บทที่ 133: ล้มหน้าทิ่มขนาดนั้น คงเจ็บน่าดู!

หลังจากซูเหวินเฉินกลับมา ก็มองดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า แล้วเดินไปที่เตาทำอาหาร

“พี่สะใภ้ครับ เป็นไงบ้างครับ? ข้าวเสร็จหรือยัง? ผมว่าได้เวลาเที่ยงแล้วนะ”

หลี่เสี่ยวเหอได้ยินซูเหวินเฉินถาม ก็เปิดหม้อดูทีละใบ “ใกล้เสร็จแล้วค่ะ กินได้เลยค่ะ”

ซูเหวินเฉินได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าเล็กน้อย หันไปตะโกนเรียกเฝิงกว๋อเหลียงที่อยู่ไกลๆ “อาเฝิง ใกล้เสร็จแล้ว นายบอกพวกเขาเก็บของแล้วเตรียมตัวมากินข้าวได้เลย!”

ได้ยินเสียงซูเหวินเฉินเรียก ชาวบ้านหลายคนก็รีบเก็บของที่อยู่ในมืออย่างต่อเนื่อง