บทที่ 94: เมื่อแก่ตัวลง เขาก็คงเล่าเรื่องราวให้คนรุ่นใหม่ฟัง!

ก่อนที่รถแทรกเตอร์จะขับไปที่ลานนวดข้าว ซูเหวินเฉินมองไปที่กระบะท้ายรถที่แน่นขนัดไปด้วยผู้คนจนไม่สามารถยัดอะไรเพิ่มได้อีก

ภาพที่เห็นนั้นไม่ต่างอะไรกับรถไฟในอินเดียที่เขาเคยเห็นในวิดีโอเลย

เต็มไปด้วยผู้คน!

"ตุบ! ตุบ! ตุบ!"

พร้อมกับควันดำที่พวยพุ่งออกมาจากหัวรถแทรกเตอร์

รถก็เริ่มเคลื่อนตัวช้าๆ เสียงอุทานดังขึ้นเป็นระยะๆ จากชาวบ้านที่อยู่ในกระบะท้ายรถ

สำหรับชาวบ้านหลายคน นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้สัมผัสถึงพลังของเครื่องจักรด้วยตัวเอง

แม้ว่าในอำเภอจะมีรถโดยสารประจำทางที่วิ่งไปในเมือง

แต่คนส่วนใหญ่ในหมู่บ้านจะไม่ยอมเสียเงินไม่กี่หยวนเพียงเพื่อจะลองนั่งรถ

ชาวบ้านหลายคนในหมู่บ้านนี้ ที่จริงแล้วเคยไปที่ไกลที่สุดก็คือตัวอำเภอเท่านั้นในชีวิตของพวกเขา

โดยปกติแล้ว ถ้าชาวบ้านไม่มีญาติอยู่ในเมือง พวกเขาก็จะไม่ไปในเมืองเลย

ลานนวดข้าวหมู่บ้านผิงชุน รถแทรกเตอร์ "ตงฟางหง" คันใหม่เอี่ยมตั้งตระหง่านอยู่บนลานนวดข้าว

ชาวบ้านทุกคนกลับบ้านไปเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าชุดที่ดูดีที่สุดและใหม่ที่สุดของตัวเอง

โดยปกติแล้วเสื้อผ้าใหม่ๆ ชาวบ้านจะยอมเสียเงินซื้อผ้าและใยฝ้ายมาตัดเย็บเป็นชุดใหม่ก็ต่อเมื่อถึงช่วงเทศกาลตรุษจีนเท่านั้น

ดังนั้น ทันใดนั้นทั่วทั้งลานนวดข้าวก็เกิดปรากฏการณ์ที่ผิดปกติขึ้น

ฤดูร้อนที่แผดเผา

แม้จะเข้าสู่ยามเย็น ความร้อนระอุจะลดลงไปบ้าง แต่ก็ยังคงร้อนอบอ้าวอยู่ดี

แต่ชาวบ้านหมู่บ้านผิงชุนหลายคนกลับสวมเสื้อนวมดอกไม้ แม้เหงื่อจะท่วมตัว แต่ก็ยังยิ้มแย้มแจ่มใสยืนถ่ายรูปอยู่ตรงนั้น

"แชะ!"

เสียงชัตเตอร์ดังขึ้น

ภาพแปลกตาที่เกิดขึ้นนี้ถูกบันทึกไว้ทันที หากภาพนี้ถูกส่งต่อไปยังคนรุ่นหลัง คนที่ไม่รู้เรื่องราวก็คงจะสงสัยว่าภาพนี้ถ่ายในฤดูไหนกันแน่

ในภาพเดียวกัน บางคนสวมกางเกงขาสั้น บางคนสวมเสื้อนวม และบางคนก็สวมเสื้อแขนยาว

ทำให้คนอดสงสัยไม่ได้ว่าใครกันแน่ที่มีปัญหา?

ครั้งนี้ การถ่ายรูปเป็นการจ่ายเงินโดยหมู่บ้าน โดยจัดให้ถ่ายรูปหมู่ตามหน่วยผลิตย่อย แต่ละหน่วยผลิตย่อยจะถ่ายรูปหมู่หนึ่งรูป

เมื่อล้างรูปออกมาแล้ว ก็จะนำไปจัดแสดงรวมกันที่สำนักงานหมู่บ้าน

ซูเหวินเฉินรู้สึกว่าเงินที่ใช้ไปคุ้มค่ามาก และแม้แต่เหตุการณ์สำคัญอื่นๆ ในอนาคตก็สามารถถ่ายรูปเก็บไว้ได้

แบบนี้พอหมู่บ้านพัฒนาไปในอนาคต ก็สามารถจัดตั้งพิพิธภัณฑ์จัดแสดงและห้องเก็บสะสมอะไรทำนองนั้นได้

รอจนถึงตอนที่เขาแก่ตัวลง บางทีก็อาจจะเล่าเรื่องราวการต่อสู้ของพวกเขาในอดีตให้เด็กๆ รุ่นใหม่ในหมู่บ้านฟังได้

อีกด้านหนึ่ง เนื่องจากเจ้าหน้าที่จากร้านถ่ายรูปอำเภอได้ลงมาถึงที่แล้ว

ดังนั้นใครที่ต้องการถ่ายรูปส่วนตัวก็สามารถทำได้ แต่ต้องจ่ายเงินเอง

ทางครอบครัวซูถ่ายรูปครอบครัวรวมกันหนึ่งรูป เดิมที ซูเหวินเฉินอยากจะชวนพ่อและแม่ของเขาถ่ายรูปด้วยกันด้วย

แต่แม่ซูบ่นว่าเปลืองเงิน และไม่ยอมเด็ดขาด สุดท้ายก็บอกว่า ไว้รอตอนซูเหวินเฉินแต่งงานค่อยถ่ายก็ยังไม่สาย

ซูเหวินเฉินเห็นดังนั้นก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากยอมแพ้ แต่สุดท้ายเขาก็ยังดึงเจียงหลี่มาถ่ายรูปคู่กันสองคนต่างหาก

ทั้งสองคนยืนอยู่หน้ารถแทรกเตอร์ ไม่ได้ยืนชิดกันมากนัก ซูเหวินเฉินก็ไม่ได้ทำท่าแปลกๆ อะไร

แค่ใช้ท่าทางการยืนที่ปกติที่สุดในยุคนั้น ถ่ายรูปคู่กันเป็นครั้งแรก

หลังจากถ่ายรูปเสร็จ เจียงหลี่ก็เริ่มนำกลุ่มผู้หญิงในหมู่บ้านไปช่วยกันปอกมันฝรั่งและปั้นหมั่นโถว

ซูเหวินเฉินก็พาคนมาที่ฟาร์มไก่ 

เมื่อมาถึงโรงเรือนไก่เบอร์หนึ่ง ซูเหวินเฉินก็เห็นสายตาอาฆาตแค้นของจ้าวอู๋หนิว

"ผู้จัดการครับ ผมได้ยินว่ารถแทรกเตอร์กลับมาแล้ว แถมพวกคุณยังถ่ายรูปกับรถแทรกเตอร์กันด้วย นี่มันซื้อด้วยเงินจากฟาร์มไก่ของเรานะครับ! พนักงานฟาร์มไก่ของเรายังไม่ได้ถ่ายรูปเลย!"

ยังไม่ทันที่ซูเหวินเฉินจะได้พูดอะไร เถี่ยวาที่ตามซูเหวินเฉินมาก็อดไม่ได้ที่จะเถียงกลับไป

"จ้าวอู๋หนิว นายหมายความว่าไง? อะไรคือเงินของฟาร์มไก่นาย? นั่นมันเงินของหมู่บ้านเราต่างหาก"

ซูเหวินเฉินโบกมือ "พอได้แล้ว เถี่ยวา อู๋หนิวน่ะเพราะว่าตอนถ่ายรูปไม่ได้เรียกเขา ไม่ได้หมายความแบบนั้นหรอก"

"เอาอย่างนี้ เดี๋ยวผมจะเรียกช่างหลิวมา แล้วก็ให้เขาถ่ายรูปพนักงานฟาร์มไก่ของเราด้วย!"

"ทุกคนคือส่วนหนึ่งของส่วนรวม ทำงานร่วมกันถึงจะทำให้หมู่บ้านเราดีขึ้นเรื่อยๆ ถ้ามัวแต่ทะเลาะกัน ก็จะไม่มีใครมีชีวิตที่ดีได้หรอก"

พอได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉิน เถี่ยวาปากยื่น "หึ ใครจะไปรู้ว่าเขาหมายความว่าไง ตั้งแต่ดูแลโรงเรือนไก่เบอร์หนึ่งก็ทำตัวเหมือนจะเหยียบฟ้าได้แล้ว ตอนนี้ไม่คิดจะทักทายพวกเราเพื่อนเก่าแล้วด้วยซ้ำ"

"อาเฉิน เขากับนายไม่เหมือนกัน นายเป็นรองเลขาธิการแล้วยังปฏิบัติต่อพวกเราเหมือนเดิมเลย เขาเพิ่งจะดูแลโรงเรือนไก่เดียวก็เป็นแบบนี้แล้ว ถ้าได้เป็นผู้จัดการจริงๆ ใครจะไปรู้ว่าจะเป็นยังไง"

ซูเหวินเฉินยกมือขึ้น "พอได้แล้ว อู๋หนิวไม่ได้หมายความแบบนั้นหรอก แค่ช่วงนี้ยุ่งมาก เลยไม่มีเวลามาคุยกับพวกนาย เดี๋ยวพอเก็บเกี่ยวหน้าร้อนเสร็จแล้ว ผมจะให้เขาหยุดพักสองสามวัน พวกนายเพื่อนเก่าก็ไปดื่มด้วยกันซักมื้อนะ อย่าเข้าใจผิดกันจริง ๆ ล่ะ"

พูดตามตรง ซูเหวินเฉินก็สังเกตเห็นวี่แววบางอย่างแล้ว แต่เนื่องจากเวลายังน้อย จึงยังไม่ชัดเจนนัก

และตอนนี้คนในฟาร์มไก่ก็เป็นวัยรุ่นทั้งหมด โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ทำเงินได้แล้ว ทุกคนก็รู้สึกว่าเป็นความดีความชอบของพวกเขา

เดิมทีซูเหวินเฉินก็ไม่ได้ไม่อยากจ้างคนที่มีอายุมากกว่า แต่เรื่องความสามารถในการเรียนรู้แล้ว

คนที่มีอายุมากกว่าน่ะ สู้คนหนุ่มสาวไม่ได้จริงๆ

ในตอนแรก ซูเหวินเฉินก็มีความคิดที่จะจ่ายเงินเดือนให้ฟาร์มไก่

ตอนนี้เห็นวี่แววแบบนี้ ซูเหวินเฉินรู้สึกว่าถ้าจ่ายเงินเดือนจริงๆ อาจจะทำให้เกิดการแบ่งฝักแบ่งฝ่ายในหมู่บ้านได้ง่ายมาก

ตอนนี้แค่ได้รับคะแนนทำงานก็มีทัศนคติที่ดูถูกชาวบ้านที่ทำงานปกติแล้ว ถ้าจ่ายเงินเดือนจริงๆ จะเป็นยังไงล่ะ

ถ้าเกิดการทะเลาะวิวาทขึ้นจริงๆ สถานการณ์ที่ดีๆ ก็อาจจะพังทลายลงในพริบตา

ในฐานะผู้ก่อตั้งฟาร์มไก่ ซูเหวินเฉินรู้ดีว่าฟาร์มไก่กำลังรุ่งเรืองขนาดนี้ แม้จะมีปัจจัยเสริมจาก "พลังพิเศษ" ของเขาอยู่บ้าง

แต่การที่หมู่บ้านจ่ายเงินตามราคาที่รัฐบาลกำหนดให้ ก็เป็นเหตุผลที่สำคัญมาก

ในยุคนี้ ฟาร์มไก่ในฐานะอุตสาหกรรมส่วนรวม เมื่อแยกออกจากพื้นฐานของชาวบ้านแล้ว ก็จะล่มสลายทันที

ไม่นานนักซูเหวินเฉินก็ตรวจสอบคุณสมบัติของแม่ไก่ชุดที่เก่าที่สุดทีละตัว

โหวกั๋วจงเห็นซูเหวินเฉินกำลังดูแม่ไก่ชุดนี้ ก็เดินเข้ามาใกล้ๆ

"อาจจะเป็นเพราะสภาพแวดล้อมของพวกคุณ ไก่ชุดนี้ดูเหมือนจะลดปริมาณการออกไข่ลงมากเมื่อเทียบกับช่วงที่ออกไข่สูงสุดเมื่อก่อน ปกติจะคงอยู่ได้สี่เดือนกว่า ตอนนี้แค่สามเดือนก็เริ่มเข้าสู่ช่วงปลายของการผลิตแล้ว"

"แต่ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ การออกไข่สองสามฟองแบบนี้ แล้วเข้าสู่ช่วงปลายเร็วขึ้น ก็ถือว่าปกติอยู่แล้ว ยังไงพวกคุณก็ได้กำไรมหาศาลอยู่ดี!"

ซูเหวินเฉินแค่ยิ้ม แต่เมื่อมองดูไก่ชุดนี้ เขาก็ยิ่งมั่นใจในความคิดหนึ่ง ไก่ที่ออกไข่เยอะ ดูเหมือนจะใช้ศักยภาพของไก่ไปก่อนกำหนด

แต่ตอนนี้สำหรับพวกเขา พวกเขามีไก่พ่อแม่พันธุ์เองแล้ว แม่ไก่จะถูกคัดออกเร็วหน่อยก็ไม่เป็นไร

พอคิดถึงเรื่องนี้ ซูเหวินเฉินก็นึกถึงคำพูดของจ้าวต้าเผิงที่เมืองหลาน พวกไก่ของพวกเขาควรจะตั้งชื่อได้แล้ว

เพราะซูเหวินเฉินที่มาจากโลกอนาคตรู้ดีกว่าใครๆ ว่าคุณค่าของแบรนด์นั้นเป็นอย่างไร

แน่นอนว่าตอนนี้อาจจะยังไม่ชัดเจนนัก แต่ยิ่งสร้างแบรนด์ได้เร็วเท่าไหร่ ก็ยิ่งฝังลึกในใจผู้คนได้มากเท่านั้น

ซูเหวินเฉินพูดกับโหวกั๋วจงทันที "ช่างโหวครับ ไก่ของเราจะไม่มีชื่อไม่มีแซ่ตลอดไปไม่ได้นะครับ คุณคิดว่าเราควรจะตั้งชื่ออะไรดี?"

ได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉิน โหวกั๋วจงก็รู้สึกเจ็บปวดในใจ

มาถึงวันนี้แล้วสินะ?

อันที่จริง ตั้งแต่วันที่เขาถูกไล่ออกจากฟาร์มไก่สือฉวน เขาก็คาดการณ์ไว้แล้วว่าจะมีวันนี้

เขาถอนหายใจแล้วพูดเบาๆ "พวกมันเคยมีชื่อนะ เรียกว่า 'ไก่สือฉวน'!"

ซูเหวินเฉินยังไม่ทันได้พูด จ้าวอู๋หนิวก็ชิงพูดขึ้นก่อน "เอ๊ะ! อาจารย์ครับ คุณพูดแบบนั้นได้ไง ฟาร์มไก่สือฉวนตอนนี้เขาไม่ยอมรับแล้ว แถมเราเป็นฟาร์มไก่ของหมู่บ้านผิงชุน จะไปเรียกว่าไก่สือฉวนได้ยังไง"

"ตอนนี้ถึงจะตั้งชื่อ ก็ควรจะเรียกว่า 'ไก่ผิงชุน' หรือไม่ก็ 'ไก่เป่ยวาน' หรือ 'ไก่หลันสุ่ย'"

ฟังคำพูดของจ้าวอู๋หนิวแล้ว โหวกั๋วจงก็รู้ว่าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดนั้นเป็นความจริง

แต่บางครั้ง การที่เป็นความจริงนี่แหละ ที่ทำให้เจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม

ใช่แล้ว พันธุ์ไก่ที่ฟาร์มไก่สือฉวนทิ้งขว้างเหมือนวัชพืช กลับถูกคนอื่นเห็นเป็นสมบัติล้ำค่า โดยเฉพาะในช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมา ลูกไก่ที่ฟักออกมาจากไก่พ่อแม่พันธุ์รุ่นหลังๆ นั้น แต่ละตัวแข็งแรงกว่ากันทั้งนั้น

ไม่รู้ว่าทางสือฉวนรู้เรื่องนี้แล้วจะเสียใจไหม แต่เขาเป็นคนที่ถูกไล่ออกมา จะพูดอะไรก็ไม่มีใครฟังอยู่แล้ว ก็เลยไม่สนใจเรื่องนั้นแล้ว

เขาคิดทบทวนดูแล้ว เขาก็ยังคงช่วยซูเหวินเฉินวิเคราะห์ "ถ้าเป็นเรื่องชื่อ ควรใช้ชื่ออำเภอหรือสหกรณ์ของคุณนะ เพราะมันจะช่วยให้พวกคุณได้รับการช่วยเหลือจากเบื้องบนได้ดีขึ้น"

"ถ้าอยากได้รับการสนับสนุนจากอำเภอ ก็ใช้ชื่ออำเภอ ถ้าอยากได้รับการสนับสนุนจากสหกรณ์ ก็ใช้ชื่อสหกรณ์"

"เมื่อไก่มีชื่อเสียงออกไป ก็จะส่งผลดีกลับมาที่อำเภอหรือสหกรณ์ของพวกคุณเอง เมื่อผู้นำเห็นแล้ว ก็จะนึกถึงหมู่บ้านพวกคุณเอง"

"ถึงตอนนั้น ไม่ว่าพวกคุณต้องการความช่วยเหลืออะไร ก็จะง่ายขึ้นในการขอ"

ซูเหวินเฉินพยักหน้า

รู้สึกว่าโหวกั๋วจงพูดมีเหตุผล เพราะนี่ไม่ใช่โลกอนาคตที่มีคนติดตามเยอะๆ แล้วจะเปลี่ยนเป็นเงินได้

ในยุคนี้ ชื่อเสียงที่ได้มานั้น ส่วนใหญ่จะช่วยในเรื่องของการเมืองมากกว่า

ต่อให้ชื่อหมู่บ้านของพวกเขาโด่งดังแค่ไหน เบื้องบนก็จะจัดสรรงบประมาณให้ทีละระดับเท่านั้น

แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีการสนับสนุนโดยตรงจากส่วนกลาง

ดังนั้นเมื่อเทียบกับอนาคตที่คลุมเครือแล้ว การยึดติดกับอำเภอให้แน่นหนาไว้จะดูเป็นจริงมากกว่า

อีกอย่าง เขายังอยากให้ทางอำเภอจัดตั้งฟาร์มไก่ไข่ของรัฐด้วยนะ

ไม่อย่างนั้นลูกไก่ของหมู่บ้านพวกเขาจะเอาไปขายที่ไหนได้ล่ะ

เสบียงอาหารของหมู่บ้านพวกเขามีจำกัดเสมอ จำนวนไก่ที่เลี้ยงก็มีจำกัดเช่นกัน ดังนั้นก็ยังต้องหาวิธีดึงทรัพยากรของรัฐมาใช้

ดังนั้น ซูเหวินเฉินจึงตัดสินใจทันที "งั้นก็ได้ ต่อไปจะประกาศให้คนทั่วไปรู้ว่าชื่อ 'ไก่หลันสุ่ย'!"

พูดถึงชื่อ ที่จริง ซูเหวินเฉินชอบชื่อ 'ไก่เป่ยวาน' มากกว่า แต่ในความเห็นของซูเหวินเฉิน ทรัพยากรที่สหกรณ์ระดับตำบลสามารถระดมได้นั้นมีจำกัดมาก

โดยเฉพาะอำนาจในการใช้ยุ้งฉาง ก็ต้องได้รับการอนุมัติจากอำเภอเท่านั้น

ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องไปสร้างความประทับใจให้กับสหกรณ์มากนัก

บวกกับตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างหมู่บ้านของพวกเขากับสหกรณ์ก็ไม่ได้แย่!

เมื่อตั้งชื่อเสร็จ

ซูเหวินเฉินก็จับแม่ไก่ที่เข้าสู่ช่วงปลายของการออกไข่ทั้งหมดออกมาจากกรง แล้วให้เถี่ยวาและคนอื่นๆ นำไปที่ลานนวดข้าวทั้งหมด

"ช่างโหว คุณกับอู๋หนิวช่วยจัดการหน่อยนะ คืนนี้โรงอาหารเล็กของฟาร์มไก่ไม่ทำอาหาร เดี๋ยวพวกคุณเอาปิ่นโตไปกินที่ลานนวดข้าวเลยนะ"

โหวกั๋วจงได้ยินดังนั้นก็เลียริมฝีปาก "หมู่บ้านพวกคุณนี่ใจกว้างจริงๆ เมื่อกี้ยกไก่ที่คัดออกไปตั้งยี่สิบกว่าตัวเลยใช่ไหม!"

"ฟาร์มไก่สือฉวนของเรายังไม่กล้ากินขนาดนี้เลย!"

ซูเหวินเฉินโบกมือ "พรุ่งนี้เราก็ต้องเร่งเก็บเกี่ยวแล้ว ที่สำคัญคืออยากให้ทุกคนบำรุงร่างกายนะ จะได้ไม่มีใครล้มป่วยระหว่างช่วงที่ยุ่งวุ่นวาย"

"อีกอย่าง มันจะเหมือนกันได้ยังไงล่ะ? อาหารของพวกคุณ รัฐบาลเป็นคนจัดหาให้ ดังนั้นพวกคุณก็ต้องทำตามภารกิจที่รัฐมอบหมาย ส่วนเราจัดหาอาหารเอง เพราะฉะนั้นชาวบ้านของเราจะกินเยอะหน่อยก็ไม่เป็นไร"

"ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นเลยนะ แค่เงินเดือนที่พวกคุณได้รับในแต่ละเดือน ชาวบ้านของเราเห็นแล้วก็ยังต้องน้ำลายไหลเลย!"