บทที่ 92: หมู่บ้านผิงชุนจัดงานใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ? มีผู้นำใหญ่มาด้วยเหรอ?

"ตุบ! ตุบ! ตุบ!"

รถแทรกเตอร์ "ตงฟางหง" คันใหม่เอี่ยมกำลังวิ่งเร็วไปตามถนนในอำเภอหลันสุ่ย

ตลอดทางที่วิ่งไปนั้น

ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตามที่กำลังทำงานอยู่ในนาใกล้ๆ ถนน เมื่อได้ยินเสียงรถแทรกเตอร์ ก็จะเผลอเงยหน้าขึ้นมองไปยังทิศทางของเสียงนั้นทันที

พอเห็นส่วนหัวรถสีแดงสดที่ดูทรงพลัง ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าอิจฉาออกมาพร้อมกัน

จากนั้นก็เริ่มเดาว่าสหกรณ์ไหนไปหาเส้นสายซื้อรถแทรกเตอร์คันนี้มาได้ พร้อมกับบ่นตำหนิคนในสหกรณ์ของตัวเองว่าไร้ความสามารถ

ทางฝั่งหมู่บ้านผิงชุน

ชาวบ้านเกือบทุกคนต่างเฝ้ารอคอยมานานแล้ว

ตั้งแต่ซูเหวินเฉินและคณะออกเดินทางไปเมื่อเช้า

ก็มีชาวบ้านบางคนกินข้าวเสร็จแล้วก็มารอที่ทางเข้าหมู่บ้านเลย

แม้ทุกคนจะรู้ว่าคงกลับมาเร็วขนาดนั้นไม่ได้ แต่อารมณ์ที่รอคอยอย่างใจจดใจจ่อนี้จะบรรเทาลงได้บ้างก็ต่อเมื่อมาถึงทางเข้าหมู่บ้าน ซึ่งเป็นจุดแรกที่มองเห็น

อีกด้านหนึ่ง เลขาธิการสหกรณ์ เหอเฟยหวย กำลังถูกผู้อำนวยการสหกรณ์ผู้จัดจำหน่ายประจำอำเภอดึงให้รีบตรงมาทางหมู่บ้านผิงชุน

"เลขาเหอครับ ครั้งนี้คุณต้องช่วยผมจริง ๆ นะ!"

"ครั้งนี้มันเป็นความผิดของสหกรณ์ผู้จัดจำหน่ายของเราเอง แต่เราจะปล่อยให้ไข่ทั้งหมดในอำเภอเราถูกขายออกไปข้างนอกไม่ได้นะ ไข่ที่ชาวบ้านในสหกรณ์หลายแห่งในอำเภอเราผลิตได้ถูกคนจากในเมืองกว้านซื้อไปหมดแล้ว"

"ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ปัญหาในเมืองยังไม่ทันแก้ ปัญหาในอำเภอเราก็จะเกิดขึ้นแล้ว"

หลังจากที่อีกฝ่ายพูดจบ เหอเฟยหวยก็เย้ยหยันออกมา

"เหลาเจิง เรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหาของสหกรณ์ผู้จัดจำหน่ายพวกคุณเองเหรอ ทำไมชาวบ้านถึงไม่ยอมขายให้สหกรณ์ผู้จัดจำหน่ายพวกคุณล่ะ ทำไมถึงแห่กันไปขายให้เจ้าหน้าที่จัดซื้อที่ลงมาจากในเมืองกันหมดเลย?"

"ไม่ใช่เพราะพวกเขาให้ราคาสูงกว่าเหรอ? ผมถามมาหลายหมู่บ้านแล้ว โรงงานในเมืองที่ลงมาจัดซื้อขั้นต่ำก็ให้ไข่ราคาเจ็ดเหมาต่อครึ่งกิโล พวกคุณล่ะ? ยังให้ห้าเหมาอยู่เลย"

"แค่นั้นยังไม่พอ ผลไม้แห้งอย่างลูกพลับตากแห้ง, พุทราแห้งที่ชาวบ้านพยายามเก็บรวบรวมไว้ พวกเขาก็ให้ราคาสูง"

"แต่พอมาที่สหกรณ์ผู้จัดจำหน่ายของพวกคุณ ก็รังเกียจว่าอันนี้ไม่ดี อันนั้นไม่ดี กดราคาต่ำมาก ไม่น่าแปลกใจที่สหกรณ์ผู้จัดจำหน่ายของพวกคุณถึงเก็บของได้น้อยลงเรื่อยๆ"

"แถมไม่ใช่แค่คนจัดซื้อที่ลงมาเท่านั้น พนักงานขายก็หยิ่งผยองไม่แพ้กัน เชิดหน้าซะสูงลิบลิ่ว ราวกับจะขึ้นสวรรค์ได้เลย"

พอได้ยินคำพูดของเหอเฟยหวย ผู้อำนวยการเจิงก็ถอนหายใจ

"เหลาเหอ ผมจะบอกคุณตามตรงนะ เรื่องพนักงานขายไม่ชอบสนใจคนอื่นเนี่ย ผมพูดมาไม่ต่ำกว่าร้อยครั้งแล้ว แต่ไม่ได้ผลเลยแม้แต่น้อย!"

"พวกเด็กใหม่ที่เพิ่งมา ผมพูดไปสองสามคำพวกเขาก็ยังพอฟังได้ แต่พอผ่านไปพักหนึ่ง พอพวกพนักงานเก่าสอน ทุกคนก็เรียนแบบกันเป๊ะเลย"

"บางทีผมก็สงสัยนะว่า ตอนรับคนเข้ามาก็เป็นเด็กผู้หญิงที่ดีมาก พอมาทำงานไม่กี่วันก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย คุณไม่รู้หรอกว่ามีครั้งหนึ่ง เด็กผู้หญิงใหม่คนหนึ่งด่าเด็กผู้หญิงจากหมู่บ้านเดิมของเธอว่าเป็น 'ชาวนาเท้าเปื้อนดินที่ต่ำต้อย' น่ะ"

"ตัวเองยังไม่ทันล้างเท้าให้สะอาดเลย ก็เปลี่ยนไปแบบนี้แล้ว!"

เหอเฟยหวยมองอีกฝ่ายด้วยความเย้ยหยัน "แม่ทัพเป็นแบบไหน ลูกน้องก็แบบนั้น ไม่ได้เรียนรู้จากคุณหรอกเหรอ?"

พอได้ยินแบบนี้ ผู้อำนวยการเจิงก็รีบกระโดดโหยงเหยงทันที "เฮ้ย เหลาเหอ คุณอย่าใส่ร้ายกันนะ ผมเคยเป็นแบบนั้นตอนไหนกัน ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกพนักงานเก่าชุดแรกนั่นแหละที่สอนมา แต่ผมก็ทำอะไรไม่ได้ ผมเป็นผู้อำนวยการก็จริง แต่เรื่องการรับคน ผมพูดก็ไม่ค่อยมีน้ำหนักเท่าไหร่ จะไล่ออกยิ่งยากเข้าไปใหญ่!"

เหอเฟยหวยรู้สึกสงสัยเล็กน้อย "แล้วพนักงานขายคนที่คุณจับได้คาหนังคาเขาคนนั้น คุณไม่ได้ไล่ออกเลยเหรอ?"

ผู้อำนวยการเจิงกรอกตา "คุณก็พูดไปเรื่อย ถูกจับได้คาหนังคาเขาแล้วไม่มีเส้นสาย ผมไม่ไล่ออกแล้วจะเก็บไว้ให้ทำร้ายประชาชนอีกเหรอ"

เหอเฟยหวยกลับดูถูก "ชิ! ถ้าเป็นแบบนั้นจริง สหกรณ์ผู้จัดจำหน่ายพวกคุณคงต้องไล่ออกไปเกินครึ่งแล้ว คุณก็แค่กล้ากับคนอ่อนแอแต่กลัวคนแข็งแกร่งนั่นแหละ!"

ผู้อำนวยการเจิงก็พูดไม่ออก "คุณพูดแบบนั้นได้ไง ไล่ออกไปเกินครึ่งน่ะ เรื่องมันจะใหญ่โตเกินไป ผมก็ไม่กล้าขนาดนั้น อย่างอื่นไม่ต้องพูดถึง แค่ไล่ออกไปคนเดียว ที่เหลือก็เรียบร้อยขึ้นเยอะแล้ว อย่างน้อยผมก็พูดอะไรมีน้ำหนักกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย"

จักรยานสองคันก็ปั่นไปเรื่อย ๆ พร้อมกับคุยกันไปพลาง ๆ มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านผิงชุน

พอเลี้ยวโค้งใกล้ถึงทางเข้าหมู่บ้านผิงชุนแล้ว ผู้อำนวยการเจิงก็ตกใจสุดขีด

"แม่เจ้า! เหลาเหอ ปกติถือตัวขนาดนี้เลยเหรอ? นี่ถึงกับเอาดอกไม้แดงมาด้วยเลยเหรอ?"

ผู้อำนวยการเจิงตกใจจนตัวสั่นเมื่อเห็นฝูงชนจำนวนมหาศาลอยู่ไกลๆ

เพราะแม้แต่ผู้นำอำเภอมาเยือน ก็มักจะไม่ได้จัดงานต้อนรับที่ยิ่งใหญ่อลังการขนาดนี้ อาจจะเป็นไปได้ก็ต่อเมื่อเป็นผู้นำระดับที่สูงกว่าเท่านั้น

จากนั้นเขาก็เหลือบมองเหอเฟยหวยอีกครั้ง

เขาคิดในใจ ไอ้หน้าเข้มคิ้วดกคนนี้ ปากก็บอกว่าซื่อตรง แต่ไม่คิดเลยว่าปกติแล้วจะวางท่าใหญ่โตขนาดนี้

ต่อไปนี้ฉันคงต้องอยู่ห่างๆ หมอนี่หน่อยแล้ว ท่าทางใหญ่กว่าเลขาธิการอำเภอ ผู้ว่าฯ อำเภอเสียอีก แบบนี้ถ้าเรื่องไปถึงหูผู้นำ จะมีผลดีอะไรล่ะ?

รู้งี้ไม่น่าหาเขามาเป็นคนกลางเลย

ถ้าโดนลูกหลงไปด้วย คงตายตาไม่หลับ โดยเฉพาะช่วงนี้ผู้ว่าฯ อำเภอก็ไม่ค่อยพอใจสหกรณ์ผู้จัดจำหน่ายของพวกเขาอยู่แล้ว

ครั้งนี้คงคิดผิดไปแล้วแน่ ๆ

อีกด้านหนึ่ง เหอเฟยหวยก็งงเป็นไก่ตาแตก

เขามาหมู่บ้านผิงชุนก็ไม่ใช่ครั้งแรก และวันนี้ก็ไม่ได้แจ้งล่วงหน้าด้วย

จัดงานต้อนรับยิ่งใหญ่ขนาดนี้ เป็นไปได้ว่ามีผู้นำจากในเมืองลงมาเหรอ?

แต่ก็ไม่น่าจะข้ามหน้าข้ามตาอำเภอและสหกรณ์ของพวกเขาไปได้หรอกนะ!

พอปั่นมาถึงหน้าฝูงชน เหอเฟยหวยยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็มีเสียงดังขึ้นมาจากในฝูงชน "โอ๊ย เลขาธิการก็มาด้วยเหรอเนี่ย ได้ข่าวเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?"

"นายไม่ได้ยินที่เสี่ยวเฉินพูดเหรอ! หมู่บ้านเราน่ะมันเหมือนกระชอนเลยนะ มีอะไรก็ปิดไม่มิดเลย"

"แต่ยังไม่ถึงวันเลยนะเนี่ย ก็ป่าวประกาศไปทั่วแล้ว ถ้ายังไม่ได้ซื้อกลับมาคงอายแย่เลย"

"ใครกันนะ ปากเร็วขนาดนี้ วันๆ ปากไม่รู้จักมีหูรูดเลยเหรอ? รอให้ซื้อกลับมาก่อนแล้วค่อยไปพูดสิ!"

"ต้องเป็นป้าสวี่ปากโป้งแน่ๆ ป้านั่นปากไวที่สุดแล้ว ปกติก็ชอบไปสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้าน"

"จางพานตี้ ฉันขอโทษที่พูดจาไม่ดี ฉันยังไม่รู้เลยว่าพวกเขาจะกลับมาเมื่อไหร่ วันนี้ฉันเลยไม่ได้ออกจากหมู่บ้านเลย"

"ฉันยืนยันได้ ป้าสวี่กินข้าวเที่ยงเสร็จก็มารออยู่ที่นี่แล้ว"

ท่ามกลางเสียงพูดคุยเซ็งแซ่ของฝูงชน พ่อของซูเหวินเฉินก็เบียดออกมาข้างหน้า

"เลขาธิการเหอ พวกคุณก็ได้รับข่าวแล้วเหรอครับ! มานั่งรอด้านหลังได้เลยครับ!"

"ผมว่าพวกเขาก็คงจะใกล้ถึงแล้วล่ะครับ!"

เหอเฟยหวยได้ยินคำพูดของพ่อซู แม้จะยังงงอยู่ แต่ก็พอจะเข้าใจแล้วว่านี่ไม่ใช่การต้อนรับเขา

เขาเข็นจักรยานและเบียดผ่านฝูงชนไป "เหลาซู หมู่บ้านพวกคุณกำลังทำอะไรกัน? คนมารวมกันที่นี่เยอะแยะไปหมด มีทั้งดอกไม้แดง มีทั้งพิธีต้อนรับเลย?"

พ่อของซูกำลังจะพูด จากมุมถนนไกลๆ ก็มีเสียงเครื่องยนต์รถแทรกเตอร์ดังกระหึ่มมา 

"ตุบ! ตุบ! ตุบ!"

พอได้ยินเสียงนี้ ฝูงชนรอบข้างก็เฮลั่นขึ้นมาทันที

"มาแล้ว! มาแล้ว!"

พ่อของซูก็ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว

"เลขาธิการเหอ เดี๋ยวค่อยบอกรายละเอียดทีหลังนะครับ!"

พูดจบเขาก็ไม่สนใจเหอเฟยหวยแล้ว รีบสั่งการฝูงชนทันที "เร็วเข้า! เร็วเข้า! เร็วเข้า! ดึงผ้าแดงขึ้นมา!"

"เสี่ยวเจียง คนจากร้านถ่ายรูปของอำเภออยู่ไหน คนกลับมาแล้ว นายพาคนสองสามคนช่วยพวกเขาขนกล้องกับอุปกรณ์ถ่ายรูปออกมาด้วย!"

เหอเฟยหวยมองดูด้วยความประหลาดใจ หมู่บ้านผิงชุนกำลังเล่นบทอะไรกันเนี่ย

ถึงกับเรียกคนจากร้านถ่ายรูปของอำเภอมาด้วยเหรอ?

หรือว่าผู้นำเก่าของเหลาซูคนนั้นลงมาเยี่ยมเหรอ?

ไม่อย่างนั้นคงไม่จัดงานใหญ่โตขนาดนี้หรอก!

เหอเฟยหวยยิ่งคิดก็ยิ่งใช่ เลยรีบจัดผม จัดปกเสื้อ "เหลาเจิง ชุดผมไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม!"

ผู้อำนวยการเจิงงงเป็นไก่ตาแตก "ก็ดีครับ ไม่ใช่สิ เหลาเหอ พวกคุณนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!"

"เขายังไม่ได้บอกอะไรชัดเจนเลย คุณก็รู้แล้วเหรอ?"

เหอเฟยหวยรีบจอดจักรยานข้างทาง

"ไม่มีเวลาอธิบายมากแล้ว คุณตามมาก็พอ!"

อีกด้านหนึ่งของถนนที่อยู่ไกลออกไป หัวรถแทรกเตอร์สีแดงสดคันใหม่เอี่ยมก็ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว

เมื่อผู้คนเห็นแล้ว ก็ส่งเสียงอุทานออกมาเป็นระยะๆ "มาแล้ว! มาแล้ว!"

แต่แตกต่างจากชาวบ้านคนอื่นๆ ที่ดูตื่นเต้นและคาดหวัง

สีหน้าของเหอเฟยหวยกลับดูแปลกๆ เล็กน้อย 

รถแทรกเตอร์?

ผู้นำใหญ่สมัยนี้ติดดินขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่นั่งรถเก๋ง แต่นั่งรถแทรกเตอร์แทน?

แต่ผู้นำก็คือผู้นำจริงๆ รถแทรกเตอร์ที่นั่งยังดูสง่างามขนาดนี้เลย ดูสิหัวรถสีแดงสดนั้นสิ

ดูแล้วก็รู้สึกเป็นมงคลมาก

แล้วกระบะท้ายรถที่สูงกว่าคนคนหนึ่งอีกนั้น จะบรรทุกของได้เยอะขนาดไหนกัน!

รถแทรกเตอร์คันโปรดของสหกรณ์ของพวกเขา เทียบกับรถของผู้นำใหญ่นี่ต่างกันราวฟ้ากับเหวเลย

อืม! ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง

ผู้นำนั่งตรงไหนล่ะ? ไม่น่าจะนั่งในกระบะท้ายรถได้นะ!

เมื่อระยะทางใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เหอเฟยหวยก็พบว่าคนที่ขับรถนั้นดูเหมือนจะเป็นซูเหวินเฉิน

ยิ่งทำให้เขางงหนักเข้าไปอีก แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? หรือว่าเหลาซูจงใจให้ลูกชายคนเล็กไปทำความคุ้นเคยกับผู้นำเหรอ?

ด้วยนิสัยไม่มียางอายของเหลาซู ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีความเป็นไปได้ โดยเฉพาะเมื่อเห็นคนในกระบะท้ายรถโบกมือให้พวกเขา เหอเฟยหวยก็รีบจัดเสื้อผ้าและยืนอยู่แถวหน้าสุดเพื่อโบกมือตอบ

ในเวลานั้น บนรถแทรกเตอร์ที่อยู่ไกลออกไป

หลี่กั๋วต้งและคนอื่นๆ ยืนอยู่ในกระบะท้ายรถ มองดูชาวบ้านจำนวนมากที่อยู่ไกลๆ

เขาโบกมือให้ทุกคนราวกับเป็นนายพลที่เพิ่งชนะสงคราม

"ฮ่าๆๆ เสี่ยวเฉิน, เซี่ยงตง ดูสิ ทุกคนตื่นเต้นกว่าพวกเราอีกนะ!"

"แถมเลขาธิการเหอก็โบกมือต้อนรับผมด้วยนะ!"

แม้แต่ซูเหวินเฉินเองก็รู้สึกว่าวันนี้ไม่เสียเที่ยวเลย เมื่อมองเห็นรอยยิ้มของทุกคนที่อยู่ไกลๆ

เพราะในยุคนั้น การนำเงินออกไปซื้อของข้างนอกน่ะ มันเสี่ยงจริงๆ นะ

สินค้าในตลาดมืดหลายอย่างได้มายังไง ส่วนใหญ่ก็มาจากการปล้นนี่แหละ

ในยุคนั้นไม่ได้ขาดแคลนคนร้ายที่ยอมเสี่ยงตายเพื่อเงินเลย เหมือนกับเหลาเฮยที่เจอในอำเภอนั่นแหละ เขามั่นใจว่าถ้าตอนนั้นพวกเขาเป็นคนต่างถิ่น อีกฝ่ายก็คงกล้าที่จะล้อมพวกเขาแล้วบังคับปล้นเงินไปจริงๆ

พอเงินถูกปล้นไปแล้ว ต่อให้ไปแจ้งตำรวจก็ไม่มีประโยชน์อะไร

เพราะเป็นคนต่างถิ่น ไม่คุ้นเคยกับพื้นที่ ใครทำอะไรก็ไม่รู้เรื่อง

ซูเหวินเฉินขับรถแทรกเตอร์มาถึงทางเข้าหมู่บ้านแล้วก็ดับเครื่องจอดรถ

พอรถดับเครื่องปุ๊บ ทุกคนก็กรูกันเข้ามาทันที

เหอเฟยหวยยังคงมองไปยังกระบะท้ายรถด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม แต่พอเห็นหลี่กั๋วต้งกระโดดลงมา เขาก็อึ้งไปทันที

หลี่กั๋วต้งก็ตกใจเหมือนกัน "อ่าว เลขาธิการ นี่คุณมารับผมเหรอครับ? ผมเกรงใจจังเลย"

เหอเฟยหวยได้ยินดังนั้นก็เอียงคอเข้าไปมองในกระบะท้ายรถ พบว่ามีอุปกรณ์เครื่องจักรกลการเกษตรหลายชิ้น และหลี่เซี่ยงตงกับคนอื่นๆ อยู่ในนั้น

เขาก็เข้าใจทันทีว่าตัวเองเข้าใจผิดแล้ว

ชาวบ้านไม่ได้มาต้อนรับคน แต่มาต้อนรับรถแทรกเตอร์คันนี้ต่างหาก

แต่เขาก็ไม่ใช่เลขาธิการสหกรณ์ที่ทำงานมาหลายปีเปล่าๆ

เขาตบไหล่หลี่กั๋วต้งทันที "มารับพวกคุณนั่นแหละ กั๋วต้ง พวกคุณเหนื่อยแล้ว!"

หลี่กั๋วต้งเชิดอกขึ้นทันที "เลขาธิการ ผมไม่เหนื่อยเลยครับ!"