บทที่ 203: ทิ้งแผ่นดินที่อุดมสมบูรณ์และสะอาดไว้ให้ลูกหลาน

เมื่อเห็นว่าหลี่จื้อหมินให้ความสนใจ ซูเหวินเฉินก็รู้สึกดีใจ เพราะนั่นหมายความว่าพวกเขาจะสามารถหาหญ้าสำหรับอาหารสัตว์คุณภาพสูงได้ในปริมาณมากอย่างง่ายดาย

แล้วเมื่อผสมกับหญ้าในท้องถิ่น ใบไม้ รำข้าว และส่วนผสมอื่น ๆ

ขนาดของอุตสาหกรรมกระต่ายขนของพวกเขาก็จะใหญ่กว่าที่เขาคาดไว้มากเลยทีเดียว

แน่นอนว่าเรื่องนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าการพัฒนาในอนาคตจะเป็นอย่างไร เพราะเรื่องแบบนี้ไม่สามารถคาดเดาได้ทั้งหมด แต่โดยรวมแล้วมันเป็นเรื่องที่ดี เพราะตอนแรกเขาไม่ได้ตั้งใจจะทุ่มเทให้กับอุตสาหกรรมกระต่ายขนมากนัก

ถ้าไม่ใช่เพราะต้องการช่วยเจียงหลี ฟาร์มของพวกเขาอาจจะไม่ได้เลือกอุตสาหกรรมนี้เลยด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าอุตสาหกรรมนี้ยังมีศักยภาพที่จะเติบโตได้อีก