ตอนที่ 347
บทที่ 347: บางคำพูดพูดออกไปแล้วต้องรับผิดชอบนะ!
minibunny · 12,265 ตัวอักษร
เช้าวันถัดมา
สายฝนหยุดลง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นดินและกลิ่นเถ้าถ่านที่เปียกชื้นลอยอบอวลในอากาศ
ที่ชานชาลาสถานีรถไฟสวีโจว ผู้คนไม่พลุกพล่านนัก บรรยากาศเงียบสงบเป็นพิเศษ
เมื่อรถของซูเหวินเฉินและซืออิงตวนมาถึง จ้าวกั๋วหวาและหวัง หรงซานก็รอมาสี่ชั่วโมงกว่าแล้ว ส่วนหลี่คุนก็รอมาสองชั่วโมงกว่าเช่นกัน
หลังจากลงจากรถ ซูเหวินเฉินมองไปที่สามคนที่ดูมอมแมม ทั้งขอบเสื้อและรองเท้ายังเปื้อนโคลน เขารู้สึกจนใจและขำไม่ออกไปพร้อมๆ กัน
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น