บทที่ 219: ตอนนี้ดูเหมือนว่าอุตสาหกรรมกระต่ายขนสักหลาดจะเซอร์ไพรส์ฉันมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

ซูเหวินเฉินกำขนมข้าวบาร์เลย์ไว้ในมือ มองดูรูปถ่ายที่สำนักการค้าต่างประเทศส่งมาให้ แล้วก็ครุ่นคิดอยู่ในใจ

เมื่อก่อนเขาไม่ได้มีความรู้เรื่องขนสัตว์มากนัก เขาคิดแค่ว่าราคาขึ้นอยู่กับคุณภาพและสัมผัสของขนเท่านั้น แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าสีก็เป็นปัจจัยสำคัญอย่างหนึ่งด้วย

อย่างไรก็ตาม ซูเหวินเฉินก็พอจะเข้าใจได้ เพราะในยุคนั้นเทคโนโลยีคงยังไม่สามารถย้อมสีขนสัตว์โดยที่ไม่ทำให้ขนเสียหายได้ ยิ่งไปกว่านั้น การย้อมสีด้วยมือก็มีความเสี่ยงที่สีจะตกอีกด้วย

ขนกระต่ายสักหลาดนี้มักจะใช้ทำเสื้อผ้าและเครื่องประดับระดับกลางถึงสูง ดังนั้นจึงไม่สามารถใช้การย้อมสีด้วยมือที่ไม่สมบูรณ์ในปัจจุบันได้

ไม่อย่างนั้นถ้าลูกค้าซื้อไปในราคาสูง แล้วใส่ไปแค่ปีเดียวสีก็ตก คงไม่มีทางอธิบายให้ลูกค้าฟังได้ เพราะในช่วงเวลานั้นแม้แต่ในประเทศตะวันตก คนที่สามารถซื้อเสื้อผ้าขนสัตว์ระดับกลางถึงสูงได้ก็ต้องเป็นชนชั้นกลางขึ้นไปแล้ว