บทที่ 96: แม่เจ้า! ทำไมนายถึงดำขนาดนี้เนี่ย!

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

พระอาทิตย์ยังคงซ่อนตัวอยู่หลังหมู่เมฆ ท้องฟ้ายังคงอยู่ในช่วงที่กำลังจะสว่างแต่ยังไม่สว่างเต็มที่

แต่ชาวบ้านหมู่บ้านผิงชุนกินข้าวเช้าเสร็จแล้ว และเริ่มทำงานกันอย่างขะมักเขม้น

ซูเหวินเฉินก็กำลังตรวจเช็คน้ำมันเครื่อง ระดับน้ำในหม้อน้ำ และถังน้ำมันเชื้อเพลิง รวมถึงชิ้นส่วนอื่นๆ

"ไอ้หนู! ตรวจสอบเสร็จรึยัง?"

ซูเหวินเฉินพยักหน้า "เรียบร้อยแล้วครับ พวกคุณทุกคนเข้ามาใกล้ๆ ได้เลย เดี๋ยวผมจะสอนวิธีสตาร์ทเครื่องให้"

วัยรุ่นหลายคนที่ถูกคัดเลือกเมื่อคืน พอได้ยินดังนั้นก็รีบก้มตัวเข้าไปใกล้ๆ ทันที

ในกลุ่มนั้นมีพี่ชายคนโตของซูเหวินเฉิน คือ ซูเหวินจางรวมอยู่ด้วย

พี่ชายคนโตและพี่ชายคนรองของซูเหวินเฉิน รูปร่างหน้าตาสามารถพูดได้ว่าตรงกันข้ามกับชื่อของพวกเขาเลยทีเดียว

พี่ใหญ่ ซูเหวินจาง ฟังจากชื่อแล้วน่าจะเป็นคนประเภทบัณฑิตที่อ่อนโยน

แต่กลับเป็นคนตัวใหญ่กำยำ เห็นแวบเดียวก็รู้เลยว่าเป็นชายฉกรรจ์แบบฉบับคนเหนือทั่วไป

พี่รอง ซูเหวินเลี่ย แม้จะเรียนไม่เก่งเท่าไหร่ แต่รูปร่างหน้าตากลับเหมือนแม่มากกว่าซูเหวินเฉิน ให้ความรู้สึกอ่อนโยนกว่า

กระทั่งในหมู่บ้านก็ยังมีคนพูดบ่อยๆ ว่าพ่อของซูตั้งชื่อผิดไปหน่อย

พี่ใหญ่กับพี่รองน่าจะสลับชื่อกัน แต่ซูเหวินเฉินในฐานะคนในครอบครัวรู้ดีว่า แม้รูปลักษณ์ภายนอกจะไม่เหมือนกัน แต่เนื้อในกลับตรงกันจริงๆ

พี่ใหญ่ ซูเหวินจาง ภายนอกดูตัวใหญ่กำยำเหมือนคนหยาบกระด้าง แต่จริงๆ แล้วเขามีความคิดที่ลึกซึ้งที่สุดในบรรดาพี่น้องสามคน และมีความคิดมากที่สุด

ส่วนพี่รอง ซูเหวินเลี่ย ภายนอกดูฉลาดหลักแหลม แต่จริงๆ แล้วกลับซื่อๆ ชอบปีนต้นไม้หาไข่ ลงน้ำจับปลา หรือดักจับกระต่าย

ซูเหวินเฉินเต็มใจที่จะตามก้นพี่รองไปเล่นมาตั้งแต่เด็ก ส่วนใหญ่ก็เพราะถูกดึงดูดด้วยสิ่งที่พี่รองหามาได้

หลังจากที่ซูเหวินเฉินขับรถแทรกเตอร์กลับมา เขาก็ถามพี่ชายคนโตและพี่ชายคนรองว่าใครอยากเป็นคนขับรถแทรกเตอร์ ถึงแม้จะบอกว่าต้องให้หมู่บ้านคัดเลือก แต่เรื่องดีๆ อย่างคนขับรถแทรกเตอร์นี้ เขาก็ย่อมอยากให้คนในครอบครัวของเขาได้ก่อน

แต่เขาก็จะไม่ออกหน้าบอกว่าจะให้ใครเป็น แค่สอนให้เป็นการส่วนตัวมากขึ้น ถ้าสอนแล้วยังสู้คนอื่นไม่ได้

ซูเหวินเฉินก็จะไม่เข้าไปยุ่งมากนัก

เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของซูเหวินเฉิน พี่รองซูเหวินเลี่ย ลองทำดูแล้วก็ไม่สนใจการขับรถแทรกเตอร์เลยแม้แต่น้อย

สำหรับเขาแล้ว การขับรถแทรกเตอร์ยังไม่ดีเท่าไปช่วยภรรยาให้อาหารไก่ที่ฟาร์มไก่เลย

แต่เขาสอบเข้าฟาร์มไก่สามสี่ครั้งแล้ว ก็ยังขาดไปไม่กี่คะแนนทุกครั้ง

ตรงกันข้าม พี่ใหญ่ ซูเหวินจาง กลับเต็มใจที่จะเป็นคนขับรถแทรกเตอร์มาก ตั้งแต่เมื่อคืน เขาก็พกคู่มือที่ซูเหวินเฉินขอมาจากช่างฉู่ของโรงงานเครื่องจักรกลการเกษตรติดตัวตลอดเวลา

หยิบออกมาพลิกดูเป็นระยะๆ

หลังจากที่ทุกคนมารวมตัวกัน เห็นซูเหวินเฉินกำลังจับเชือกสตาร์ทความยาวประมาณสองฟุต ส่วนที่มีปมก็เสียบเข้ากับตัวล็อกของมู่เล่ย์เครื่องสตาร์ทเล็ก

พันไปรอบหนึ่งครึ่งแล้ว ออกแรงดึงปลายอีกด้านหนึ่งของเชือกสตาร์ทอย่างแรง ด้วยแรงภายนอกของเชือกสตาร์ท เครื่องสตาร์ทเล็กก็เริ่มหมุน "หึ่งๆ" อย่างรวดเร็ว

พร้อมกับการปรับแต่งของซูเหวินเฉิน เสียงเครื่องสตาร์ทก็ดังขึ้นเรื่อยๆ ความเร็วรอบก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ค่อยๆ ขับเคลื่อนให้เครื่องยนต์ของรถแทรกเตอร์หมุน

"ปุ้ง! ปุ้ง! ปุ้ง! ปุ้ง! ปุ้ง!"

ควันดำหนาทึบพวยพุ่งออกมาจากท่อไอเสีย!

ขณะเดียวกัน กลิ่นไอเสียที่เป็นเอกลักษณ์ก็แพร่กระจายไปทั่วบริเวณ

ซูเหวินจางสูดหายใจเข้าลึกๆ "กลิ่นนี้หอมจัง!"

คำพูดนี้ทำให้ซูเหวินเฉินถึงกับมึนงงไปเลย "โอ้โห! พี่ชาย! พี่เป็นอะไรไปเนี่ย? นี่มันไอเสียล้วนๆ เลยนะ!"

"มันจะไปหอมได้ยังไง?"

เขามองพี่ชายตัวเองอย่างช่วยไม่ได้ "พี่ครับ ไอ้นี่มันมีอะไรดีให้ดมกันครับ? อย่าสูดไอเสียเยอะนัก ไม่ดีต่อสุขภาพ!"

ซูเหวินจางโบกมือ "แกจะไปรู้อะไร? นี่มันกลิ่นของเครื่องจักร นี่แหละกลิ่นของผู้ชาย!"

ซูเหวินเฉินรู้สึกพูดไม่ออกเล็กน้อย ต่อให้เป็นกลิ่นของผู้ชาย ก็ไม่ควรเอาไปดมตรงท่อไอเสียนะ!

พร้อมกับการเริ่มต้นการเก็บเกี่ยวอย่างเป็นทางการ

รถแทรกเตอร์ก็เข้าร่วมงานเก็บเกี่ยวอย่างรวดเร็ว และทำให้ชาวบ้านทุกคนได้เห็นถึงพลังของเครื่องจักร

ภายใต้การขับเคลื่อนของเครื่องจักร ใบมีดเกี่ยวขนาดใหญ่ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังหมุน กลืนกินทุ่งข้าวสาลีสีทองเป็นแถบๆ

ทุกที่ที่มันผ่านไป ต้นข้าวสาลีที่สุกแล้วก็ล้มลงอย่างเป็นระเบียบ

ด้านหลังเครื่องจักรมีชาวบ้านหลายคนเดินตามอย่างไม่รีบร้อน จัดการมัดข้าวสาลีที่ถูกเกี่ยวแล้วและส่งไปยังลานนวดข้าว

บนถนนเล็กๆ ระหว่างทุ่งข้าวสาลีกับลานนวดข้าว มีรถเข็นวัวและรถล้อเดียววิ่งไปมา และเนื่องจากรถไม่พอ ชาวบ้านจึงเริ่มใช้ไม้คานหามกลับมา

เมื่อขนมาถึงลานนวดข้าว ชาวบ้านที่นี่จะแก้มัดข้าวที่มัดไว้ แล้วกระจายออกไปบนพื้นอย่างสม่ำเสมอ หลังจากตากแดดไปสักพัก ก็จะสามารถใช้ไม้ตีข้าว หรือใช้เครื่องนวดข้าวที่ขับเคลื่อนด้วยวัวหรือม้าได้แล้ว

ซูเหวินเฉินขับรถแทรกเตอร์มาทั้งเช้า เหงื่อท่วมตัว เนื้อตัวเต็มไปด้วยฟางข้าว นั่งพักอยู่ในที่ร่ม

มองดูภาพการขนส่งที่วุ่นวายอยู่ห่างๆ แล้วถอนหายใจ "รถแทรกเตอร์คันเดียวยังน้อยไปจริงๆ ถ้ามีหลายคันกว่านี้คงสบายกว่าเยอะเลย"

เจียงหลี่ที่นำน้ำซุปถั่วเขียวมาให้เขา ก็กลอกตาใส่เขา

"นายคิดว่าไอ้นี่มันผักกาดขาวรึไง? ยังจะเอาหลายคันอีก นายไม่พูดเลยล่ะว่าซื้อเครื่องเกี่ยวนวดรวมเพิ่มอีกคันดีไหม? แบบนั้นชาวบ้านก็ไม่ต้องนวดข้าวแล้ว แค่เกี่ยวข้าวด้วยเครื่องแล้วใส่กระสอบเลย แล้วก็ส่งไปตากแดด ตากเสร็จก็เก็บเข้ายุ้งฉางได้เลย"

ซูเหวินเฉินพยักหน้า "อนาคตซื้อมาสักคันก็ไม่เสียหายนะ!"

เพราะในอนาคต ขั้นตอนส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนี้แหละ ทั้งประหยัดเวลาและประหยัดแรง

ด้วยการเริ่มต้นการเก็บเกี่ยวอย่างรวดเร็ว แม้จะมีรถแทรกเตอร์ช่วย แต่หมู่บ้านผิงชุนก็ยังใช้เวลามากกว่าสิบวันกว่าจะเก็บเกี่ยวข้าวในฤดูร้อนเข้ายุ้งฉางได้

บวกกับปีนี้ฟ้าฝนก็เป็นใจ ช่วงเก็บเกี่ยวอากาศแจ่มใสเกือบตลอดเวลา แม้จะทำให้ชาวบ้านร้อนขึ้น แต่ก็ทำให้ข้าวสาลีตากแห้งง่ายขึ้นด้วย

การเก็บเกี่ยวหน้าร้อนครั้งนี้ หมู่บ้านของพวกเขาเสร็จเร็วกว่าปกติเกือบสิบวัน

และเนื่องจากข้าวสาลีทั้งหมดถูกเก็บเกี่ยวด้วยเครื่องจักร ทำให้ชาวบ้านสบายขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก

การก้มตัวเกี่ยวข้าวซ้ำๆ เป็นเวลานาน ไม่ใช่การทำงานที่สบายเลยแม้แต่น้อย

สิ่งที่ต้องแลกมาก็คือ ซูเหวินเฉินตัวดำคล้ำไปเลย!

การเก็บเกี่ยวของหมู่บ้านในอดีต ซูเหวินเฉินก็เคยเข้าร่วมด้วย

แต่เขาเข้าร่วมในกลุ่มฝ่ายเสบียงอาหาร ทำหน้าที่ช่วยทำอาหาร และคัดแยกถั่วเขียว พอต้มน้ำซุปถั่วเขียวเสร็จ ก็เอาไปส่งให้ชาวบ้านที่ทำงานในไร่นา

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับแสงแดดโดยตรงเป็นเวลานานขนาดนี้

รถแทรกเตอร์ในยุคนั้นไม่มีหลังคาบังแดด ดังนั้นหลังจากผ่านไปสิบกว่าวัน ผิวของซูเหวินเฉินก็ลอกออกไปชั้นหนึ่งเลยทีเดียว

บ้านตระกูลซู

จ้าวต้าเผิงมองซูเหวินเฉินที่กลายเป็นคนตัวดำๆ ด้วยความตกใจ

"แม่เจ้า! อาเฉิน! ทำไมนายถึงดำขนาดนี้เนี่ย? หมู่บ้านพวกนายเพิ่งซื้อรถแทรกเตอร์ไม่ใช่เหรอ?"

ซูเหวินเฉินโบกมือ "ไม่ต้องพูดถึงเลย! ไม่ซื้อยังจะดีกว่า หรือไม่ก็ซื้อเร็วกว่านี้หน่อยก็ได้ พวกคนโง่เรียนรู้ช้ามาก ตลอดการเก็บเกี่ยวที่ผ่านมา ส่วนใหญ่ฉันขับเองหมดเลย"

พูดไปก็กระดกน้ำชามใหญ่รวดเดียวหมด "บ้าเอ๊ย! ดำขนาดนี้ไม่รู้ต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะกลับมาเหมือนเดิมได้!"

ทางด้านนั้น เจียงหลี่มองซูเหวินเฉินที่ผิวคล้ำขึ้นไปหนึ่งเฉด ก็เอามือปิดปากหัวเราะ

"พอแล้วน่า ผิวสีทองแดงแบบนี้แหละถึงจะแมน! ดูดีกว่าตอนนายขาวๆ ตั้งเยอะ"

พูดไปก็ชูเนื้อหมูชิ้นหนึ่งที่กำลังล้างอยู่ "รู้ว่านายเหนื่อย ฉันก็เลยตั้งใจตื่นเช้ามาซื้อเนื้อสองกิโลให้เลยไง เพื่อบำรุงนายโดยเฉพาะ! ครั้งนี้หมูสามชั้นตุ๋นซอสแดงจะให้กินคนเดียวเลย!"

"จริงเหรอครับ? งั้นผมไม่เกรงใจแล้วนะ" จากนั้นก็หันมามองจ้าวต้าเผิงอย่างสงสัย

"ว่าแต่ พี่ต้าเผิงครับ ตอนนี้ทุกคนกำลังเร่งเก็บเกี่ยวอยู่เลย คุณลงมาทำอะไรตอนนี้ครับ?"

จ้าวต้าเผิงหาที่นั่งแล้วก็พูดขึ้นทันที "ก็ไก่ตัวผู้ของพวกนายไงล่ะ! ฉันจะบอกให้นะ นายไม่รู้หรอกว่าตอนนี้พวกฝ่ายจัดซื้อของโรงงานในเมืองเขาบ้าคลั่งตามหานายกันใหญ่เลยนะ"

"แต่ละคนอยากรู้แหล่งจัดซื้อของเราทั้งนั้น นี่ฉันรีบมาเตือนนายล่วงหน้าก่อนเลยนะ"

ซูเหวินเฉินได้ยินดังนั้นก็ดีใจในตอนแรก แต่ก็ค่อนข้างงงงวย

"ผมไม่ได้ขายให้โรงงานเครื่องจักรกลการเกษตรของพวกคุณแค่ไม่กี่ตัวเหรอครับ? โรงงานอื่นรู้ได้ยังไงกัน?"

ในความทรงจำของเขา ตอนนี้ไม่ใช่โลกอนาคตที่จะมีการโพสต์รูปภาพลงโซเชียลมีเดียก่อนกินข้าวอะไรพวกนั้น

ต่อให้แพร่หลายออกไปได้ ก็ต้องอาศัยการบอกเล่าปากต่อปากจากคนที่เคยลิ้มลอง

ซึ่งต้องใช้เวลาในการแพร่กระจายอย่างมาก

บวกกับตอนนี้คนที่กินส่วนใหญ่ก็เป็นผู้นำโรงงานอะไรพวกนี้

คนพวกนี้ไม่ได้ไม่เคยกินของดีอะไรมาก่อน ถึงจะรู้สึกว่าอร่อย ก็แค่จะซื้อบ่อยๆ เท่านั้นเอง

ไม่น่าจะเหมือนคนที่ไม่เคยเห็นโลกภายนอกหลายๆ คน ที่จะไปโม้ให้คนอื่นฟังว่าดีอย่างนั้นอย่างนี้

จ้าวต้าเผิงฟังออกว่าซูเหวินเฉินไม่เข้าใจความหมาย

เขาก็รีบอธิบายทันที "เรื่องนี้พูดไปก็บังเอิญจริงๆ นะ นายรู้ใช่ไหมว่าทางกระทรวงอุตสาหกรรมของจังหวัดมาให้คำแนะนำที่โรงงานของเราน่ะ!"

ซูเหวินเฉินพยักหน้า "รู้ครับ พวกคุณถึงได้มาซื้อไก่ตัวผู้จากพวกเราหลายตัวไม่ใช่เหรอครับ?"

ซูเหวินเฉินถึงกับรู้สึกว่า ถ้าไม่มีการสนับสนุนจากผู้นำจังหวัด โรงงานเครื่องจักรกลการเกษตรอาจจะไม่ได้ใจดีขนาดนี้ด้วยซ้ำ

เขาถึงกับขอบคุณอีกฝ่ายในใจอย่างแรงเลยทีเดียว

"นั่นแหละสาเหตุ! นายไม่รู้หรอกว่าตอนนั้นที่มาโรงงานของเราไม่ใช่แค่กระทรวงอุตสาหกรรมจังหวัดเท่านั้น แต่ยังมีสำนักอุตสาหกรรมเบาของเมือง และหน่วยงานพี่น้องอื่นๆ ก็มาด้วย"

"นายไม่รู้หรอกว่าตอนกินก็ไม่มีใครแสดงออกอะไรเลยนะ แต่พอจะกลับเท่านั้นแหละ ทุกคนก็ส่งคนข้างตัวไปตีสนิทกับหัวหน้าแผนกเรา เพื่อสอบถามว่าเราไปซื้อของมาจากไหน!"

ซูเหวินเฉินได้ยินดังนั้นก็เลิกคิ้วขึ้น ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ตามที่ผมเข้าใจ ปกติแล้วสถานที่ที่ฝ่ายจัดซื้อของพวกคุณไปซื้อของมา จะไม่บอกกับคนภายนอกไม่ใช่เหรอครับ?"

ซูเหวินเฉินคิดดูแล้วว่าสำหรับหมู่บ้านของพวกเขา นี่เป็นเรื่องดี ไม่เพียงแต่จะสามารถใช้โอกาสนี้ในการขยายชื่อเสียงของไก่เนื้อได้

แต่ยังสามารถสร้างความสัมพันธ์กับโรงงานอื่นๆ ซึ่งจะทำให้การหาของต่างๆ ในอนาคตง่ายขึ้นมาก

แต่สำหรับจ้าวต้าเผิงแล้ว นี่อาจจะไม่ใช่เรื่องดีนัก

ได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉินแล้ว จ้าวต้าเผิงก็ถอนหายใจ

"ใช่ครับ ปกติแล้วฝ่ายจัดซื้อของเราจะไม่เปิดเผยว่าไปซื้อของมาจากไหน แต่เรื่องที่พวกคุณมาซื้อเครื่องจักรทางการเกษตรน่ะ ไม่ได้บอกว่าพวกคุณมาจากหมู่บ้านนั้นเหรอครับ?"

"เรื่องนี้มันไม่ใช่ความลับในโรงงานของเราเลยนะ ต่อให้ฉันไม่อยากบอกแค่ไหนก็ปิดไว้ไม่ได้หรอกนะ สงสัยอีกไม่นานก็จะมีฝ่ายจัดซื้อคนอื่นมาที่นี่แล้วล่ะ แล้วก็เรื่องนั้น..."

พูดไปก็เกาหัวเล็กน้อย มองซูเหวินเฉินอย่างกระอักกระอ่วน

ซูเหวินเฉินเห็นดังนั้นก็เข้าใจทันที

"ไม่ต้องห่วงนะ พี่ต้าเผิง ต่อไปคุณมาที่นี่ก็จะได้สิทธิ์จัดซื้อก่อนแน่นอน เราเป็นเพื่อนกันมานานขนาดนี้แล้ว หมู่บ้านของเราไม่ทำเรื่องข้ามสะพานแล้วรื้อสะพานทิ้งหรอก!"

พวกเขาไม่ได้จะซื้อรถแทรกเตอร์แค่คันเดียว แต่ยังมีเครื่องจักรและอุปกรณ์การเกษตรอื่นๆ อีกมากมายในอนาคต ดังนั้นยังคงต้องรักษาความสัมพันธ์อันดีกับโรงงานเครื่องจักรกลการเกษตรไว้

เป้าหมายสุดท้ายของหมู่บ้านพวกเขาคือการเป็นเหมือนฟาร์มขนาดใหญ่หลายแห่ง ที่มีการใช้เครื่องจักรกลอย่างเต็มรูปแบบ

อีกอย่าง ไก่ตัวผู้จะขายให้ใครก็เหมือนกันแหละ

ไม่จำเป็นต้องทำตัวเป็นคนไร้สัจจะหรอก

ได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉินแล้ว จ้าวต้าเผิงก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมากทันที

แม้ว่าเขาจะคิดว่าหมู่บ้านผิงชุนไม่น่าจะเป็นคนประเภทที่ใช้แล้วทิ้ง แต่ตอนนี้เขาเป็นฝ่ายที่ต้องขอร้อง เมื่อยังไม่ได้รับคำตอบที่ชัดเจน เขาก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี

เพราะตอนนี้หมู่บ้านผิงชุนได้กลายเป็นแหล่งจัดซื้อที่สำคัญมากสำหรับเขาแล้ว

ในเวลานี้ สถานที่ที่สามารถจัดหาเนื้อไก่และไข่ไก่นอกแผนได้อย่างมั่นคง ถือเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งสำหรับฝ่ายจัดซื้อของพวกเขา

ยิ่งฝ่ายจัดซื้อของพวกเขามีแหล่งแบบนี้มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีความสำคัญต่อโรงงานมากขึ้นเท่านั้น

เหมือนกับฝ่ายจัดซื้ออาวุโสอย่างเขา ต่อให้ลาออกจากโรงงานเครื่องจักรกลการเกษตรแล้ว ก็ยังสามารถเข้าทำงานในโรงงานอื่นในตำแหน่งฝ่ายจัดซื้อได้อย่างง่ายดาย

สำหรับโรงงานหลายแห่ง พวกเขาไม่สนใจหรอกว่าคุณจะหาของมาจากไหน ตราบใดที่หามาได้ นั่นคือความสามารถของคุณ!