บทที่ 218: ที่แท้ก็แค่ฝัน! ทำฉันดีใจตั้งนาน

หลังจากออกจากโรงเรือนไก่แล้ว ซูเหวินเฉินก็เดินไปทางคอกหมู

คอกหมูที่ก่อด้วยปูนทั้งหมด มีฟางแห้งปูอยู่เต็มพื้น แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องเข้ามาจากหลังคา หมูตัวอ้วนสีดำสี่ตัวที่กำลังตั้งท้องอยู่ก็นอนอย่างสบายอารมณ์อยู่บนฟางและส่งเสียง “อู๊ดๆ”

ส่วนหมูพ่อพันธุ์สีขาวที่อยู่อีกคอกหนึ่งก็เดินไปทั่วคอกอย่างกระวนกระวาย มันยื่นหัวออกมานอกคอกเหมือนจะตามหาภรรยาสุดที่รัก

ฟ่านเต๋อฝูกำลังก้มตัวใช้ไม้กวาดไม้ไผ่กวาดมูลหมูที่เพิ่งถ่ายออกมา

“ช่างฟ่าน ทำไมถึงมากวาดคอกหมูเองล่ะครับ ผมได้ยินผู้จัดการถานบอกว่ามีคนงานทำความสะอาดเฉพาะทางไม่ใช่เหรอครับ?”