บทที่ 216: นายก็รู้ว่าในฟาร์มนี้ฉันไว้ใจนายที่สุดแล้ว!

หลังจากออกจากห้องประชุมเล็กๆ ซูเหวินเฉินกับเหมียวหยวนก็เดินอ้อมคลังเก็บวัตถุดิบที่ก่อด้วยอิฐแดงสองแถวไปตามทางเดินที่โรยด้วยขี้เถ้าถ่าน มุ่งหน้าไปทางโรงเรือนเลี้ยงกระต่ายทางทิศเหนือ

ตลอดทางได้ยินเสียงเครื่องบดกำลังทำงานในคลัง

เหมียวหยวนเลยอธิบายให้ซูเหวินเฉินฟังว่า “ท่านผู้อำนวยการ ที่จริงตอนแรกเราก็ตั้งใจจะสร้างโรงเรือนกระต่ายแถวนี้แหละ เพราะมันใกล้ถนนคอนกรีตตรงกลางฟาร์ม ขนย้ายอะไรก็สะดวก”

“แต่เครื่องบดในคลังมันดังทั้งวันเลย! คนงานเก่าๆ ที่ช่วยเราฝึกอบรมเรื่องการเลี้ยงกระต่ายขนสักหลาดบอกว่า กระต่ายพวกนี้ขี้ตกใจเหมือนกระต่ายทั่วไป ถ้ามีเสียงดังหน่อยก็จะตกใจและระแวดระวัง เราเลยไม่มีทางเลือก ต้องย้ายไปอยู่มุมโน้นแทน”

“ถึงแม้จะขนน้ำขนอาหารลำบากขึ้นหน่อย แต่แบบนี้ก็ช่วยให้แม่กระต่ายตั้งท้องได้อย่างปลอดภัยมากขึ้น”