บทที่ 97: กินเนื้อบำรุงเยอะๆนะ ตัวเล็กขนาดนี้ เดี๋ยวลูกไม่มีข้าวกินนะ!

ครั้งนี้ จ้าวต้าเผิงไม่ได้อยู่กินข้าวที่นี่

แต่เขาซื้อไก่ตัวผู้ไปสองตัว แล้วก็รีบกลับไปพร้อมกับไก่เลย

ไม่นานเจียงหลี่ก็ถือจานหมูสามชั้นตุ๋นซอสแดงสีสันน่ากินจานใหญ่มาที่ห้องของซูเหวินเฉิน

เห็นซูเหวินเฉินกำลังเขียนๆ วาดๆ บนกระดาษอย่างปวดหัว

"เป็นอะไรไป? ฉันเห็นนายดูเป็นกังวลตั้งแต่จ้าวต้าเผิงกลับไปแล้วนะ นี่มันเรื่องดีสำหรับหมู่บ้านเราไม่ใช่เหรอ?"

เจียงหลี่อดสงสัยไม่ได้

ทำไมถึงเป็นเรื่องดี แต่ซูเหวินเฉินกลับดูเป็นกังวลอย่างนั้นล่ะ

ซูเหวินเฉินวางปากกาลง "มันเป็นเรื่องดีครับ แต่เราไม่สามารถรับเรื่องดีๆ ทั้งหมดนี้ได้ ผมรู้สึกไม่เต็มใจเลย!"

เพราะไก่ตัวผู้ของพวกเขาเป็นไก่ที่เลี้ยงปล่อย ตอนนี้รวมๆ กันทั้งในหมู่บ้านและนอกหมู่บ้านก็ถึงขีดจำกัดแล้ว

แค่โรงงานเครื่องจักรกลการเกษตรแห่งเดียว เดือนหนึ่งก็ต้องใช้สามสิบถึงห้าสิบตัวแล้ว

การเลี้ยงปล่อยแบบนี้โตช้า ถ้าโรงงานอื่นๆ ในเมืองเข้ามาหาพร้อมกัน พวกเขาก็ไม่มีไก่มากพอที่จะจัดหาให้ได้เลย

เจียงหลี่ฟังคำพูดของซูเหวินเฉินแล้วก็ยิ้มตอบ "นายคิดมากไปแล้วล่ะ การที่ไม่สามารถจัดหาให้ได้ทั้งหมดนั่นแหละคือเรื่องปกติ แถมยังทำให้พวกเขาสามารถขึ้นราคาได้ด้วย ยังไงซะมันก็เป็นสินค้าที่อยู่นอกแผนการจัดซื้อ แพงขึ้นหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ"

เจียงหลี่กลับคิดว่าการจัดหาไม่เพียงพอเป็นเรื่องปกติมาก เพราะในเวลานั้นไม่ต้องพูดถึงฟาร์มไก่ของหมู่บ้านพวกเขาเลย

แม้แต่ฟาร์มไก่ในชานเมืองปักกิ่งก็ไม่สามารถตอบสนองความต้องการบริโภคประจำวันของชาวปักกิ่งได้ทั้งหมด

ดังนั้นจึงมักจะเห็นโรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์ ฟาร์มปศุสัตว์ ฟาร์มไก่ หรือโรงงานของรัฐอื่นๆ ในตอนเช้าตรู่ มีฝ่ายจัดซื้อจำนวนมากมารวมตัวกันที่หน้าประตู เพื่อเตรียมแย่งซื้อสินค้าที่อยู่นอกแผนการจัดซื้อที่มีจำนวนจำกัด

ซูเหวินเฉินได้ยินคำพูดของเจียงหลี่ก็ตาสว่างขึ้นมาทันที

ใช่แล้ว ความคิดของเขามักจะถูกอิทธิพลจากอดีต ในเวลานั้นถึงจะต้องพิจารณาเรื่องการรักษาลูกค้า

แต่ตอนนี้ไม่มีทางเกิดสถานการณ์ที่ผลิตสินค้าออกมาแล้วขายไม่ออกเหมือนในอดีตได้เลย

แม้จะมีคนซื้อไม่ได้ ครั้งหน้าพวกเขาก็ยังคงกลับมาอีกแน่นอน

เพราะในเวลานั้น อุตสาหกรรมส่วนรวมที่อยู่นอกแผนการจัดซื้ออย่างหมู่บ้านของพวกเขามีน้อยมากจริงๆ

คิดถึงตรงนี้ ซูเหวินเฉินก็มองเจียงหลี่อย่างมีความสุข

"ฮ่าๆๆ อาหลี ขอบคุณที่เตือนสติผมนะ ผมคิดมากไปเอง มัวแต่คิดว่าจะต้องตอบสนองความต้องการของพวกเขาให้ได้ทั้งหมด ตอนนี้ผมรู้สึกว่า 'การตลาดแบบสร้างความหิวโหย' ก็ไม่เลวนะ"

เจียงหลี่เอียงศีรษะเล็กน้อย "การตลาดแบบสร้างความหิวโหย?"

"หมายความว่ายังไง?"

ซูเหวินเฉินใช้ตะเกียบคีบเนื้อชิ้นหนึ่ง กินไปอธิบายไป

"ก็คือไม่ตอบสนองความต้องการของพวกเขาในคราวเดียว สร้างภาพลวงตาว่าสินค้าไม่พอ เพื่อกระตุ้นความต้องการซื้อของพวกเขา"

เอ๊ะ...ไม่ถูกนี่นา นี่มันไม่ใช่ภาพลวงตาที่สร้างขึ้นมานี่!

มันคือสินค้าไม่พอจริงๆ นี่นา แล้วแบบนี้ควรเรียกว่าอะไรดี? "การตลาดแบบหิวโหยจริงจัง" เหรอ?

เจียงหลี่ก็ฟังแล้วงงไปหมด "ฉันไม่เข้าใจหรอก แต่หมู่บ้านเราก็ดีกว่าหมู่บ้านอื่นเยอะแล้ว นายไม่จำเป็นต้องลำบากตัวเองมากนักหรอก"

ซูเหวินเฉินก็ยิ้มเล็กน้อย "มีเหตุผลนะ แต่ถ้าเลี้ยงเพิ่มได้อีกสักหน่อย ก็พยายามเลี้ยงเพิ่มเถอะ ยังไงซะนี่ก็คือรายได้นะ แถมยังมีส่วนของบ้านเราด้วย"

"ผมยังคิดอยู่เลยว่าตอนที่เราแต่งงานกัน จะเก็บเงินซื้อทีวีสักเครื่อง!"

ได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉิน ใบหน้าของเจียงหลี่ก็แดงระเรื่อเล็กน้อย

"ทีวีเหรอคะ แพงเกินไปแล้วมั้ง!"

ในเวลานั้น เสียงตะโกนของพ่อซูดังมาจากนอกประตู

"ไอ้หนู! เร็วเข้า! ยังกินข้าวไม่เสร็จอีกเหรอ!"

"รถจัดเตรียมเสร็จแล้ว เหลือแค่นายคนเดียว ปีนี้ไม่มีใครมาแย่งส่งภาษีข้าวกับเรา ส่งเสร็จแล้วนายก็กลับมาพักผ่อนให้สบาย"

เห็นได้ชัดว่าพ่อซูก็รู้สึกว่าลูกชายคนเล็กเหนื่อยมาหลายวันแล้ว

แต่คนที่ขับรถแทรกเตอร์ได้ ช่วงนี้ถูกส่งไปเรียนที่โรงงานเครื่องจักรกลการเกษตรหมดแล้ว

ดังนั้นการส่งภาษีข้าวก็เลยต้องให้ซูเหวินเฉินขับรถไปเอง

แต่ปีนี้ การเก็บเกี่ยวหน้าร้อนของหมู่บ้านผิงชุนเสร็จเร็วกว่าปกติมาก

ดังนั้นตอนนี้การส่งภาษีข้าว จึงไม่มีใครมาแย่งกับพวกเขา กระทั่งไม่ต้องรีบไปแย่งที่จอดตั้งแต่เช้าเลยด้วยซ้ำ

ข้าวที่ต้องส่งภาษีก็ตากแดดไปจนถึงเที่ยงวัน แล้วค่อยๆ บรรทุกขึ้นรถ

ซูเหวินเฉินได้ยินดังนั้น ก็รีบตักข้าวเข้าปากไปสองสามคำ

"ผมกินเสร็จแล้ว คุณก็กินเนื้อบำรุงเยอะๆนะ ตัวเล็กขนาดนี้เดี๋ยวลูกไม่มีข้าวกินนะ!"

พูดไปก็แอบเหลือบมองเจียงหลี่แวบหนึ่ง เจียงหลี่กะพริบตาปริบๆ ยังไม่ทันเข้าใจ

แต่พอรู้สึกถึงสายตาของซูเหวินเฉิน เธอก็เข้าใจทันที "ไปไกลๆ เลยนะ ไอ้คนลามก!"

แต่หลังจากซูเหวินเฉินเดินออกไปแล้ว เจียงหลี่ก็ยื่นปากเล็กๆ ก้มลงมองตัวเอง

เล็กจริงเหรอ? จะทำให้ลูกอดอาหารจริงๆ เหรอเนี่ย!

ดูเหมือนฉันต้องไปถามป้าไฉ่หยุนแล้วล่ะว่าเธอตัวใหญ่ขนาดนี้ได้ยังไง

ซูเหวินเฉินมาถึงลานนวดข้าว รถก็บรรทุกของเสร็จเรียบร้อยแล้ว

รถแทรกเตอร์นำหน้า ด้านหลังตามมาด้วยรถเข็นวัวที่บรรทุกเต็มคันหลายคัน จากนั้นก็เป็นรถล้อเดียวเรียงเป็นแถวยาว

ราวกับมังกรยาวเหยียด!

ตอนนี้ชาวบ้านหลายคนกำลังใช้หมวกฟางพัดลมไปพลาง คุยกันอย่างสนุกสนานไปพลาง

"ไม่แปลกใจเลยที่ต้องซื้อรถแทรกเตอร์ พอมีไอ้นี่ช่วยแล้ว ปีนี้เราประหยัดแรงไปเยอะเลยนะ"

"แน่นอนสิ ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่นเลย ดูสิปีนี้ส่งภาษีข้าวสบายแค่ไหน ไม่ต้องเข้าคิว อยากไปเมื่อไหร่ก็ไปได้เลย!"

"ใช่แล้ว! ส่งภาษีข้าวมาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่ผมออกเดินทางตอนเที่ยงวัน ปกติถ้ากล้าออกเดินทางตอนเที่ยงวัน คงต้องเข้าคิวยาวไปถึงสุดขอบฟ้าเลย"

"เข้าคิวก็ยังไม่เท่าไหร่ กลัวว่าจะส่งไม่ทันในวันนั้น แล้วเจ้าหน้าที่คลังข้าวเลิกงานไปก่อน พอตอนกลางคืนโดนน้ำค้างลง แล้วพอตอนส่งภาษีข้าวพวกเขาจะเล่นแง่ ให้เรากลับไปตากใหม่ แบบนั้นก็คงจะเสียเวลาเปล่าๆ"

ได้ยินดังนั้น หลายคนก็พยักหน้าหงึกๆ เห็นได้ชัดว่าเรื่องแบบนี้ไม่ใช่ไม่เคยเกิดขึ้น

"แต่ปีนี้เราสบายใจได้เลย ตากแดดจนถึงเที่ยงวันถึงจะบรรจุใส่กระสอบ"

ในเวลานั้น มีคนเห็นซูเหวินเฉินเดินเข้ามาพร้อมหมวกฟาง

"เลขาธิการซูมาแล้ว!"

"เลขาธิการซู พักผ่อนพอแล้วเหรอครับ? ถ้ายังไม่พอพักอีกหน่อยก็ได้ครับ ยังไงปีนี้เราก็ไม่รีบร้อน"

"ใช่แล้ว! อย่าหักโหมจนป่วยไปซะก่อนล่ะ"

เมื่อเผชิญหน้ากับชาวบ้านที่แสดงความห่วงใย 

ซูเหวินเฉินยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ทุกคนครับ รถก็บรรทุกเสร็จแล้ว ผมยังจะพักผ่อนอยู่ได้ยังไงครับ"

"เอ๊ะ! เลขาธิการซูพูดอะไรอย่างนั้นครับ? คุณจะมาเทียบกับพวกเราได้ยังไงครับ? พวกเราชาวบ้านทำงานหนักจนชินแล้ว"

"ใช่แล้ว! ปีนี้เราสบายขึ้นเยอะแล้ว!"

เห็นได้ชัดว่าหลังจากผ่านงานเก็บเกี่ยวในช่วงนี้

บารมีของซูเหวินเฉินในหมู่บ้านผิงชุนเกือบจะสูงกว่าบารมีของพ่อของซูแล้ว

ในสายตาของชาวบ้านส่วนใหญ่ ใครที่สามารถนำพาพวกเขาให้เก็บเกี่ยวข้าวได้มากขึ้น และมีชีวิตที่ดีขึ้น พวกเขาก็จะเชื่อฟังคนนั้น

นี่เป็นความคิดที่เรียบง่าย แต่ก็เป็นความจริงอย่างยิ่ง และซูเหวินเฉินใช้เวลาเพียงครึ่งปีเท่านั้น ก็พิสูจน์ตัวเองได้แล้ว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งงานเก็บเกี่ยวในครั้งนี้ ชาวบ้านสัมผัสได้ด้วยตัวเองว่า เมื่อมีเครื่องจักรช่วย พวกเขาก็สบายขึ้นหลายเท่า

การเก็บเกี่ยวหน้าร้อนที่เสร็จเร็วกว่ากำหนด ไม่เพียงแต่ทำให้ชาวบ้านได้พักผ่อนเพิ่มขึ้นหลายวัน แต่กระทั่งการส่งภาษีข้าวก็ไม่ต้องเข้าคิวแล้ว และทั้งหมดนี้คือสิ่งที่ซูเหวินเฉินนำมาให้

ดังนั้นในขณะนี้ แม้จะให้ชาวบ้านเลือกระหว่างซูเหวินเฉินกับพ่อซู คาดว่าเก้าในสิบคนจะเลือกซูเหวินเฉิน

พ่อซูในฐานะหัวหน้าทีม แม้จะเป็นหัวหน้าที่ค่อนข้างมีประสิทธิภาพ แต่ก็แค่มีประสิทธิภาพเท่านั้น

สำหรับชาวบ้านแล้ว เมื่อเทียบกับหมู่บ้านอื่นอาจจะยังพอใช้ได้ แต่เมื่อเทียบกับซูเหวินเฉินแล้ว ก็ดูด้อยไปหน่อย

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นเลย แค่ไก่ตัวผู้ที่แต่ละบ้านเลี้ยงปล่อยในช่วงนี้ ก็สร้างรายได้ไม่น้อยให้กับชาวบ้านแล้ว

ตอนแรกชาวบ้านหลายคนก็ยังไม่ค่อยเต็มใจที่จะรับไก่ไปเลี้ยงเลยด้วยซ้ำ

ถ้าไม่ใช่เพราะซูเหวินเฉินบอกว่าฟาร์มไก่ไม่คิดเงิน คาดว่าคงไม่มีใครอยากเลี้ยงเลยด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้ทุกคนก็รู้สึกว่ามันดีจริงๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงนี้ ไก่ที่โตเร็วของชาวบ้านหลายคนก็ถูกขายออกไปแล้ว

เนื่องจากโรงงานเครื่องจักรกลการเกษตรให้ราคาที่สูงมาก ดังนั้นแม้ชาวบ้านจะได้เพียงครึ่งหนึ่ง แต่ไก่ตัวผู้หนึ่งตัวก็ยังทำกำไรได้หนึ่งหยวนห้าเหมาถึงสองหยวนอย่างเหลือเฟือ

ไก่ห้าตัวก็จะได้เงินเกือบสิบหยวนแล้ว ปีหนึ่งสามารถเลี้ยงไก่ตัวผู้ได้หลายรุ่นเลยทีเดียว

ดังนั้นตอนนี้ชาวบ้านจึงกระตือรือร้นในการเลี้ยงไก่ตัวผู้มาก กระทั่งหลายคนยังเสนอให้ซูเหวินเฉินช่วยเลี้ยงไก่เพิ่มอีกด้วย

แต่ซูเหวินเฉินพิจารณาแล้ว ก็ยังปฏิเสธไป เพราะหมู่บ้านผิงชุนของพวกเขาดูเหมือนจะใหญ่มาก

ส่วนใหญ่เป็นเพราะบ้านเรือนของแต่ละครัวเรือนสร้างกระจายกันอยู่

โดยทั่วไปแล้ว พี่น้องหลายคนก็จะสร้างบ้านอยู่ติดกัน เช่นบ้านของพวกเขา ตอนที่พ่อของซูสร้างบ้าน ก็สร้างบ้านแปดห้องเรียงกัน

ดังนั้นหลังจากแยกครอบครัว พี่น้องแต่ละคนก็ได้บ้านคนละสองห้อง แต่ก็ยังอยู่ติดกัน ส่วนเพื่อนบ้านที่อยู่รอบๆ ก็ยังห่างออกไปอีกพอสมควร

เนื่องจากบ้านเรือนของชาวบ้านในหมู่บ้านสร้างกระจายกันอยู่ การเลี้ยงไก่ปล่อยห้าหกตัวรอบๆ บ้านแต่ละหลังจึงไม่ใช่ปัญหาใหญ่

แต่ถ้าเลี้ยงมากกว่านั้น ซูเหวินเฉินกลัวว่าไก่จะหาอาหารกินไม่ได้

ตอนนี้ซูเหวินเฉินยังคงปวดหัวกับวิธีขยายจำนวนไก่เนื้ออยู่จริงๆ

"ปุ้ง! ปุ้ง! ปุ้ง! ปุ้ง! ปุ้ง!"

พร้อมกับเสียงเครื่องยนต์ที่ดังสนั่น

ขบวนยาวเหยียดของหมู่บ้านผิงชุนที่กำลังจะไปส่งภาษีข้าว ก็เริ่มเคลื่อนตัวไปตามถนนอย่างช้าๆ ระหว่างทางไปสหกรณ์ จะต้องผ่านหมู่บ้านข้างเคียง

ตอนนี้ชาวบ้านบางคนของหมู่บ้านข้างเคียงยังคงเก็บเกี่ยวข้าวสาลีที่เหลืออยู่ในทุ่งนา

พอได้ยินเสียงรถแทรกเตอร์ พวกเขาก็ลุกขึ้นยืนทันที

จากนั้นก็มองดูขบวนส่งภาษีข้าวอันยิ่งใหญ่ของหมู่บ้านผิงชุนด้วยความอิจฉา ทุกคนต่างอยากจะเข้าไปแทนที่

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อสายตาของพวกเขากวาดไปที่รถแทรกเตอร์ที่นำหน้าขบวน

มองดูข้าวสาลีที่บรรจุเต็มถุงในรถพ่วงด้านหลัง แววตาที่ซับซ้อนก็ปรากฏขึ้น

เมื่อก่อนทุกคนก็พอๆ กัน ทำไมปีนี้พวกนายถึงเหมือนแอบกินปุ๋ยมาอย่างนั้นล่ะ!

ไม่เพียงแต่มีฟาร์มไก่ แต่ยังมีรถแทรกเตอร์อีกด้วย

และเมื่อสัมผัสได้ถึงแววตาอิจฉาของชาวบ้านจากหมู่บ้านอื่น

ชาวบ้านของหมู่บ้านผิงชุนก็เชิดอกขึ้น

ราวกับว่าในขณะนี้

แม้แต่การเข็นรถเข็นเล็กๆ ก็ยังรู้สึกมีแรงมากขึ้น

ส่วนซูเหวินเฉินที่ขับรถแทรกเตอร์นำหน้าขบวน

ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็วิ่งหอบมาจากที่ไกลๆ ไม่นานก็พุ่งออกมาจากทุ่งนาตรงมาที่ถนน แล้วหยุดขวางอยู่กลางถนน

ซูเหวินเฉินเห็นดังนั้นก็รีบเหยียบเบรกทันที "บ้าเอ๊ย! ทำอะไรเนี่ย! มาขวางอยู่กลางถนนไม่กลัวตายรึไง!"

ซูเหวินเฉินก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะหมู่บ้านของพวกเขาทั้งสองแห่งอยู่ไม่ไกลกันนัก มีการแต่งงานกันบ่อยครั้ง เรียกได้ว่าคุ้นเคยกันดีมาก เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมาขวางพวกเขาเพื่อแย่งภาษีข้าว เพราะเรื่องนี้ไม่ต้องพูดถึงว่าจะแย่งได้หรือไม่

ต่อให้แย่งได้จริงๆ สองหมู่บ้านอยู่ใกล้กันขนาดนี้ ซูเหวินเฉินก็สามารถพาคนไปบุกถึงบ้านได้เลย

พอเห็นซูเหวินเฉินจอดรถแล้ว อีกฝ่ายก็วิ่งมาหอบๆ "ฮ่าๆๆ เอ่อ หลานชาย ขอโทษด้วยนะ นี่ไม่ใช่ว่ามีเรื่องจะมาหาพ่อนายเหรอ!"

"พ่อนายอยู่ไหน!"

ซูเหวินเฉินชี้ไปทางด้านหลังที่กำลังเข็นรถเข็นเล็กๆ

"อาหู ต่อไปอย่ามาขวางรถกลางถนนแบบนี้อีกนะ ถ้าผมเผลอเมื่อไหร่ คุณอาจจะเดือดร้อนหนักนะ"

ในสายตาของเขา แม้รถแทรกเตอร์จะไม่ได้วิ่งเร็วมากนัก แต่ถ้าอีกฝ่ายหลบไม่ทัน ก็ยังมีความเสี่ยงที่จะถูกชนได้ และถ้าถูกชนยังไม่เท่าไหร่ กลัวว่าจะมองไม่เห็นแล้วถูกทับคาที่

แบบนั้นคงจะน่าอนาถมาก เพราะในรถพ่วงบรรทุกข้าวสาลีหลายพันกิโลกรัมเลยทีเดียว

ได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉิน อีกฝ่ายก็รู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย "อืมๆ ก็เรื่องมันรีบด่วนนี่นา ฉันกลัวว่าพวกนายจะหนีไปก่อน!"

พูดไปก็ตะโกนไปทางด้านหลัง "เหลาซู! เหลาซู! อย่าหลบเลย ฉันเห็นนายแล้ว!"