บทที่ 128: อาอู๋ นายคงไม่คิดว่าเป็นฉันหรอกนะ!

กลางดึก

ซูเหวินเฉินนอนอยู่ในห้องทำงาน ได้ยินแต่เสียงคนเดินไปเดินมาข้างนอกตลอดทั้งคืน เสียงดังอึกทึกครึกโครมไปหมด

เขานอนหลับๆ ตื่นๆ ตื่นมาหลายครั้งกว่าจะทนจนฟ้าเกือบสาง

เหอเจิ้นปังถึงได้กลับมา ซูเหวินเฉินมองเหอเจิ้นปังที่ตาแดงก่ำแต่สีหน้ากลับดูตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด ก็อดสงสัยไม่ได้

“ท่านนายอำเภอเหอ เป็นไงบ้างครับ? เมื่อคืนราบรื่นดีไหม?”