บทที่ 93: โอ๊ย! ปีนี้มันอยู่ในช่วงความสุขชัดๆ!

พอรถแทรกเตอร์ดับเครื่องลง

คนกลุ่มหนึ่งก็กรูกันเข้ามาล้อมรถแทรกเตอร์จนน้ำท่วมทุ่งไม่มีทางออก โดยเฉพาะบริเวณหัวรถสีแดงสด

สมาชิกสหกรณ์ที่ปกติก็ดูเคร่งขรึมกันดี ตอนนี้กลับมองหัวรถขนาดใหญ่ด้วยสายตาเคลิบเคลิ้มราวกับโดนมนต์สะกด

จากนั้นมือก็ลูบไล้สีรถไปโดยไม่รู้ตัว

"โอ้พระเจ้า! ใครก็ได้หยิกฉันที นี่รถแทรกเตอร์สุดหรูคันนี้จะเป็นของเราจริงๆ แล้วเหรอเนี่ย!"

พอได้ยินเสียงคนตะโกน ก็มีคนหนึ่งหยิกเข้าให้เต็มแรง

"อื้อฮือ! เจ็บฉิบหายเลย แกหยิกจริงเหรอเนี่ย! แม่เอ๊ย! แต่ฉันก็ไม่ได้ฝันไปจริงๆ ด้วย! ฝันไม่เจ็บขนาดนี้หรอก!"

"แล้วจะให้มันปลอมรึไง ตอนแรกฉันก็นึกว่าจะซื้อรถแทรกเตอร์แบบที่สหกรณ์มีซะอีก!"

"ฉันก็เหมือนกัน ไม่น่าล่ะเสี่ยวซูถึงได้เก่งขนาดนี้ ดูสิหัวรถของเรานี่ สหกรณ์เอามาเทียบกับของเราแล้วเหมือนเด็กที่ยังไม่โตเลย!"

เหอเฟยหวยที่อยู่ข้างๆ ได้ยินก็หน้าดำคล้ำ

อะไรคือเด็กที่ยังไม่โต?

หึ!

ตอนนั้นไม่รู้ว่าสหกรณ์ไหน พอถึงฤดูเก็บเกี่ยวหน้าร้อนและหน้าหนาว ก็ส่งคนไปป้วนเปี้ยนที่สหกรณ์ของเขา

ตอนนั้นน่ะ พูดจาโอ้อวดรถแทรกเตอร์คันนั้นสารพัดสารพันเลยเชียว

โอ้! ตอนนี้พอมีรถแทรกเตอร์คันใหม่แล้ว พวกนายก็ทิ้งของเก่าทันทีเลย

แถมยังบอกว่าเหมือนเด็กยังไม่โตอีก

แต่พอดูรูปร่างรถของพวกเขา แล้วนึกถึงรถแทรกเตอร์ตีนตะขาบขนาดเล็กของสหกรณ์ตัวเอง

ก็พบว่ามันเทียบกันไม่ได้จริงๆ เพราะแค่กระบะท้ายรถที่ใหญ่เบ้อเร่อด้านหลังนั่นก็บรรทุกของได้เยอะแยะแล้วมั้ง!

เจียงหลี่เห็นซูเหวินเฉินเบียดฝูงชนออกมาจากไกลๆ ก็รีบวิ่งเข้ามาด้วยความเป็นห่วง

"นายไม่เป็นอะไรนะ! ได้ยินว่าข้างนอกตอนนี้ค่อนข้างวุ่นวาย!"

"นายไม่รู้หรอก เมื่อเช้าฉันกับหัวหน้าหมู่บ้านไปที่อำเภอเพื่อดูว่าพอจะยืมกล้องมาถ่ายรูปได้ไหม แต่ก็บังเอิญได้ยินว่าเมื่อเช้ามีคนพยายามจะปล้นเงินที่สถานีรถบัส เล่นเอาพวกเราตกใจหมดเลย!"

"ถ้าไม่ใช่เพราะสอบถามจนแน่ใจว่าไม่มีเหตุการณ์รุนแรงอะไรมาก พวกเราคงส่งคนไปตามพวกนายแล้ว"

ได้ยินเสียงที่เจียงหลี่แสดงความเป็นห่วง

ซูเหวินเฉินรู้สึกอบอุ่นในใจ "ไม่มีอะไรหรอกครับ เมื่อเช้าเป็นพวกเราจริงๆ ครับ แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกครับ รู้จักกันดีในพื้นที่ พวกเขาก็เลยลงมือไม่ได้!"

"แต่ข้างนอกตอนนี้ขโมยขโจรเยอะจริงๆ ครับ!"

"ถ้าคุณไปอำเภอคนเดียว ต้องบอกผมนะ!"

"นั่นสิ ต้องให้นายพูดด้วยเหรอ ถึงได้ชวนหัวหน้าหมู่บ้านไปด้วยไง!"

พูดไปก็จูงมือซูเหวินเฉินเดินไปหาคนที่มาจากอำเภอเพื่อมาช่วยถ่ายรูป

"ฮ่าๆๆ หลังจากนายไปแล้ว ทุกคนก็พูดกันว่าถ้าเอารถแทรกเตอร์กลับมาได้ อยากจะถ่ายรูปหมู่เก็บไว้เป็นที่ระลึก"

"ฉันก็ว่ามีเหตุผลดี ก็เลยดึงหัวหน้าหมู่บ้านวิ่งไปที่อำเภอเป็นพิเศษ แล้วก็เชิญช่างภาพมาด้วย"

พูดไปก็หันกลับมา "ช่างหลิวครับ เดี๋ยวต้องรบกวนคุณช่วยถ่ายรูปพวกเราชาวบ้านกับรถแทรกเตอร์ด้วยนะครับ!"

อีกฝ่ายโบกมือ "เลขาฯ เจียง วางใจได้เลยครับ ผมจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อถ่ายรูปให้พวกคุณออกมาดีที่สุด"

พ่อของซูเหวินเฉินก็เดินมาพร้อมกับเหอเฟยหวยที่กำลังทำหน้าบึ้งตึงอยู่

เลขาธิการเหอในตอนนี้ก็เดินไปพลางพูดไปพลางด้วยน้ำเสียงที่ออกเปรี้ยวๆ ว่า "เหลาซู หมู่บ้านพวกคุณนี่ก้าวหน้าจริงๆ เลยนะ"

"ไม่เพียงแต่ซื้อรถแทรกเตอร์ แต่ยังมาพร้อมกับเครื่องจักรที่ดูหรูหราขนาดนี้อีก ใครไม่รู้คงนึกว่าเป็นสหกรณ์ผิงชุนนะเนี่ย!"

พ่อของซูเหวินเฉินก็หัวเราะกลบเกลื่อน

"เหลาเหอ คุณนี่ไม่สมเหตุสมผลเลยนะ รถแทรกเตอร์ของเราไม่ได้ใช้เงินของสหกรณ์แม้แต่น้อย แถมโควต้าก็ไม่ได้มาจากอำเภอด้วยซ้ำ"

"คุณทำแบบนี้ คนไม่รู้ก็คิดว่าเป็นสตรีในห้องหอที่บ่นรำพัน คิดว่าหมู่บ้านเราทำเรื่องไม่ดีอะไรไปได้!"

เหอเฟยหวยกลับพูดออกมาอย่างแผ่วเบา

"หมู่บ้านพวกคุณน่ะดีจริงเหรอ? ตอนแรกสร้างฟาร์มไก่บอกห้าสิบตัว ตอนนี้คุณยังกล้าพูดว่าห้าสิบตัวไหม?"

น้ำเสียงของพ่อซูอ่อนลงเล็กน้อย "นั่นไม่ใช่ว่าถูกบังคับหรอกเหรอ? อีกอย่างก็คนละเรื่องกันนะ กำลังพูดเรื่องรถแทรกเตอร์ดีๆ ไหงกลายเป็นเรื่องฟาร์มไก่ไปได้ล่ะ!"

"อีกอย่าง หมู่บ้านเราพอเก็บเกี่ยวหน้าร้อนเสร็จแล้ว จะปล่อยให้รถแทรกเตอร์ว่างเหรอ? ตอนนั้นหมู่บ้านรอบข้างก็จะได้ประโยชน์กันหมด"

"แต่ต้องบอกล่วงหน้าไว้ก่อนนะ พวกเราคงไม่สามารถออกแรงและออกเครื่องจักรช่วยฟรีๆ หรอกนะ"

ได้ยินพ่อของซูพูดแบบนั้น เหอเฟยหวยก็มองพ่อของซูด้วยสายตาที่ไม่พอใจ

"พูดเหมือนผมจะให้พวกคุณออกแรงฟรีๆ อย่างนั้นแหละ เดี๋ยวพวกคุณก็ไปคุยกันเองนะ ทางสหกรณ์จะไม่เข้าไปยุ่ง พอมีรถแทรกเตอร์ของพวกคุณช่วยแล้ว การเก็บเกี่ยวหน้าร้อนปีนี้ก็จะง่ายขึ้นมากเลยนะ!"

"แล้วตอนนี้สหกรณ์ของเราก็มีรถแทรกเตอร์สองคันแล้ว ในเดือนอ้าย (เดือน 11 ตามปฏิทินจีน) จะพิจารณาสร้างสะพานตรงไปทางสหกรณ์หนานวานดีไหม?"

"การอ้อมไปทางอำเภอก็ไม่สะดวกนะ!"

พ่อของซูเหวินเฉินเหลือบมองเหอเฟยหวย

"ไม่แค่นั้นนะครับ หากมีการสร้างสะพานในหน่วยงานของเรา เราก็จะจัดหารถแทรกเตอร์และแรงงานให้ฟรี!”

พ่อของซูเป็นหัวหน้าทีมมาหลายปีแล้ว และเป็นเรื่องธรรมชาติที่เขาจะรู้จักภูมิประเทศโดยรอบเป็นอย่างดี

บ่อน้ำทางเหนือและบ่อน้ำทางใต้ถูกแบ่งแยกด้วยแม่น้ำสายใหญ่

ตามหลักการแล้ว บ่อน้ำทางเหนือควรจะมีชีวิตที่ดีกว่าทางใต้ เพราะอยู่ใกล้เขต

แต่กลับตรงกันข้าม ชุมชนหนานว่านเป็นชุมชนที่ห่างไกลที่สุดในเขตของพวกเขา แต่ถึงแม้จะอยู่ไกลจากเขตมากกว่า แต่ก็อยู่ใกล้กับเมืองหลานมากกว่ามาก

เนื่องจากไม่จำเป็นต้องข้ามสะพานก็สามารถเดินทางไปยังเมืองได้โดยตรง

ดังนั้น ชีวิตของชุมชนหนานว่านจึงสะดวกสบายกว่าชุมชนเป่ยว่านของพวกเขามาก

เพราะในเวลานี้ การสร้างสะพานเป็นเรื่องที่ต้องใช้กำลังคนและทรัพยากรมาก

ในเขตของพวกเขา ปัจจุบันมีการสร้างสะพานเพียงแห่งเดียวเท่านั้น

ดังนั้น ชุมชนในพื้นที่นี้ หากต้องการเดินทางเข้าเมือง ก็ต้องเดินทางอ้อมเป็นระยะทางไกลมาก

หากหน่วยงานของพวกเขาได้สร้างสะพานจริงๆ

ในอนาคต การเดินทางเข้าเมืองก็จะสะดวกขึ้นมาก โดยระยะทางจะสั้นลงอย่างน้อยหนึ่งในสาม

สำหรับอุตสาหกรรมฟาร์มไก่ของพวกเขา นี่เป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่ง ตรงกันข้าม เหอเฟยหวยฟังคำพูดของพ่อซูแล้วก็รู้สึกเปรี้ยวปากเล็กน้อย

"เรื่องการเลือกสถานที่นั้น ทางสหกรณ์คงต้องพิจารณาอีกครั้ง การสร้างสะพานไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลยนะ!"

เมื่อได้ยินดังนั้น พ่อซูไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้นอยู่แล้ว เพราะหากสะพานไม่ได้ถูกสร้างในหน่วยงานของพวกเขา การให้พวกเขาทำงานฟรีๆ ก็คงเป็นไปไม่ได้

ในเวลานั้น ซูเหวินเฉินและเจียงหลี่ก็เดินเข้ามาด้วย 

“เลขาเหอ ไม่คิดเลยว่าท่านก็จะมาด้วย! งั้นก็ดีเลยครับ เดี๋ยวเรามาถ่ายรูปกับคณะผู้บริหารหมู่บ้านและรถแทรกเตอร์ด้วยกันนะครับ”

“เพื่อเป็นการฉลองการเข้าร่วมครอบครัวใหญ่ของหมู่บ้านผิงชุนอย่างเป็นทางการของรถแทรกเตอร์คันแรกของหมู่บ้านเราด้วยครับ”

เหอเฟยหวยพยักหน้า "ตกลงครับ ผมหวังว่าเมื่อหมู่บ้านผิงชุนมีเจ้าเครื่องจักรใหญ่ตัวนี้แล้ว จะสามารถทำงานเก็บเกี่ยวหน้าร้อนที่กำลังจะมาถึง และงานเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงที่จะตามมาได้อย่างราบรื่นยิ่งขึ้น"

หลังจากที่เขาพูดจบ ผู้อำนวยการเจิงที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาก็เอาแต่สะกิดเขาไม่หยุด

นี่มันอะไรกันเนี่ย ยังไม่จบอีกเหรอ?

คุณลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าคุณลงมาทำอะไร? ทำไมถึงทิ้งฉันไว้ข้างหลังล่ะ!

เหอเฟยหวยโบกมือ แล้วพูดเบาๆ ว่า "เดี๋ยวค่อยว่ากันนะ คนเยอะแบบนี้ไม่สะดวกพูด เดี๋ยวถ่ายรูปเสร็จแล้วคนแยกย้ายกันค่อยคุย"

ผู้อำนวยการเจิงมองไปรอบๆ ก็รู้ว่าเหอเฟยหวยพูดมีเหตุผล

ไม่นาน ช่างหลิวจากร้านถ่ายรูปอำเภอก็สำรวจพื้นที่โดยรอบ

“ไม่ดีเลย ที่นี่แคบเกินไป ถ้าจะถ่ายรูปหมู่ใหญ่ๆ ที่นี่จะจัดวางไม่ได้”

ซูเหวินเฉินได้ยินดังนั้น ก็พูด “ถ้าไม่ได้ก็ไปที่ลานนวดข้าวก็ได้ครับ ที่นั่นใช้สำหรับตากข้าว แม้ทั้งหมู่บ้านจะยืนรวมกันก็ยังพอ”

เมื่อได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉิน ทุกคนเห็นด้วย

"ใช่ๆๆ ไปที่ลานนวดข้าว ที่นั่นกว้างกว่า แถมยังอยู่ใกล้กับโรงเก็บของที่สร้างอยู่ข้างๆ โกดังของหมู่บ้านด้วย"

ซูเหวินเฉินมองความคาดหวังของชาวบ้านโดยรอบต่อการถ่ายรูปที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้า

เขาหันไปปรึกษาเจียงหลี่และพ่อซู “พรุ่งนี้เราจะต้องเริ่มเร่งเก็บเกี่ยวแล้ว คืนนี้เรามาฆ่าไก่สักสองสามตัวให้ทุกคนได้บำรุงร่างกายดีไหม? หมู่บ้านของเราไม่ใช่ว่าจะหาสิ่งดีๆ มาให้ชาวบ้านบำรุงร่างกายก่อนการเก็บเกี่ยวเสมอเหรอครับ?”

เมื่อได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉิน พ่อของซูไม่ได้คัดค้าน เพราะหมู่บ้านของพวกเขามีธรรมเนียมนี้จริงๆ

เพียงแต่ปีนี้ เรื่องรถแทรกเตอร์มันน่ายินดีเกินไป จนทำให้คนในสำนักงานหมู่บ้านลืมเรื่องนี้ไปหมดสิ้น

แต่ปีนี้พวกเขามีฟาร์มไก่เองแล้ว ก็ไม่ต้องยุ่งยากเหมือนเมื่อก่อนแล้ว!

แต่เรื่องแบบนี้ก็ยังต้องถามความเห็นของเจียงหลี่อยู่ดี เพราะเธอยังไงก็เป็นหัวหน้าเบอร์หนึ่ง

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ตอนที่เลขาเหอยังอยู่ข้างๆ

“เลขาเจียง คุณคิดว่าไงครับ?”

แม้เจียงหลี่จะไม่รู้ธรรมเนียมของหมู่บ้านพวกเขา แต่เธอก็คิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องดี

"ฉันว่าดีนะ แต่จะฆ่ากี่ตัวล่ะ? คงไม่ใช่คนละตัวหรอกนะ!"

ซูเหวินเฉินได้ยินดังนั้นก็พูดไม่ออกทันที “อะไรนะ? คนละตัว? แบบนั้นฟาร์มไก่ผมก็เจ๊งหมดสิครับ!”

ซูเหวินเฉินคำนวณดูแล้ว "ไก่ตัวผู้สักสิบตัวน่าจะพอแล้ว ให้ชาวบ้านได้ลิ้มรสไก่ตัวผู้ที่ตัวเองเลี้ยงไว้บ้าง"

"นอกจากนี้ สองสามวันนี้ผมได้ยินหวู่หนิวบอกว่าแม่ไก่แก่ชุดแรกในโรงเรือนไก่เบอร์หนึ่งได้เข้าสู่ช่วงคัดออกแล้ว ไข่ที่ออกมาน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด ดังนั้นก็เพิ่มแม่ไก่ที่ถูกคัดออกอีกสิบกว่าตัว"

"ถ้ายังไม่พอ โกดังหมู่บ้านของเราก็ยังมีมันฝรั่งที่เก็บไว้นะครับ ก็แค่เพิ่มมันฝรั่งอีกหน่อยแล้วตุ๋นหม้อใหญ่ๆ สภาพแบบไหนกันครับ จะมาหวังกินแต่เนื้อให้อิ่มท้องกันล่ะ!"

พ่อของซูเหวินเฉินได้ยินการจัดเตรียมของซูเหวินเฉินก็พยักหน้า

เพราะคำพูดของเจียงหลี่เมื่อครู่ทำให้เขาตกใจมาก

เชิญชาวบ้านทั้งหมู่บ้านคนละหนึ่งตัว เขาแม้แต่ในความฝันก็ไม่กล้าฝันแบบนี้!

เมื่อผู้นำลำดับที่หนึ่งและสองของหมู่บ้านต่างเห็นชอบแล้ว

ซูเหวินเฉินก็ตะโกนบอกชาวบ้านทันที

“เมื่อครู่นี้ เลขาธิการและหัวหน้าหมู่บ้านได้หารือกันแล้วว่า หมู่บ้านของเราจะยังคงปฏิบัติตามกฎเดิม คือก่อนจะเร่งเก็บเกี่ยว จะมีการเลี้ยงอาหารดีๆ เพื่อเสริมกำลัง เพื่อให้ทุกคนมีแรงในตอนเก็บเกี่ยว”

“เดี๋ยวพอถ่ายรูปเสร็จแล้ว ก็จะตามกฎเดิม คือจะตั้งเตาที่ข้างลานนวดข้าว แล้วตอนเย็นก็จะกินมันฝรั่งตุ๋นไก่”

“หลังจากกินเสร็จแล้ว ทุกคนก็กลับไปพักผ่อนหนึ่งคืน พรุ่งนี้หมู่บ้านเราก็จะเริ่มเร่งเก็บเกี่ยวพืชผลฤดูร้อนของปีนี้!”

พอได้ยินข่าวนี้จากซูเหวินเฉิน ชาวบ้านหลายคนก็ตะโกนด้วยความตื่นเต้นทันที

"โอ๊ยแม่เจ้า! ปีนี้มันอยู่ในรังความสุขชัดๆ! ไม่ใช่แค่การเก็บเกี่ยวจะได้รับความช่วยเหลือจากรถแทรกเตอร์เท่านั้น นี่เพิ่งจะยังไม่ถึงปีใหม่ก็จะได้กินเนื้อไก่แล้ว!"

"เลขาธิการซู อย่าให้เหมือนปีที่แล้วนะครับ ปีที่แล้วหมู่บ้านซื้อเนื้อมาแค่สิบกิโล ที่เหลือเป็นกะหล่ำปลีกับมันฝรั่งหมดเลย ผมต้องหาตั้งนานกว่าจะเจอเนื้อชิ้นเล็กๆ"

"มันฝรั่งตุ๋นไก่นี่คงไม่ใช่ไก่หนึ่งตัว แล้วเอาไปตุ๋นมันฝรั่งหลายๆ หม้อออกมาหรอกนะ!"

ซูเหวินเฉินได้ยินดังนั้นก็หัวเราะตอบ "ฮ่าๆๆ ไม่ใช่หรอก อย่างน้อยก็ประมาณยี่สิบกว่าตัว รับรองว่าคุณจะได้เห็นเนื้อทั้งชิ้นเลย"

แต่ซูเหวินเฉินก็รู้ดีว่า ไก่ยี่สิบสามสิบตัวดูเหมือนจะเยอะ แต่ถ้าทั้งหมู่บ้านมีคนหลายร้อยคน แบ่งกันแล้ว เฉลี่ยแล้วคนละประมาณยี่สิบคนต่อไก่หนึ่งตัว ก็เท่ากับคนละไม่กี่ชิ้นเนื้อเท่านั้นเอง

แต่ถึงกระนั้น ทุกคนก็ยังคงมีความสุขมาก

เพราะเนื้อสัตว์ ในช่วงเวลาดังกล่าวในชนบทนั้นหายากจริงๆ

โดยปกติแล้ว แม้บ้านไหนจะมีไก่ที่ถึงวัยคัดออกแล้ว ไม่วางไข่แล้ว ก็ยังเสียดายที่จะฆ่ากินเนื้อ ส่วนใหญ่จะนำไปขายที่ตลาดเช้าในเมืองเพื่อแลกเป็นเงิน!