บทที่ 91: หัวพวกนายไปอยู่บนตัวเสี่ยวซูหรือไง?

ทันทีที่ซูเหวินเฉินพูดออกไป หัวหน้าโจวก็ถึงกับกรามค้าง

"รถแทรกเตอร์รุ่น 'ตงฟางหง-28' น่ะเหรอ!"

หัวหน้าโจวมองทุกคนด้วยความลังเลเล็กน้อย ในใจแอบชื่นชมว่าสายตาพวกเขาเฉียบคมจริง ๆ

รถแทรกเตอร์คันนี้เป็นรุ่นที่ได้รับความนิยมมากในตอนนี้ ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงไม่ลงทุนมหาศาลเพื่อไปนำเข้าเทคโนโลยีการผลิตจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือ แถมยังมีข่าวลือว่าไม่ใช่แค่โรงงานของพวกเขาเท่านั้น แต่ยังมีโรงงานรถแทรกเตอร์อีกหลายแห่งที่อยากได้เทคโนโลยีการผลิตรถรุ่นนี้เช่นกัน

ดังนั้น การที่กระทรวงอุตสาหกรรมจังหวัดจะมาตรวจเยี่ยมในวันพรุ่งนี้ ก็เพื่อมาดูว่าโรงงานรถแทรกเตอร์ของพวกเขามีศักยภาพที่จะนำเข้ารถแทรกเตอร์รุ่นนี้ได้หรือไม่ พรุ่งนี้จึงเป็นวันชี้ชะตาจริง ๆ

เมื่อวานอาหารจานใหม่ที่ไอ้หัวหน้าแผนกหลังบ้านอ้วน ๆ คนนั้นทำในครัวเล็ก ๆ อร่อยถูกใจเขามาก ไก่ตัวผู้ที่ฟาร์มของพวกเขานั้นเด็ดจริง ๆ

พรุ่งนี้พอผู้นำกระทรวงอุตสาหกรรมมาถึง สิ่งอื่นอาจไม่รับประกัน แต่เรื่องอาหารรับรองว่าไม่มีปัญหาแน่นอน ถ้าพวกเขามาวันหลัง เขายังพอหาทางพลิกแพลงได้ แต่พรุ่งนี้คนจากกระทรวงจะมาแล้ว ถ้ามีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นที่นี่ เขาเชื่อว่าเลขาธิการโรงงานกับผู้อำนวยการโรงงานต้องจับเขากินทั้งเป็นแน่

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หัวหน้าโจวก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ "รถแทรกเตอร์รุ่นนี้ไม่ถูกนะ เพราะมันเป็นของโรงงานอื่นผลิต เราก็ลดให้พวกคุณได้ไม่มาก ลองดูรุ่นอื่นไหม?"

ซูเหวินเฉินส่ายหน้า "เอารุ่นนี้แหละครับ ผมว่ารุ่นนี้ดีแล้ว 'ตงฟางหง' ชื่อก็เพราะดี!"

หัวหน้าโจวรู้ว่าพูดไปก็เปล่าประโยชน์ เลยได้แต่พยักหน้า

"ก็ได้ ราคาจากโรงงานเหลียวเสิ่นคือแปดพันหยวน ปกติเราขายให้สถานีเครื่องจักรกลการเกษตรของอำเภอจะอยู่ที่หมื่นกว่าหยวน แถมยังต้องต่อคิวยาวเหยียดด้วย"

"ดังนั้น พวกคุณจะไม่ได้ซื้อผ่านโควต้าของสถานีเครื่องจักรกลการเกษตรนะ แต่จะใช้โควต้าการรื้อถอนของโรงงานเราเอง!"

ซูเหวินเฉินรีบเดินเข้าไปข้างหน้า

เขามองด้วยความขอบคุณ

"หัวหน้าโจว คุณช่วยพวกเราได้มากจริง ๆ ครับ ไม่ต้องห่วงนะ ถ้ามีอะไรที่หมู่บ้านเราช่วยได้ คุณแค่บอกมาเลย"

"ต่อให้หมู่บ้านเราต้องทุ่มสุดตัว ก็จะไม่ยอมให้พี่น้องคนงานของเราอดอยากเด็ดขาด"

เมื่อหัวหน้าโจวเข้าใจความหมายของซูเหวินเฉิน เขาก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาเล็กน้อย ครั้งนี้พวกเขาก็หวังไก่ตัวผู้ของอีกฝ่ายเหมือนกัน ถ้าขายรถแทรกเตอร์แล้วงานไม่สำเร็จก็จบเห่แน่

ครั้งนี้โรงงานเสียโควต้าการรื้อถอนไปหนึ่งที่

โควต้านี้เป็นโควต้านอกแผน โรงงานของพวกเขาปกติแล้วหลังจากผ่านกระบวนการแล้ว จะสามารถขายได้ราคาดีกว่ามาก

ถ้าไม่ใช่เพราะการนำเข้าเทคโนโลยีใหม่มีความสำคัญต่อโรงงานมากจริง ๆ

เขาคงไม่ตกลงหรอก

เพราะในสายตาของเขา แค่ให้พวกคุณแซงคิวซื้อรถแทรกเตอร์ก็บุญแล้ว นี่กล้าขอบรุ่นที่ดีที่สุดอีกเนี่ย? คิดจะปีนเกลียวรึไง

แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้พูดออกมา แต่ซูเหวินเฉินก็มองออก

เพราะความเย่อหยิ่งจากโรงงานใหญ่แบบนี้ ไม่เคยหายไปไหนเลย แม้แต่ในอนาคต

แต่ก็นะ...

ตราบใดที่บรรลุเป้าหมายแล้ว ซูเหวินเฉินก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก

เมื่อนึกถึงอุปกรณ์การเกษตรต่าง ๆ ที่ต้องใช้คู่กับรถแทรกเตอร์ ซึ่งแต่ละอย่างก็ราคาหลายร้อยหลายพันหยวน บางอย่างก็หลายพันหยวนเลยทีเดียว

ซูเหวินเฉินมองอีกฝ่ายอย่างกระอักกระอ่วน

"เอ่อ หัวหน้าโจวครับ พวกคุณลดให้พวกเราเยอะมาก ผมรู้สึกแย่จริง ๆ ครับ เอาอย่างนี้ดีไหมครับ พวกเราจะซื้อตามราคาเดิม"

"แต่ว่า คุณช่วยแถมอุปกรณ์การเกษตรที่จำเป็นมาให้พวกเราด้วย เช่น กระบะท้ายรถสี่ล้อ, ไถพรวนดินลึก, เครื่องเกี่ยวข้าว และอุปกรณ์เสริมอื่น ๆ!"

หลังจากได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉิน

หัวหน้าโจวอึ้งไปครู่หนึ่ง

จากนั้นก็มองซูเหวินเฉินด้วยสีหน้าเล่เหลี่ยม

"ไม่น่าล่ะ หมู่บ้านพวกคุณถึงส่งไอ้หนูคนนี้มาคุย รู้ไหมว่ากระบะท้ายรถขนาดกลาง-ใหญ่ที่บรรทุกของได้ห้าตัน หรือห้าลูกบาศก์เมตรน่ะราคาเท่าไหร่?"

"แค่กระบะท้ายรถก็สี่ห้าพันหยวนแล้วนะ!"

"แล้วยังจะให้เราติดตั้งเครื่องไถพรวนดินลึกกับเครื่องเกี่ยวข้าวอีก ถ้าผมตกลง พรุ่งนี้คงโดนโรงงานไล่ออกแน่ ๆ"

"เรื่องนี้คุณอย่าแม้แต่จะคิด!"

ซูเหวินเฉินเกาหัวด้านหลัง "เอ่อ ก็แค่มันกำลังคุยกันอยู่ไม่ใช่เหรอครับ? เราไม่จำเป็นต้องเอาอันใหญ่ขนาดนั้นก็ได้ สองถึงสามลูกบาศก์เมตรกระบะท้ายรถขนาดเล็กก็ได้ครับ!"

"อีกอย่าง อุปกรณ์การเกษตรพวกนี้ให้โรงงานพวกคุณผลิตเองก็ได้ไม่ใช่เหรอครับ แบบนี้ราคาก็ถูกลงไม่ใช่เหรอครับ?"

พอซูเหวินเฉินพูดแบบนี้ หัวหน้าโจวก็ไม่ได้กระโดดโหยงเหยงเหมือนตอนแรกแล้ว

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้

เพราะอุปกรณ์การเกษตรบางชนิดที่โรงงานผลิตเอง ต้นทุนก็ไม่ได้สูงนัก

เขาคิดทบทวนแล้วพูดว่า

"เอาอย่างนี้แล้วกันนะ พวกคุณเพิ่มอีกสองพันหยวน ทางโรงงานจะให้กระบะท้ายรถขนาดสองลูกบาศก์เมตร ส่วนเครื่องไถพรวนดินลึกไม่ต้องคิดเลยนะ ได้แค่คันไถสองผาลธรรมดา และก็ไม่มีเครื่องเกี่ยวข้าว มีแค่เครื่องเกี่ยวหญ้าแบบแขนโยกธรรมดา!"

"ของพวกนี้สำหรับหมู่บ้านพวกคุณถือว่าเหลือเฟือแล้ว เครื่องเกี่ยวข้าวปกติแล้วฟาร์มใหญ่ ๆ ถึงจะใช้กัน"

"แค่เครื่องมือเกษตรง่าย ๆ พวกนี้ ปกติเราขายแยกก็เป็นพันหยวนแล้วนะ คิดแล้วก็ช่วยพวกคุณประหยัดไปอย่างน้อยพันกว่าหยวนเลยนะ"

ซูเหวินเฉินเห็นท่าดีก็รีบฉวยโอกาส

ไม่อย่างนั้นถ้าไปทำให้เขาโกรธจริง ๆ จะทำยังไง

"งั้นก็ขอบคุณหัวหน้าโจวมากครับ พวกเราจะจ่ายเงินตอนนี้เลยไหม หรือยังไงครับ?"

"เดี๋ยว ผมเขียนใบบันทึกให้ ถือไปจ่ายเงินที่แผนกการเงินได้เลย พอจ่ายเงินเสร็จก็เอาใบเสร็จไปรับของได้เลย"

แล้วหัวหน้าโจวก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้

"อ้อ ใช่ พวกคุณมีใครขับรถแทรกเตอร์เป็นไหม? ปกติแล้วสหกรณ์ที่มาซื้อรถแทรกเตอร์ จะส่งคนขับรถแทรกเตอร์มาเรียนที่โรงงานเราสองสามวันแล้วค่อยขับกลับไป"

"อย่างหมู่บ้านพวกคุณที่มาซื้อเองคนเดียวเนี่ย เป็นครั้งแรกในเมืองเลยนะ!"

หลี่กั๋วต้งและคนอื่น ๆ ได้ยินคำพูดของหัวหน้าโจวก็ตกใจเล็กน้อย

ต้องฝึกสองสามวันถึงจะขับกลับไปได้ แล้วแบบนี้จะทันเก็บเกี่ยวพืชผลฤดูร้อนไหมเนี่ย?

ซูเหวินเฉินได้ยินดังนั้นก็ถามขึ้นทันที "หัวหน้าโจวครับ พวกเราลองขับดูน่าจะไม่มีปัญหาใช่ไหมครับ!"

ซูเหวินเฉินในชาติที่แล้วก็ขับรถเป็น แถมยังเคยขับรถแทรกเตอร์เดินตามที่บ้านเกิดด้วย

ดังนั้นเขาจึงคิดว่าถ้ามีคนสอนซักหน่อย ก็น่าจะขับเป็นไม่ยาก

หัวหน้าโจวที่กำลังก้มหน้าเขียนใบบันทึกอยู่ ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาเลย

"พอจ่ายเงินแล้ว รถแทรกเตอร์ก็เป็นของหมู่บ้านพวกคุณแล้ว ไม่ต้องมารายงานเราหรอกนะ ถ้าคุณขับตกคูน้ำก็เป็นเรื่องของพวกคุณเอง"

ได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย

ซูเหวินเฉินคิดดูแล้ว ก็รู้สึกว่าการขับรถก็เหมือนกัน ไม่น่าจะขับตกคูน้ำได้ง่าย ๆ หรอก!

หลังจากออกจากแผนกขายพร้อมใบบันทึกของหัวหน้าโจว

หลี่กั๋วต้งมองซูเหวินเฉินอย่างลังเล

"นายพูดจริงเหรอ? แค่เรียนนิดหน่อยก็ขับกลับได้แล้วเหรอ? หรือไม่เสี่ยวเฉินนายอยู่ที่นี่เรียนไปสองวันแล้วค่อยขับกลับไปดีกว่าไหม!"

จ้าวต้าเผิงก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง

"อาเฉิน ถ้าไม่เคยขับรถมาก่อนก็ต้องเรียนสักสองสามวันนะ รถแทรกเตอร์ถึงจะไม่ยาก แต่มันก็ไม่ใช่ว่าจะขับไปได้ง่าย ๆ นะ!"

"นายควรจะเรียนที่นี่สองสามวันก่อน แล้วค่อยขับกลับไป รถแทรกเตอร์นี่ไม่ใช่เงินน้อย ๆ นะ ถ้าเกิดอุบัติเหตุระหว่างทาง โรงงานเครื่องจักรกลการเกษตรของเราถึงจะส่งรถไปลาก ก็ต้องเก็บเงินนะ!"

ซูเหวินเฉินโบกมือ "ผมจะลองดูก่อนนะ ถ้ามันยากมากจริง ๆ ก็จะอยู่เรียนที่นี่สองสามวัน"

การจ่ายเงินที่แผนกการเงินก็ไม่มีอะไรผิดปกติ อีกฝ่ายนับเงินเสร็จก็ประทับตราบนใบบันทึก

หลังจากผ่านความยุ่งยากต่างๆ

ซูเหวินเฉินและคนอื่นๆ ก็ได้เห็นรถแทรกเตอร์ของหมู่บ้านพวกเขาในสนามฝึกที่โล่งกว้าง

ตัวถังเป็นสีแดงสดซึ่งเป็นสีที่ใช้บ่อยที่สุดในยุคนั้น

ล้อหลังสองข้างที่ใหญ่โตเกือบเท่าคน แสดงให้เห็นถึงความสง่างามและทรงพลังของมัน

หลี่กั๋วต้งและคนอื่นๆ รีบเข้าไปใกล้ตัวรถทันที และสัมผัสอย่างใจจดใจจ่อ

การเคลื่อนไหวของนิ้วมือที่อ่อนโยน ราวกับกำลังลูบไล้คนรัก

"นี่คือรถแทรกเตอร์ของเราเหรอเนี่ย? ดีจริง ๆ!"

"ถ้าขับกลับไป ทั้งสหกรณ์คงอิจฉาพวกเราแน่ รถแทรกเตอร์เก่าๆ ของสหกรณ์น่ะ เทียบกับคันนี้ไม่ติดเลย!"

ในตอนนี้ หลี่กั๋วต้งลืมไปแล้วว่าตอนนั้นเขาเคยน้ำลายไหลกับรถแทรกเตอร์ของสหกรณ์ขนาดไหน

จ้าวต้าเผิงก็เดินกลับมาไม่นานนัก พร้อมกับชายวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่าปี

"อาเฉิน นี่คือช่างฉู่ของโรงงานเรา เขาขับรถแทรกเตอร์มาสิบกว่าปีแล้ว เข้าใจรถทุกรุ่น บางทีแค่ฟังเสียงก็รู้ว่ามีอะไรเสีย"

ซูเหวินเฉินรีบเดินเข้าไปข้างหน้า ยื่นมือออกไป

"ช่างฉู่สวัสดีครับ เดี๋ยวต้องรบกวนคุณแล้ว"

"พวกเรารีบมาเลยไม่ได้เอาอะไรมาเลย ไว้เดี๋ยวหมู่บ้านเราส่งคนมาเรียนขับรถแทรกเตอร์ จะให้เขาเอาไก่ตัวผู้จากที่ของเรามาให้ช่างฉู่ลองชิมนะครับ"

"ให้เกียรติกันด้วยนะครับ แล้วก็ช่วยแนะนำพวกเราด้วย!"

หลังจากได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉิน ช่างฉู่ก็รู้สึกสบายใจมาก

แม้จะยังไม่เห็นของจริง แต่ทัศนคติของอีกฝ่ายก็ทำให้เขามีความสุขมากแล้ว

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ให้เขาช่วยแนะนำอีก

ในฐานะที่เป็นคนขับรถแทรกเตอร์อาวุโสของโรงงาน สองวันนี้เขากำลังสนใจไก่ตัวผู้ที่โด่งดังไปทั่วโรงงานรถแทรกเตอร์อยู่พอดี

ส่วนใหญ่เป็นเพราะแผนกหลังบ้านจัดให้มีการทดลองชิมอาหารด้วย

หลายคนได้ไปชิมแล้วกลับมาเล่ากันจนเหลือเชื่อ

ราวกับว่ากินไปแล้วจะอายุยืนยาว ทำให้เขาอยากลองลิ้มชิมรสจะแย่อยู่แล้ว

น่าเสียดายที่แม้เขาจะมีประสบการณ์มาก แต่ก็ไม่ใช่ผู้นำ และอาจารย์เก่าที่สอนขับรถแทรกเตอร์ในโรงงานของพวกเขาก็ยังไม่เป็นที่นิยมเท่ากับอาจารย์เก่าที่ผลิตรถแทรกเตอร์

ตอนนี้ก็เลยยังไม่เคยได้กินเลย!

ได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉินแล้ว ก็รีบตบหน้าอกรับปากทันที

"สหายซู วางใจได้เลย ฉันอาฉู่รับรองไม่ได้เรื่องอื่น แต่ถ้าพวกเขาเต็มใจจะเรียน ผมจะสอนทุกอย่างแน่นอน"

ช่างฉู่พูดออกมาจากใจจริง

เพราะเขารู้ดีว่า ต่อให้ลูกศิษย์ที่สอนไปจะเก่งแค่ไหน ท้ายที่สุดพวกเขาก็ต้องกลับไปหมู่บ้านของตัวเองอยู่ดี ซึ่งไม่ได้เป็นคู่แข่งกับเขาเลย

ดังนั้นเขาจึงไม่ปิดบังความรู้ในการสอนคนเลยแม้แต่น้อย

นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาได้รับการยกย่องเป็นอันดับหนึ่งในด้านการสอนในโรงงานรถแทรกเตอร์ทั้งหมด

เพราะไม่มีใครโง่ การสอนแบบจริงจังกับการสอนแบบขอไปที ทุกคนก็สัมผัสได้อยู่แล้ว

แต่ความรู้สึกดีๆ ของเขาอยู่ได้ไม่นานก็หายไป

เสียงตะโกนของช่างฉู่ดังไปทั่วสนามฝึก

"ช้าลง! ช้าลง! เหยียบเบรก! รีบเหยียบเบรก! นั่นมันคันเร่ง! อีกข้างต่างหากที่เบรก!"

"ไม่! พวกนายนี่มันบื้อ! เหมือนพวกกลุ่มบื้อเมื่อกี้เลย! ฉันบอกกี่รอบแล้วว่านี่คือคันเร่ง นั่นคือเบรก!"

"ทำไมยังแยกซ้ายขวาไม่ถูกอีกเนี่ย!"

"พวกนายเป็นคนหนุ่มจากหมู่บ้านเดียวกันนะ สมองพวกนายสองคนอยู่ที่เสี่ยวซูหมดแล้วเหรอ? คนอื่นครั้งเดียวก็ขับได้คล่องแคล่วแล้ว"

"มาถึงพวกนาย ฉันพูดไปไม่ต่ำกว่าสิบครั้งแล้วนะ! พวกนายจำอะไรไม่ได้เลย! แบบนี้ออกจากประตูโรงงานไปก็คงขับตกคูน้ำแน่!"

"ช่างเถอะ พวกนายสองคนไม่เหมาะกับการขับรถ!"

จากนั้นเขาก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วเดินมาหาซูเหวินเฉินและจ้าวต้าเผิง

"รบกวนพวกคุณส่งคนในหมู่บ้านที่หัวไวๆ มาใหม่นะ แต่ก็อย่าหัวไวเกินไป อย่างน้อยต้องดีกว่าไอ้สองคนงี่เง่านี้หน่อย"

ต้าซานและเถี่ยวาที่ตามมาทีหลังก็มองซูเหวินเฉินด้วยสีหน้าเจ็บปวด

"อุตส่าห์ได้สัมผัสรถแทรกเตอร์ก่อนใคร แต่กลับถูกบอกอย่างไม่ไยดีว่าพวกเขาไม่เหมาะ!"

"สำหรับสองคนนี้ ตอนแรกที่ได้จับรถมีความสุขขนาดไหน ตอนนี้ก็ผิดหวังขนาดนั้น"

ซูเหวินเฉินตบไหล่ทั้งสองคน "ไม่เป็นไรน่า บางทีคนในหมู่บ้านอาจจะยังสู้พวกนายไม่ได้ด้วยซ้ำ!"

จากนั้นก็หันไปมองช่างฉู่

"วางใจได้ครับ เดี๋ยวกลับไปพวกเราจะให้คนหนุ่มในหมู่บ้านลองขับทีละคนครับ รับรองว่าจะเลือกคนขับรถแทรกเตอร์ที่เรียนรู้เร็วที่สุดมาให้ครับ"

ช่างฉู่กลับดูงงงวย "เสี่ยวซู นายมาเป็นคนขับรถแทรกเตอร์เองไม่ได้เหรอ?"

เพราะในความทรงจำของช่างฉู่ คนขับรถแทรกเตอร์ถือเป็นงานที่ดีที่สุดในชนบทแล้ว

แม้จะเหนื่อยกว่าพวกเขานิดหน่อย แต่ในชนบทถือว่าเป็นที่ต้องการมาก

โดยเฉพาะถ้าหมู่บ้านรอบข้างต้องการเช่ารถแทรกเตอร์ ก็ต้องเลี้ยงดูอย่างดีเลยทีเดียว

ซูเหวินเฉินยังไม่ทันได้พูด จ้าวต้าเผิงก็รีบพูดขึ้นทันที

"ช่างฉู่ น้องชายผม อาเฉินน่ะเป็นผู้นำหมู่บ้านแล้ว แถมยังควบตำแหน่งผู้จัดการฟาร์มไก่ด้วยนะ"

"จะให้ไปขับรถแทรกเตอร์ได้ยังไงล่ะ คุณยังไม่รู้ใช่ไหมว่าไก่ตัวผู้พวกนี้น่ะ น้องอาเฉินเป็นคนเพาะเลี้ยงขึ้นมาเองนะ"

จากนั้นก็หันไปมองซูเหวินเฉิน

"แต่อาเฉิน นายว่าไก่ตัวผู้พวกนี้น่าจะตั้งชื่อนะ ต่อไปจะได้พูดออกไปแล้วคนอื่นรู้ไง!"

"ไม่อย่างนั้นจะเรียกว่าไก่ตัวผู้เล็ก ไก่ตัวผู้ใหญ่ คนอื่นก็ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า"

คำพูดของจ้าวต้าเผิงทำให้ซูเหวินเฉินใจเต้นเล็กน้อย

จริงด้วย

การเดินทางมาเมืองหลันครั้งนี้ ทำให้ซูเหวินเฉินได้เห็นศักยภาพของไก่

การที่พวกเขาซื้อรถแทรกเตอร์ที่ถูกใจได้ในครั้งนี้ ไก่ชุดนี้มีส่วนสำคัญอย่างยิ่งแน่นอน

ของแบบนี้สำหรับผู้นำระดับกลางและสูงของโรงงานหลายแห่งแล้ว ดึงดูดใจมากกว่าไข่ไก่เสียอีก

แต่ซูเหวินเฉินก็เข้าใจว่าในยุคนั้น ใครที่ได้เป็นผู้นำแล้วจะไม่มีเงินซื้อไข่กินกันล่ะ