บทที่ 95: เสี่ยวซูเห็นใจพวกเราที่สุด!

โหวกั๋วจงยิ้ม

เขารู้ว่าซูเหวินเฉินพูดความจริง

อุตสาหกรรมส่วนรวมมีข้อดีของมันเอง ไม่จำเป็นต้องทำตามแผน ทำกำไรขาดทุนเอง กินเยอะหน่อยก็ไม่เป็นไร

แต่อุตสาหกรรมของรัฐก็มีข้อดีของมันเอง แค่การที่ทุกอย่างรัฐบาลจัดการให้หมด ก็ดึงดูดใจมากพอแล้ว

แม้ผู้จัดการซ่งจะเกลียดเขามากแค่ไหน ก็ทำได้แค่ไล่เขาออกในนามของการแลกเปลี่ยนเรียนรู้เท่านั้น ไม่ใช่ไล่เขาออกโดยตรง

ทางด้านนี้ ซูเหวินเฉินและคณะก็ถือไก่นำหน้าไปก่อนแล้ว

โหวกั๋วจงและจ้าวอู๋หนิวมองตามหลังซูเหวินเฉินไป

"อู๋หนิว เมื่อกี้ที่พวกนายพูดหน้าโรงเรือนไก่ ฉันได้ยินหมดแล้วนะ"

พอได้ยินคำพูดของโหวกั๋วจง จ้าวอู๋หนิวก็รู้สึกน้อยใจเล็กน้อย

"อาจารย์ครับ ผมขอโทษครับ ผม...ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แค่รู้สึกว่าคุยกับพวกเขาไม่รู้เรื่องแล้ว!"

โหวกั๋วจงโบกมือ "นายไม่ต้องมาบอกฉัน ไปบอกเพื่อนของนายเถอะ ฟาร์มไก่ของหมู่บ้านพวกนายกับฟาร์มไก่ของรัฐบาลของเรามันไม่เหมือนกัน"

"ฟาร์มไก่สือฉวนของเราเป็นฟาร์มไก่ของรัฐบาล หนุนหลังด้วยรัฐ ดังนั้นแค่คบหากับหมู่บ้านรอบข้างแบบไม่ใกล้ไม่ไกลก็พอแล้ว"

"แต่อุตสาหกรรมส่วนรวมของพวกนายมันไม่เหมือนกัน อาหารสัตว์ คนงาน และวัตถุดิบต่างๆ ล้วนได้มาจากหมู่บ้าน ดังนั้นรายได้ก็ย่อมเป็นของทุกคนด้วย"

"โดยเฉพาะผู้จัดการซูของพวกนาย ไม่รู้ไปหามาจากไหน ดันคิดค้นวิธีการบริหารจัดการฟาร์มไก่ขึ้นมาด้วย"

"ดังนั้นพวกนายเลยรู้สึกเหมือนเป็นคนงานมากกว่าชาวนาใช่ไหม?"

จ้าวอู๋หนิวอ้าปาก แต่ก็ไม่ได้เอ่ยคำปฏิเสธใดๆ ออกมา

"เอาล่ะ นายไม่ต้องเก็บเรื่องนี้มาใส่ใจมากนัก ตอนฉันสอบเข้าฟาร์มไก่สือฉวนก็เป็นแบบนี้แหละ พวกคนหนุ่มสาวก็แบบนี้แหละ!"

"ต่อไปก็เรียนรู้จากผู้จัดการซูของพวกนายให้มากขึ้นนะ เจอกับใครก็พูดไปตามสถานการณ์ ไม่พอใจก็อย่าแสดงออก"

"ฉันดูออกว่าเสี่ยวซูวันนี้อารมณ์ไม่ค่อยดีนัก สงสัยพอเก็บเกี่ยวหน้าร้อนเสร็จก็จะเริ่มปรับปรุงฟาร์มไก่แล้วล่ะ"

"นายก็ต้องรู้ตัวไว้ด้วยนะ"

จ้าวอู๋หนิวได้ยินดังนั้นก็เริ่มกังวลเล็กน้อย

"อาจารย์ครับ ผู้จัดการจะปรับปรุงยังไงครับ? จะเปลี่ยนคนเหรอครับ? แล้วผมจะทำยังไงดี?"

สิ่งที่จ้าวอู๋หนิวกลัวที่สุดตอนนี้คือการถูกส่งกลับไปทำงานหนักเหมือนเดิม

เพราะในช่วงไม่กี่เดือนที่ฟาร์มไก่ เขาไม่เพียงแต่กินดีอยู่ดี งานก็ไม่เหนื่อยเท่าไหร่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เขาเป็นคนกลุ่มแรกที่เข้ามา ก็ถือว่าเป็นผู้จัดการเล็กๆ คนหนึ่งแล้ว

ตอนนี้เขาได้สัมผัสอำนาจแล้ว สิ่งที่เขากลัวที่สุดคือการสูญเสียอำนาจเล็กๆ น้อยๆ นี้ไป

โหวกั๋วจงส่ายหน้า "ใครจะไปรู้ล่ะ ผู้จัดการนายเจ้าเล่ห์จะตาย ใครจะไปรู้ว่าเขาจะทำยังไง"

"แต่ว่า นายขยันให้มากขึ้น ใส่ใจฟาร์มไก่ให้มากขึ้น ก็น่าจะไม่ถูกเปลี่ยนหรอกนะ เพราะพวกนายก็เป็นมืออาชีพกันแล้ว"

ตอนนี้ที่ลานนวดข้าว เตาไฟขนาดใหญ่หลายเตาถูกชาวบ้านตั้งขึ้นแล้ว

หม้อเหล็กขนาดใหญ่หลายใบก็ถูกชาวบ้านยกออกมาจากโกดังของหมู่บ้าน

ข้างเตาไฟ มีมันฝรั่งที่หั่นเป็นชิ้นๆ และเนื้อไก่ที่สับเป็นชิ้นเล็กๆ แยกใส่ไว้ในกะละมังไม้ขนาดใหญ่

ซูเหวินเฉินกำลังเทน้ำมันลงในหม้อแต่ละใบ คนในหมู่บ้านบางคนเห็นวิธีการใช้น้ำมันของซูเหวินเฉินแล้วก็เจ็บใจจนตัวสั่น

ถ้าซูเหวินเฉินทำแบบนี้ตั้งแต่ตอนที่เขาเพิ่งข้ามภพมาใหม่ๆ คงมีคนเข้ามาห้ามแล้ว

ต่อให้เป็นน้ำมันของหมู่บ้าน ก็ไม่ควรใช้เปลืองขนาดนี้!

แต่หลังจากช่วงเวลาการพัฒนาที่ผ่านมา ซูเหวินเฉินก็ได้พิสูจน์ความสามารถของเขาในการนำทุกคนไปสู่ชีวิตที่ดีขึ้นแล้ว

คนเรามักจะใจกว้างกับคนที่แข็งแกร่งเสมอ ดังนั้นบรรยากาศก็เปลี่ยนไปทันที

"ดูสิ เสี่ยวซูเขาเห็นใจพวกเราจริงๆ ใส่น้ำมันเยอะขนาดนี้ อาหารก็ต้องหอมอร่อยสุดๆ แล้ว"

"นั่นสิ ผมว่านะผู้นำหมู่บ้านสมัยก่อนแต่ละคนนี่เหมือนคนขี้เหนียวกันทั้งนั้นแหละ ต้องเป็นพวกคนหนุ่มนี่แหละ ดูสิพอเปลี่ยนคนแล้ว ชีวิตก็ดีขึ้นทุกวันเลย"

คำพูดนี้ทำให้พ่อของซูและคนอื่นๆ ถึงกับจมูกบิดด้วยความโกรธ เหมือนกับว่าพวกเขาคอร์รัปชันอย่างนั้นแหละ

พูดตามตรงก็เพราะตอนนี้ฟาร์มไก่ของหมู่บ้านสามารถสร้างรายได้ได้แล้ว เลยกินเยอะหน่อยก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร

ถ้าไม่มีรายได้นี้ เขาคงต้องไปห้ามซูเหวินเฉินแล้วล่ะ

"ซ่าาา!" เมื่อไก่ถูกใส่ลงในหม้อ กลิ่นหอมเข้มข้นก็ลอยฟุ้งไปทั่วลานนวดข้าวทันที

ชาวบ้านทุกคนจึงล้อมรอบเตาไฟหลายเตาแล้วสูดจมูกฟุดฟิด แม้แต่เหอเฟยหวยก็สูดจมูก

"เหลาซู หมู่บ้านพวกคุณนี่ใจถึงจริง ๆ เลยนะ มื้อนี้คงหมดน้ำมันไปสองกิโลได้แล้วมั้ง!"

พูดไปก็เลียปาก "ครั้งนี้ผมมาถูกที่แล้ว ปกติมีแต่พวกคุณมาเกาะกินโรงอาหารของสหกรณ์ ตอนนี้ถึงตาผมได้มาเกาะกินพวกคุณบ้างแล้ว"

ทันใดนั้น ผู้อำนวยการเจิงที่มาด้วยกันก็เริ่มสะกิดเหอเฟยหวยอีกแล้ว

พี่ครับ คุณทำเรื่องจริงจังบ้างได้ไหม ลืมไปแล้วเหรอว่ามาทำอะไร มัวแต่จ้องหม้อทำไม!

ไม่ใช่ว่าตกลงกันไว้แล้วเหรอว่าพอถ่ายรูปเสร็จแล้วจะช่วยพูดเรื่องนี้

เนื้อก็กำลังจะสุกแล้ว คุณยังไม่พูดอีกเหรอ จะรอให้กินข้าวเสร็จแล้วเขาเริ่มไล่คนแล้วค่อยพูดหรือไง?

เหอเฟยหวยรู้สึกถึงการกระทำเล็กๆ ของผู้อำนวยการเจิง ก็รีบนึกขึ้นได้ 

โทษทีนะที่อาหารอร่อยเกินไป จนเขาเกือบจะลืมไปเลย

ผู้อำนวยการเจิงในฐานะผู้อำนวยการสหกรณ์ผู้จัดจำหน่าย เมื่อเทียบกับเหอเฟยหวยแล้ว แม้ว่าระดับตำแหน่งจะเท่ากันคือระดับ 16 แต่สวัสดิการพิเศษที่ได้รับนั้นมากกว่าเหอเฟยหวยมาก

สหกรณ์ผู้จัดจำหน่ายต้องติดต่อกับสินค้าหลากหลายชนิดทุกวัน แค่ผ่านมือก็มีกำไรมหาศาลแล้ว ดังนั้นเนื้อไก่หรืออะไรพวกนี้ ถึงแม้จะไม่ได้กินทุกวัน แต่ก็กินได้บ่อยๆ

ส่วนทางสหกรณ์เองนั้นแย่กว่ามาก เพราะพวกเขาต้องติดต่อกับชาวบ้านในแต่ละหมู่บ้าน และแต่ละหมู่บ้านก็ยากจนข้นแค้น เขาในฐานะเลขาธิการสหกรณ์ เว้นเสียแต่ว่าจะคิดไม่ซื่อ มิฉะนั้นก็แทบจะไม่มีรายได้พิเศษอะไรเลย

เมื่อนึกถึงจุดประสงค์หลักที่เขาลงมาในครั้งนี้ บังเอิญซูเหวินเฉินเดินเข้ามาพอดี

"เอ่อ เสี่ยวซู ผมจะแนะนำให้พวกคุณรู้จัก นี่คือผู้อำนวยการเจิงจากสหกรณ์ผู้จัดจำหน่ายประจำอำเภอ ได้ยินว่าพนักงานของพวกเขาพูดจาไม่ดีเมื่อก่อน เขาเลยมาขอโทษพวกคุณเป็นพิเศษ"

พอได้ยินคำพูดของเหอเฟยหวย ซูเหวินเฉินก็ยิ้มตามปกติ

"ผู้อำนวยการเจิงใช่ไหมครับ ยินดีต้อนรับ! ยินดีต้อนรับ! แต่เรื่องขอโทษอะไรนั่นไม่ต้องหรอกครับ พวกเราไม่ได้เสียอะไรเลย!"

ซูเหวินเฉินไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร เลยพูดจาสุภาพมาก อีกอย่าง เขาก็ยังไม่แน่ใจว่าเหอเฟยหวยมีทัศนคติอย่างไรต่อเรื่องนี้

ผู้อำนวยการเจิงได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉิน ก็รีบเดินออกไปจับมือซูเหวินเฉิน

"ผู้จัดการซูครับ ผมต้องขอโทษจริง ๆ ครับที่ทำให้พวกคุณลำบากเมื่อก่อน เป็นความผิดพลาดในการจัดการของเราเอง เอาอย่างนี้ เพื่อเป็นการขอโทษ โกดังของเรายังมีผ้ามีตำหนิเจ็ดแปดม้วนอยู่"

"วันนี้ผมเห็นเสื้อผ้าใหม่ที่ชาวบ้านพวกคุณใส่ถ่ายรูป ส่วนใหญ่เป็นเสื้อนวม ผ้ามีตำหนิชุดนี้ของเราไม่ต้องใช้ตั๋ว แถมราคาแค่สองเหมาต่อหนึ่งเชียะ แบบนี้ชาวบ้านพวกคุณก็สามารถตัดเสื้อผ้าใหม่ได้"

ซูเหวินเฉินได้ยินดังนั้นก็ตกใจในใจ โห! อีกฝ่ายยอมเสียเลือดเนื้อเลยใช่ไหมเนี่ย!

เขารู้ดีว่าในยุคนั้น ผ้าก็เป็นหนึ่งในสินค้าหายาก จนกระทั่งหลังการปฏิรูปและเปิดประเทศ ผ้ารัฐก็ยังขาดแคลนอย่างรุนแรง

ครอบครัวในชนบทหลายครอบครัว เสื้อผ้าก็เหมือนมรดก พี่คนโตใส่แล้วน้องคนรองใส่ต่อ น้องคนรองใส่แล้วน้องคนเล็กใส่ต่อ

ดังนั้นผ้ามีตำหนิที่ไม่ต้องใช้ตั๋วในตลาดชนบทจึงเป็นที่นิยมมาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงราคาที่ต่ำขนาดนี้แล้ว ผ้าปกติไม่เพียงแต่ต้องใช้ตั๋วผ้า ราคาก็ต้องอย่างน้อยสามถึงสี่เหมาต่อหนึ่งเชียะ

ผ้าที่ไม่ต้องใช้ตั๋วแบบนี้ ปกติแล้วจะไม่ค่อยปรากฏบนเคาน์เตอร์ของสหกรณ์ผู้จัดจำหน่ายเลย

ส่วนใหญ่จะถูกแบ่งปันกันภายในหมู่พนักงานเป็นการส่วนตัว แล้วก็นำไปใช้เอง หรือเพิ่มเงินเล็กน้อยแล้วส่งต่อให้ญาติ เพื่อนบ้าน หรือคนรู้จัก

แม้จะเป็นอย่างนั้น หลายคนก็ยังแย่งกันซื้อผ้าแบบนี้ เหตุผลหลักก็คือชนบทขาดแคลนตั๋วผ้าอย่างมาก

ตอนนี้อีกฝ่ายโยนพายชิ้นใหญ่ขนาดนี้มาให้ จะบอกว่าแค่ขอโทษ ใครโง่ก็ไม่เชื่อหรอก!

แต่เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการเจิง แม้ซูเหวินเฉินจะยังคงนิ่งเฉยอยู่ แต่คนอื่นๆ รอบข้างกลับตกใจไปตามๆ กัน

เพราะนี่คือผ้าที่ไม่ต้องใช้ตั๋ว! แถมเป็นผ้าที่ไม่ต้องใช้ตั๋วตั้งเจ็ดแปดม้วน จะตัดเสื้อผ้าใหม่ได้กี่ชุดกันนะ ทั้งหมู่บ้านคนละชุดอาจจะไม่พอ แต่ครัวเรือนละชุดนั้นเหลือเฟือแน่นอน!

แต่ซูเหวินเฉินไม่ได้พูดอะไร คนอื่นๆ ก็ไม่ได้ส่งเสียงเช่นกัน เพียงแต่ทุกคนจ้องมองซูเหวินเฉินด้วยความกระหาย

ซูเหวินเฉินเห็นสายตาของชาวบ้านแล้ว เขาก็ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธทันที

"ผู้อำนวยการเจิงครับ คุณให้ของขวัญใหญ่ขนาดนี้ ถ้าไม่บอกให้ชัดเจนพวกเราก็ไม่กล้ารับหรอกครับ!"

"ใครไม่รู้ก็คงคิดว่าคุณจะเหมาไข่ทั้งหมดของฟาร์มไก่เราไปเลยนะ!"

ได้ยินคำพูดที่ซูเหวินเฉินลองเชิง ผู้อำนวยการเจิงก็ตบหน้าอกทันที

"ผู้จัดการซูครับ พวกเราพูดกันตรงๆ นะครับ สหกรณ์ผู้จัดจำหน่ายของเราตอนนี้ขาดแคลนไข่จริงๆ ชาวบ้านหลายคนไม่ยอมส่งไข่มาให้เราแล้ว รอแต่เจ้าหน้าที่จัดซื้อจากโรงงานในเมืองลงมาเก็บ"

"พวกเราห้ามไม่ได้ และก็ไม่มีทางห้ามได้!"

"ดังนั้นก็เลยต้องหวังพึ่งพวกคุณนี่แหละ อย่างน้อยก็ต้องให้เรามีไข่พอจะป้อนหน่วยงานสำคัญๆ ในอำเภอได้!"

ซูเหวินเฉินได้ยินดังนั้นก็เข้าใจความหมายของผู้อำนวยการเจิงทันที

เห็นได้ชัดว่าในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา หลังจากที่เปิดช่องทางจากโรงรับรองแขกของอำเภอแล้ว

หน่วยงานอื่นๆ ในอำเภอบางแห่ง เมื่อพบว่าสหกรณ์ผู้จัดจำหน่ายมักจะขาดแคลนสินค้า ก็เลี่ยงสหกรณ์ผู้จัดจำหน่ายโดยตรง แล้วส่งคนมาซื้อไข่จากพวกเขาแทน

ซูเหวินเฉินไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้ แต่ผู้อำนวยการเจิงก็กดดันมาก

สหกรณ์ผู้จัดจำหน่ายของพวกเขา ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ แต่กลับไม่สามารถจัดหาสินค้าให้หน่วยงานพี่น้องได้ ผู้นำจะมองพวกเขาอย่างไร

เมื่อรู้ความคิดของผู้อำนวยการเจิงแล้ว ซูเหวินเฉินก็รู้สึกว่าถ้าอีกฝ่ายให้ราคาที่เหมาะสม เขาก็สามารถโอนส่วนแบ่งนี้ให้สหกรณ์ผู้จัดจำหน่ายได้

เพราะการจัดซื้อของหน่วยงานราชการในอำเภอเหล่านี้ เขาก็ไม่อยากจะบริการเท่าไหร่

แต่ละคนก็ไม่มีอะไรให้ติดไม้ติดมือ แถมยังทำท่าทางเชิดๆ ราวกับว่าผู้นำของหน่วยงานมาจัดซื้อเองเสียอีก

ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องเงิน ซูเหวินเฉินก็ขี้เกียจจะสนใจพวกเขาแล้ว แต่ถึงแม้ซูเหวินเฉินจะคิดว่าทำได้ แต่ต้องมีข้อแม้ว่าเงินต้องไม่น้อยลง

เขาจึงพูดขึ้นทันที "ผู้อำนวยการเจิงครับ การโอนส่วนแบ่งการจัดซื้อนี้ให้พวกคุณไม่มีปัญหาครับ แต่เรื่องเงินนี่?"

ผู้อำนวยการเจิงตบหน้าอก "เรื่องนี้คุณวางใจได้เลยครับ จะเป็นไปตามราคามาตรฐานของพวกคุณเลยครับ ส่วนที่เหลือพวกเราจะไปคุยกับหน่วยงานของพวกเขาเอง!"

ซูเหวินเฉินพยักหน้า "งั้นก็ไม่มีปัญหาแล้วครับ ที่จริงถ้าคนของพวกคุณที่มาครั้งที่แล้วพูดแบบนี้ พวกเราก็ตกลงไปนานแล้วครับ เพราะพวกเราก็ไม่อยากจะไปโต้เถียงกับหน่วยงานหลายแห่งในอำเภอหรอกครับ"

ผู้อำนวยการเจิงตบต้นขาด้วยความเสียใจ "คุณไม่รู้หรอก พอผมกลับไปตรวจสอบเรื่องนี้ ปรากฏว่าไอ้เด็กคนนั้นมีเรื่องราวเยอะแยะไปหมด ผมว่าแล้วทำไมทุกครั้งที่เขาลงไปจัดซื้อของที่นำกลับมาถึงราคาต่ำนัก"

"ที่แท้ไอ้เด็กคนนี้จงใจใช้ชื่อสหกรณ์ผู้จัดจำหน่ายของเรา ข่มขู่กดราคาต่างๆ นานาอย่างเปิดเผยและลับๆ"

"คุณวางใจได้เลย ผมส่งไอ้เด็กคนนั้นไปยกของแล้ว"

สำหรับคำพูดของผู้อำนวยการเจิง ซูเหวินเฉินก็แค่ฟังไปงั้นๆ เขาไม่เชื่อหรอกว่าผู้อำนวยการเจิงจะไม่รู้เรื่องเลย อาจจะแกล้งทำเป็นไม่รู้ด้วยซ้ำ

ยังไงซะคนที่ได้ประโยชน์ก็คือสหกรณ์ผู้จัดจำหน่ายของพวกเขา

ถ้าเกิดเรื่องขึ้น ก็แค่ส่งคนออกไปรับผิดชอบ ส่วนตัวเองก็ยังคงบริสุทธิ์ผุดผ่อง

แต่เรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับเขา ตราบใดที่เงินของหมู่บ้านพวกเขาไม่ลดลง เขาก็ไม่ต้องการที่จะทำให้ความสัมพันธ์กับสหกรณ์ผู้จัดจำหน่ายแย่ลงนัก

บวกกับที่อีกฝ่ายขอให้เลขาธิการสหกรณ์มาเป็นคนกลาง และยังมอบประโยชน์มากมายให้กับชาวบ้าน ซูเหวินเฉินก็ย่อมต้องให้เกียรติอีกฝ่ายด้วย

เพราะผ้ามีตำหนิเจ็ดแปดม้วนนี้ สำหรับคนในสหกรณ์ผู้จัดจำหน่ายที่ไม่ได้ขาดแคลนผ้าก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

แต่สำหรับหมู่บ้านของพวกเขาแล้ว มันเป็นเหมือนฝนที่ตกลงมาทันเวลาจริงๆ

ระหว่างที่พูดคุยกัน ท้องฟ้าก็ค่อยๆ มืดลง กลิ่นหอมของเนื้อไก่ก็เริ่มโชยออกมาจากเตาไฟ

ชาวบ้านทุกคนต่างถือภาชนะใส่อาหารของตัวเอง เข้าแถวรอรับข้าว และในระหว่างที่เข้าแถว ก็ยังมีเสียงกระซิบกระซาบพูดคุยกัน แบ่งปันความสุขของวันนี้

เพราะวันนี้ไม่เพียงแต่จะได้กินเนื้อเท่านั้น หมู่บ้านของพวกเขายังได้ต้อนรับรถแทรกเตอร์คันแรกอีกด้วย

ชาวบ้านไม่เคยทำให้ซูเหวินเฉินผิดหวังในเรื่องการส่งข่าวเลย ยังไม่ทันได้กินข้าวเลย เรื่องที่ซูเหวินเฉินคุยกับผู้อำนวยการเจิงเมื่อครู่นี้ ก็แพร่กระจายไปทั่วหมู่บ้านแล้ว

พอคิดว่าจะได้เสื้อผ้าใหม่ หลายคนก็รู้สึกว่างานเก็บเกี่ยวที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ก็ไม่ได้ลำบากขนาดนั้นแล้ว