บทที่ 228: แค่คิดก็รู้สึกไฟลุกโชนในใจ!

หลังจากที่ซูเหวินเฉินได้ยินคำพูดของผู้นำอาวุโส เขาก็รู้สึกซาบซึ้งใจ

ในตอนแรกที่เขาไปหาเลขานุการหลี่ เขาก็แค่คิดจะหาผู้ใหญ่ในเมืองไว้เป็นที่พึ่งเท่านั้น เพราะตอนนั้นเขาเพิ่งจะก้าวออกมาจากทีมผลิต

แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าเลขานุการหลี่ไม่ได้มองเขาแค่เป็นคนใต้บังคับบัญชา แต่ยังมองเขาเหมือนเป็นรุ่นน้องอีกด้วย เพราะใครจะไปบอกให้คนใต้บังคับบัญชาเลือกงานที่อยากทำกันเล่า

ส่วนใหญ่ก็แค่จัดงานให้คุณแล้วคุณจะไปเถียงว่างานที่องค์กรจัดให้ไม่ทำได้เหรอ?

จะบอกว่าฉันไม่ทำ? ถ้าพูดแบบนั้นเขาก็คงอยากไปปลูกผักในโรงงานแล้วละมั้ง