บทที่ 229: ทำไมทะเบียนสมรสถึงได้เหมือนประกาศนียบัตรนักเรียนดีเด่นแบบนี้!

ในห้องรับรองของสำนักการค้าต่างประเทศ แสงแดดส่องลอดกรอบหน้าต่างไม้เก่า ๆ เข้ามา

ซูเหวินเฉินและเลขาอวี่นั่งคุยกันบนเก้าอี้สีเขียวที่สีลอก

ไม่นานนักก็มีเสียงรองเท้าหนังที่รีบร้อนดังขึ้น ผู้อำนวยการจูก็เกือบจะวิ่งชนประตูไม้ที่สีลอกเข้ามาแล้ว แฟ้มหนังสีน้ำตาลที่หนีบไว้ใต้รักแร้ก็เกือบจะหลุดมือไป

เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดเหงื่อบนหน้าผากที่มันวาว แล้วก็หอบหายใจอย่างกระวนกระวาย

“เลขาอวี่ครับ ขอโทษจริง ๆ ครับ พอดีผมกำลังประชุมอยู่ ถ้ามีธุระอะไรโทรมาหาผมก็ได้ครับ ทำไมต้องมาด้วยตัวเองเลยล่ะ!”