บทที่ 127: จดหมายร้องเรียน? เอามาทิ้งไว้ที่บ้านฉันทำไมเนี่ย?

ตอนค่ำ

ซูเหวินเฉินกับเจียงหลีกำลังนั่งรับลมเย็นๆ อยู่ที่ลานบ้าน

เป็นเดือนสิงหาคมแล้ว แม้จะเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง แต่ความร้อนก็ไม่มีวี่แววจะลดลงเลยแม้แต่น้อย

ในยุคที่ไม่มีทั้งแอร์และพัดลมแบบนี้ สำหรับซูเหวินเฉินแล้วฤดูร้อนมันคือความทรมานชัดๆ โดยเฉพาะตอนกลางคืน ยิ่งกว่าทรมานเสียอีก

ตอนนี้เขากางเสื่อไม้ไผ่ออกแล้วล้มตัวลงนอนทันที “อาหลี อย่าอุดอู้อยู่ในห้องเลยนะ เดี๋ยวได้สุกพอดี”