บทที่ 209: เราไม่ได้ฉวยโอกาสใช่ไหม?

ในโรงอาหารเล็ก ๆ ทุกคนที่มากับซูเหวินเฉินมองไปที่โต๊ะอาหาร

บนจานกระเบื้องสีขาวมีเมนูกุ้งผัดน้ำมันสีแดงสดใส มีปลาสเตอร์เจียนราดด้วยน้ำซุปหอมกลิ่นเหล้าจีนสีเหลืองอำพัน และขาหมูตุ๋นน้ำตาลที่มันเยิ้มจนทุกคนต้องกลืนน้ำลาย

อาโจวที่เดินตามมา มองจานกระเบื้องสีขาวสะอาดและอาหารที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ก็อดกระซิบกับจ้าวเว่ยกั๋วไม่ได้ "แม่เจ้า! ฟาร์มก้าวหน้านี่ลงทุนหนักไปไหมเนี่ย! กินข้าวต้องใช้จานสีขาวด้วยเหรอ!"

"แล้วดูขาหมูใหญ่นั่นสิ! ดูสั่น ๆ ไปหมดเลยนะ ถ้าได้กัดสักคำคงจะฟินน่าดูเลย"

ถึงแม้จ้าวเว่ยกั๋วจะไม่ได้พูดอะไร แต่ก็อดกลืนน้ำลายและจ้องมองไปที่ขาหมูใหญ่ไม่ได้