บทที่ 281: กินของเหลือได้ที่ไหนกัน?

หยางฝูเซิงที่ได้ยินสองคนคุยกันก็อึ้งไปพักหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากด้วยความกระดากอายว่า “สหายซู ไม่รู้ว่าเราจะมีโอกาสได้ซื้อไก่บลูวอเตอร์จากพวกคุณไหม!”

“มีข้อกำหนดอะไรก็บอกได้เลยนะ!”

เขาคิดดูแล้วรู้สึกว่าฟาร์มของพวกตนต่างจากฟาร์มเฉียนจิ้น เพราะฟาร์มของตนไม่มีทรัพยากรมากเหมือนพวกเขา ไม่มีเบื้องหลังที่แข็งแกร่งพอจะเสนออะไรก็ได้ และส่วนใหญ่คนก็คงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฟาร์มของพวกเขาทำอะไร

ดังนั้นเขาจึงรีบเสริมว่า “สหายซู ฟาร์มเอ๋อร์หยวนของเราเทียบกับฟาร์มเฉียนจิ้นไม่ได้เลยในเรื่องทรัพยากร”

“และของดีที่เรามีก็คงจะเป็นแค่ ‘หยู่ซ่าน’”