม่เอาจริงๆ เหรอ?”

ซูเหวินเฉินพยักหน้า “จริงครับ! แบบนี้หมู่บ้านเราสองหมู่บ้านก็จะได้ประโยชน์ร่วมกัน เรื่องราวแบบนี้ถึงจะยั่งยืนใช่ไหมครับ”

“แต่ขอบอกไว้ก่อนนะว่า เราจะทำรั้วกั้นรอบสวนของพวกคุณ เพื่อป้องกันพวกพังพอนอะไรพวกนี้ครับ”

“แล้วถ้าคนของเราจับได้ว่าคนในหมู่บ้านพวกคุณขโมยไก่ ก็ต้องมีคำอธิบายให้หมู่บ้านเราด้วยนะ!”

ได้ยินแบบนั้น อีกฝ่ายก็ตบหน้าอก “เรื่องเล็กน่า! วางใจได้เลย! หมู่บ้านเราไม่ทำเรื่องแบบนั้นแน่นอน! ถ้ามีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น คุณมาหาผมได้เลย”

“แล้วเรื่องรถแทรกเตอร์ล่ะ!” ซูเหวินเฉินคิดอยู่พักหนึ่ง

“พรุ่งนี้แล้วกันครับ เดี๋ยวผมจะมาช่วยพวกคุณพรุ่งนี้”

“โอเค งั้นอย่าลืมนะ!”

มองดูแผ่นหลังของเฒ่าหัวหงอกที่เดินจากไปอย่างมีความสุข

พ่อซูมีความสงสัยเล็กน้อย “นายเอาไก่ไปเลี้ยงที่หมู่บ้านพวกเขาได้เหรอ?”

ซูเหวินเฉินคิดแล้วคิดอีกก็รู้สึกว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไรมากนัก

“ลองดูครับ ยังไงซะเราก็แค่ลงลูกไก่ ส่วนหมู่บ้านเราก็ไม่มีป่าเยอะแยะอะไรนี่ครับ!”

“ป่าเหรอ? เรานี่ไม่ค่อยมีจริงๆ นั่นแหละ ส่วนใหญ่ก็ปลูกแค่สองแถวข้างถนน ใครจะมีที่ดินดีๆ ไปปลูกต้นไม้ล่ะ”

“สวนอินทผลัมของพวกเขาเนี่ย ย้ายปลูกมาหลายปีแล้วนะ ถึงจะได้ขนาดสิบกว่าไร่อย่างตอนนี้”

ซูเหวินเฉินคำนวณในใจแล้วรู้สึกว่าการเลี้ยงไก่แบบปล่อยประมาณ 70-80 ตัวต่อไร่ไม่น่ามีปัญหา

ที่ดินสิบกว่าไร่นี่เลี้ยงไก่ได้พันตัวสบายๆ คำนวณแล้วสามสี่เดือนต่อหนึ่งรอบการเลี้ยง ก็ถือว่าไม่น้อยแล้ว

แต่ที่นั่นไม่ใช่หมู่บ้านของพวกเขา คงต้องส่งคนไปเฝ้ากลุ่มหนึ่ง

ไม่งั้นคงโดนขโมยไปหมดแน่ๆ

เมื่อรถแทรกเตอร์สตาร์ทอีกครั้ง ทุกคนก็ค่อยๆ มุ่งหน้าสู่คอมมูน

ในที่สุด หลังจากผ่านไปสองชั่วโมงก็มาถึงคอมมูน

หลักๆ คือระหว่างทางถูกคนหยุดอีกสองครั้ง เห็นได้ชัดว่าหมู่บ้านของอีกฝ่ายก็เล็งรถแทรกเตอร์อยู่เหมือนกัน

แต่ซูเหวินเฉินได้ให้สัญญากับหมู่บ้านซวงโก่วไปแล้ว อีกอย่างหมู่บ้านเหล่านี้ก็ไม่มีอะไรที่หมู่บ้านของพวกเขาจะสนใจ

สุดท้ายเลยใช้ข้ออ้างว่าได้ให้สัญญากับหมู่บ้านซวงโก่วไปแล้ว ปฏิเสธไปทั้งหมด

ทำให้หัวหน้าหมู่บ้านหลายคนโกรธจัด ได้แต่ด่าว่าลุงสวี่ไม่รู้จักกติกา

รถแทรกเตอร์ของซูเหวินเฉินขับตรงเข้าไปในโรงเก็บข้าวของคอมมูน

เจ้าหน้าที่โรงเก็บข้าวเริ่มตรวจสอบข้าว

ซูเหวินเฉินไม่ได้ตามเข้าไป เขารออยู่ที่ประตู ไม่นานก็เห็นเลขาธิการคอมมูน เหอเฟยหวย รีบร้อนมาถึง

“เสี่ยวซู พวกคุณเกี่ยวเสร็จเร็วขนาดนี้เลยเหรอ! นี่แหละความต่างของเครื่องจักร!”

พูดไปก็มองรถแทรกเตอร์ในโรงเก็บข้าวด้วยความอิจฉา

มองท่าทางของเหอเฟยหวย ซูเหวินเฉินก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่

เลยรีบชิงพูดก่อน “เลขาฯ เหอครับ ตอนพวกเรามา เราได้ให้สัญญากับหมู่บ้านซวงโก่วไว้แล้วว่าจะไปช่วยพวกเขาเกี่ยวข้าว”

ได้ยินซูเหวินเฉินพูดแบบนั้น เหอเฟยหวยก็หยุดไปพักหนึ่ง

ได้แต่บ่นพึมพำ “ไม่คิดเลยว่าลุงสวี่จะไวกว่านี้ ใกล้หมู่บ้านพวกคุณนี่ได้เปรียบจริงๆ”

จากนั้นก็มองซูเหวินเฉินด้วยความสงสัย

“พวกเขาให้ข้อเสนออะไรพวกคุณถึงได้ตกลงทันที? ตามนิสัยนายไม่ใช่เหรอที่ควรจะขับรถแทรกเตอร์วนสักรอบให้พวกเขาแข่งกันขึ้นราคา?”

ได้ยินแบบนั้น ซูเหวินเฉินก็รู้สึกพูดไม่ออกทันที

“เลขาฯ เหอครับ ทำไมลุงถึงมองผมแบบนั้น ผมเป็นคนเห็นแก่ผลประโยชน์ขนาดนั้นเลยเหรอครับ!”

“ครั้งนี้พวกเราไม่ได้เรียกเก็บเงินแม้แต่แดงเดียว แค่ให้หมู่บ้านซวงโก่วยืมสวนอินทผลัมเพื่อใช้เลี้ยงไก่แบบปล่อยบางส่วนเท่านั้นครับ”

“ส่วนมูลไก่นี่เราก็ยกให้หมู่บ้านซวงโก่วฟรีๆ เลยครับ”

หลังจากฟังคำพูดของซูเหวินเฉิน เหอเฟยหวยก็เข้าใจทันที

“ฉันว่าแล้วว่าทำไมนายถึงตกลงเร็วขนาดนี้ ที่แท้ก็มองไม่เห็นเงินเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้นี่เอง”

“นายเลี้ยงไก่ชุดหนึ่งนี่มันมากกว่าที่คนอื่นให้เงินไม่กี่สิบหยวนตั้งเยอะ”

พูดไปก็เลียริมฝีปาก “ไก่ตัวผู้ของหมู่บ้านพวกนายเลี้ยงดีจริงๆ เดี๋ยวฉันจะให้คนไปซื้อสักสองสามตัว ช่วงนี้คอมมูนเกี่ยวข้าวเหนื่อยกันหลายคนแล้ว”

ซูเหวินเฉินตบหน้าอก

“วางใจได้เลยครับ ไก่ตัวผู้ของเรานี่เป็นยาบำรุงชั้นหนึ่งเลยครับ แค่ราคาแพงหน่อย สองหยวนต่อกิโลกรัมครับ”

“เท่าไหร่!”

ได้ยินแบบนั้น เสียงของเหอเฟยหวยก็ดังขึ้นอีกระดับ

ซูเหวินเฉินทำตาใสซื่อ “สองหยวนต่อกิโลกรัมครับ เลขาฯ ครับ อย่าคิดว่าแพงนะครับ แค่นี้หลายคนอยากซื้อยังไม่มีช่องทางเลยครับ!”

“ผมจะบอกให้ว่าผู้นำระดับมณฑลที่กินแล้วยังบอกว่าดีเลยครับ!”

ถึงแม้ซูเหวินเฉินจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพูดจริงหรือไม่ แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการใช้คำพูดของอีกฝ่ายมาอ้างอิง

เพราะอีกฝ่ายกินไปแล้วแน่นอน และคนใหญ่คนโตแบบนั้นก็คงไม่มาสนใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้กับเขาหรอก เขาก็ไม่ได้หลอกใครนี่

อีกอย่าง ถึงอีกฝ่ายจะไม่พูดออกมา แต่ในใจก็ต้องรู้สึกว่าดีแน่นอน

เหอเฟยหวยฟังแล้วก็รู้สึกไม่เชื่อ

“ไม่นะ! ถึงขั้นมีคนจากมณฑลมาซื้อเลยเหรอ!”

ซูเหวินเฉินส่ายหน้า “ไม่ถึงขนาดนั้นครับ เป็นโรงงานเครื่องจักรกลการเกษตรของเมืองครับ มีคนจากส่วนบนมาตรวจงาน และตอนนี้ผู้นำโรงงานหลายแห่งในเมืองก็เคยกินแล้ว คาดว่าอีกไม่นานก็คงมีคนมาที่หมู่บ้านเราแล้วครับ”

“ทรัพยากรของหมู่บ้านเรายังมีจำกัดเกินไป ไม่มีทรัพยากรสำหรับการเลี้ยงสัตว์ขนาดใหญ่เลยครับ ผมคิดว่าแผนจะต้องถูกนำมาใช้ก่อนเวลาแล้ว”

“ตอนนี้ให้ทางอำเภอเข้ามาดำเนินการจัดตั้งฟาร์มไก่ของรัฐบาลกลางจะดีที่สุดครับ!”

“แบบนี้หมู่บ้านเราก็จะรับผิดชอบแค่การจัดหาลูกไก่ให้กับฟาร์มไก่ของรัฐบาลกลางเท่านั้นครับ”

ฟังคำพูดของซูเหวินเฉิน เหอเฟยหวยรู้สึกปวดฟันเล็กน้อย

พูดกับซูเหวินเฉินด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างไม่พอใจ

“หมู่บ้านพวกคุณน่ะได้กำไรเป็นกอบเป็นกำ ส่วนทางคอมมูนนี่ไม่ได้อะไรเลยนะ!”

ซูเหวินเฉินรีบปลอบใจทันที

“เลขาฯ เหอครับ พูดอะไรแบบนั้นครับ! ฟาร์มไก่ของหมู่บ้านไม่ใช่เหรอครับที่มี 20% เป็นของคอมมูน?”

“ปีๆ นึงก็ไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆ นะครับ”

เหอเฟยหวยได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งพูดด้วยน้ำเสียงหงอยๆ ว่า

“เงินก้อนนั้นต้องรออีกสองปีถึงจะให้ ถึงตอนนั้นฉันก็ไม่รู้ว่าจะยังเป็นเลขาฯ คอมมูนอยู่หรือเปล่าแล้ว!”

ซูเหวินเฉินได้ยินแบบนั้นก็รีบวิเคราะห์ทันที

“นั่นไม่ใช่เรื่องดีเหรอครับ! เลขาฯ เหอครับ ท่านทำงานได้ดีเยี่ยมขนาดนี้ ถึงตอนนั้นต้องได้เลื่อนขั้นไปที่อำเภอแน่นอนครับ!”

“แบบนี้การเงินของอำเภอก็จะคล่องตัวขึ้น ไม่ใช่ว่าจะได้มีพื้นที่ให้แสดงฝีมือมากขึ้นเหรอครับ!”

“ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นเลย ตราบใดที่ผมยังอยู่ที่นี่ ฟาร์มไก่ก็จะจดจำความดีของท่านแน่นอน!”

เห็นได้ชัดว่าคำพูดของซูเหวินเฉินเข้าไปในใจของเหอเฟยหวยแล้ว

ถ้าเขาได้ไปที่อำเภอจริง เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องดีจริงๆ ฟาร์มไก่ของรัฐบาลกลางที่รุ่งเรืองที่สุดคือผลประโยชน์โดยตรงของอำเภอ

ถ้าเขาสามารถเลื่อนขั้นได้จริง เขาก็จะเป็นหนึ่งในผู้ได้รับประโยชน์จากเรื่องนี้ด้วย

“โอเค พอเกี่ยวข้าวเสร็จฉันจะไปคุยเรื่องนี้ที่อำเภอ นายมั่นใจว่าจะโน้มน้าวท่านนายอำเภอได้จริงเหรอ?”

ซูเหวินเฉินตบหน้าอก “ให้ผมจัดการเองครับ!”

ได้ยินแบบนั้น เหอเฟยหวยก็พยักหน้า

“จริงสินะ นายยังจัดการหลานสาวเขาได้แล้วเลย อีกหน่อยก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกันแล้วนี่!”

“เลขาฯ เหอครับ ทำไมอยู่ดีๆ ก็มากล่าวหาผมแบบนี้ ผมขึ้นมาด้วยความสามารถของตัวเองนะครับ!”

แต่ใบหน้าของเหอเฟยหวยกลับดูไม่สบอารมณ์

“ถ้านายได้เป็นหัวหน้าฟาร์มของรัฐบาลกลางจริง นั่นก็เท่ากับก้าวข้ามตำแหน่งเจ้าหน้าที่ธุรการไปเลยไม่ใช่เหรอ?”

“ไม่คิดเลยว่าฉันทนมาหลายปีขนาดนี้ จะถูกนายก้าวแซงไปสองก้าวแล้ว!”

ซูเหวินเฉินไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านี้เพื่อตอกย้ำความเจ็บปวดของอีกฝ่าย

ในยุคนี้มีบางคนที่ก้าวหน้าเร็วกว่าเขามาก

หัวหน้าพรรคของต้าจ้ายก็ไม่ใช่เหรอที่ใช้เวลาเพียงไม่กี่ปีก็ขึ้นเป็นรองนายกรัฐมนตรีได้?

เขายังห่างไกลอีกเยอะ!