บทที่ 51 ทำไมฟาร์มไก่แห่งนี้ถึงล้ำหน้ากว่าฟาร์มของพวกเขา?

พอรถแทรกเตอร์จอดลง เจียงหลีกับโหวกั๋วจงที่ถูกฟาร์มไก่สือเฉวียนเนรเทศมาก็ลงจากรถด้วยกัน

พอลงจากรถ เจียงหลีก็ลูบก้นตัวเองป้อยๆ

"โอ๊ย! ตลอดทางนี่เกือบกระดูกสะบั้น! ไม่รู้เลยว่าพวกคนขับรถที่วิ่งทุกวันนี่ทนได้ยังไง"

ซูเหวินเฉินยิ้มเล็กน้อย

"แค่นี้เองรอช่วงเก็บเกี่ยวข้าวสิ ถ้าได้ไปสัมผัสที่นาจริงจัง จะรู้สึกว่าเรื่องแค่นี้จิ๊บๆ ไปเลย"

ในยุคของเขา การเก็บเกี่ยวข้าวถือเป็นงานที่หนักและเหนื่อยที่สุดอย่างหนึ่งเลยก็ว่าได้

เพราะต้องใช้แรงกายอย่างต่อเนื่องและเข้มข้น แถมช่วงเก็บเกี่ยวข้าวมักจะมาพร้อมกับอากาศร้อนจัด เรียกได้ว่าผิวหนังลอกเป็นชั้นๆ ยังถือว่าเบาแล้ว

ซูเหวินเฉินเห็นความเหนื่อยล้าของเจียงหลีจึงกล่าวต่อว่า

"คุณกลับไปพักผ่อนก่อนก็ได้ เงินที่คุณออกไปก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปเคลียร์บัญชีกับนักบัญชีของหมู่บ้านเรา"

เจียงหลีพยักหน้า "งั้นก็ได้ค่ะ ยังไงฉันอยู่ตรงนี้ก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว ขอตัวไปพักก่อนนะคะ!"

"ไปพักเถอะ วันนี้คุณช่วยเยอะมากแล้ว!"

ซูเหวินเฉินรู้ดีว่าถ้าไม่มีเจียงหลีวันนี้ เขาอาจจะได้ไก่ชุดนี้มาเหมือนกัน แต่ก็ต้องจ่ายในราคาที่สูงกว่ามาก

แถมยังต้องลดตัวลงไปขอร้องคนอื่น อาจจะโดนบีบหน่อยถึงจะบรรลุเป้าหมายได้

โรงงานใหญ่ๆ ก็เป็นแบบนี้แหละ! เจอคนมีเส้นสายก็ทำอะไรก็ง่ายไปหมด เจอคนไม่มีเส้นสาย ถ้าไม่วางท่าหน่อย ไม่บีบหน่อย จะไปคู่ควรกับฐานะตัวเองได้ยังไง!

อีกด้านหนึ่ง โหวกั๋วจงที่ถูกส่งตัวมามองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความผิดหวัง

แม้จะเตรียมใจมาบ้างแล้ว

แต่พอมาถึงฟาร์มไก่ที่แม้แต่รั้วก็ยังไม่มี เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวัง

แต่ในความผิดหวังก็มีความยินดีปนอยู่เล็กน้อย การขายให้ฟาร์มเล็กๆ แบบนี้ก็ยังดีกว่าขายให้ร้านค้าสหกรณ์

โดยรวมแล้วการขายที่นี่ก็ยังสามารถพัฒนาสายพันธุ์ผสมใหม่ๆ ได้ต่อไป!

ถ้าขายให้ร้านค้าสหกรณ์ ก็คงถูกขายเป็นไก่เนื้อจริงๆ ไปเลย

ซูเหวินเฉินก็เห็นความผิดหวังในดวงตาของโหวกั๋วโจง

"อาจารย์โหวครับ ที่นี่เงื่อนไขอาจจะลำบากหน่อย แต่คุณวางใจได้ครับ พอมีแม่ไก่ชุดนี้แล้ว เราจะค่อยๆ ปรับปรุงสภาพให้ดีขึ้นแน่นอน"

"ไปครับ ผมจะพาคุณไปชมโรงเรือนไก่ก่อน"

แล้วหันไปพูดกับพ่อของซูเหวินเฉินที่เดินมาจากกลุ่มคน "พ่อครับ พ่อเรียกคนแรงเยอะๆ สองสามคนมาช่วยกันขนของลงจากรถหน่อย ผมจะพาอาจารย์โหวเข้าไปจัดแจงไก่ก่อน!"

พ่อของซูเหวินเฉินพยักหน้าตกลงทันที "ได้ แกเข้าไปรับข้างในนะ ส่วนการขนของลงจากรถฉันจัดการเอง"

ซูเหวินเฉินพาโหวกั๋วจงเข้าไปในโรงเรือนไก่

"อาจารย์โหวครับ นี่คือห้องเก็บวัตถุดิบของเรา ส่วนใหญ่จะเก็บส่วนผสม ส่วนข้าวโพดที่เป็นวัตถุดิบหลักจะเก็บไว้ที่โกดังของหมู่บ้านครับ"

โหวกั๋วจงมองดูแล้วพบว่าเป็นถุงผงหลายถุง

"อาหารสัตว์ของพวกคุณค่อนข้างแปลก ทำไมถึงเป็นผงทั้งหมดเลยล่ะ"

ซูเหวินเฉินยิ้มเล็กน้อย "ทั้งหมดเป็นหอยกาบแม่น้ำที่เก็บมาจากแถวนี้กับเศษกระดูกที่เหลือจากการกินน่ะครับ คุณก็รู้ว่าหมู่บ้านเราไม่มีฐานะเหมือนฟาร์มของรัฐบาล สภาพแย่หน่อย ก็ต้องเลี้ยงตามที่มีแหละครับ"

ในใจของซูเหวินเฉิน ตอนนี้โหวกั๋วจงเป็นคนของฟาร์มอื่น ถึงแม้จะถูกกีดกัน ซูเหวินเฉินก็ไม่คาดหวังว่าเขาจะเปิดใจตั้งแต่แรก

เขาเองก็จะไม่เปิดเผยไพ่ทั้งหมดของตัวเอง วัตถุดิบมีอะไรบ้าง เขาซ่อนไม่ได้ เพราะคนอื่นจะเห็นได้ง่ายเมื่อทำอาหารสัตว์ในภายหลัง

แต่สูตรเฉพาะ เขาย่อมไม่เปิดเผย แน่ล่ะตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม อาจจะรอจนฟาร์มไก่ของพวกเขาใหญ่ขึ้น จนไม่จำเป็นต้องปกปิดแล้ว เขาถึงจะพิจารณาเปิดเผย

นอกจากนี้ เหตุผลที่เขาตกลงให้อีกฝ่ายส่งโหวกั๋วจงมา ก็เพราะต้องการใช้โอกาสนี้ฝึกอบรมช่างเทคนิคด้านการเลี้ยงสัตว์ของหมู่บ้านตนเอง

ในอนาคต เมื่อฟาร์มไก่ขยายใหญ่ขึ้น จะให้พึ่งเขาคนเดียวคงไม่ได้ เขาก็คงไม่อยากถูกขังอยู่ในฟาร์มไก่ตลอดไป

การเลี้ยงไก่เป็นแค่จุดเริ่มต้น! ตั้งแต่ที่ริมแม่น้ำ ซูเหวินเฉินรู้ว่าสัตว์ที่เขาให้อาหารสามารถเปิดแผงสถานะได้

ซูเหวินเฉินก็ตัดสินใจในตอนนั้นเลยว่าจะไม่พัฒนาแค่เพียงอุตสาหกรรมเดียว

โหวกั๋วจงมองส่วนผสมในห้องเก็บวัตถุดิบแล้วก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก เขาก็รู้ว่าชนบทส่วนใหญ่มักจะให้อาหารตามที่มีอยู่ในท้องถิ่น

เขายังคิดด้วยซ้ำว่า ถ้าไม่ใช่เพราะฟาร์มไก่เลี้ยงไก่จำนวนมาก และสารอาหารจากส่วนผสมไม่เพียงพอ ฟาร์มไก่ของหมู่บ้านแห่งนี้อาจจะไม่ให้อาหารข้าวโพดเลยด้วยซ้ำ

ออกจากห้องเก็บวัตถุดิบ

พอเข้ามาในโรงเรือนแม่ไก่ โหวกั๋วจงก็ตาเป็นประกายทันที

ตอนแรกเขาคิดว่าที่นี่จะเป็นการเลี้ยงแบบปล่อยตามธรรมชาติแบบดั้งเดิม

แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะใช้การเลี้ยงแบบกรงเหมือนกับฟาร์มไก่ของพวกเขา

โหวกั๋วจงยังรู้สึกว่ากรงไม้ไผ่ของอีกฝ่ายออกแบบได้สมเหตุสมผลกว่าด้วยซ้ำ กรงเหล็กของฟาร์มไก่สือเฉวียนเป็นแบบสี่เหลี่ยมจัตุรัส

ตรงกลางกรงมีรางอาหาร เวลาให้อาหาร ไก่ทุกตัวจะรุมกินกันเป็นวงกลม ไก่บางตัวก็มักจะตีกันตอนกินอาหาร

แต่กรงไม้ไผ่ของที่นี่ถูกทำเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้ายาวๆ มีรางอาหารที่ทำจากไม้ไผ่ผ่าซีกยาวๆ ทำให้แม่ไก่เพียงแค่ยื่นหัวออกมาจากขอบกรงด้านที่ติดกับรางอาหาร ก็สามารถกินอาหารได้เลย

วิธีนี้ไม่เพียงแต่ป้องกันไก่ตีกันเท่านั้น แต่ยังสะดวกมากสำหรับการให้อาหารและทำความสะอาดรางอาหารในแต่ละวันอีกด้วย

เมื่อเห็นแผ่นไม้ที่อยู่ด้านล่าง โหวกั๋วจงก็สงสัยเล็กน้อย

"วางแผ่นไม้นี่ไว้ข้างล่างทำไม? ป้องกันไข่ตกใช่ไหม? แต่มูลไก่ก็จะตกลงบนนั้นหมดเลยสิ!"

ซูเหวินเฉินอธิบายว่า "นั่นคือถาดรองมูลไก่ครับ โรงเรือนไก่ของเรามูลไก่จะไม่ตกถึงพื้นเลยครับ เราจะดึงถาดที่เต็มมูลไก่ออกมาทุกวัน แล้วใช้รถเข็นเล็กๆ ขนไปทิ้งที่ที่จัดไว้ให้ครับ"

"วิธีนี้ยังช่วยป้องกันเชื้อโรคแพร่พันธุ์ในโรงเรือนไก่ได้อย่างมีประสิทธิภาพด้วยครับ!"

โหวกั๋วจงได้ยินแล้วก็ไม่เชื่อหูตัวเอง

ทำอย่างนี้ได้ด้วยเหรอ? มูลไม่ตกถึงพื้น? ทำความสะอาดทุกวัน? ทำไมแนวคิดของฟาร์มไก่แห่งนี้ถึงล้ำหน้ากว่าฟาร์มของพวกเขาเสียอีก? ในฐานะช่างเทคนิคการเลี้ยงสัตว์รุ่นเก่า เขารู้ดีว่าเชื้อโรคหลายชนิดเกิดขึ้นจากมูลสัตว์จริงๆ

แต่ฟาร์มไก่ของพวกเขาก็ยังไม่สามารถทำแบบนี้ได้เลย ไม่ได้ทำความสะอาดทุกวันด้วยซ้ำ

อืม ถ้าไม่เช่นนั้นก็คงไม่เกิดโรคอหิวาต์ในไก่แล้วล่ะ

ตอนนี้กลับได้มาเห็นในฟาร์มไก่เล็กๆ ที่เล็กที่สุดแห่งหนึ่ง

เขาถามอย่างสงสัย "ทำแบบนี้จะไม่เพิ่มภาระงานเหรอ?"

ซูเหวินเฉินโบกมือ "ก็พอได้ครับ ถ้าทำความสะอาดทุกวัน จริงๆ แล้วก็ไม่มีมูลไก่เยอะเท่าไหร่ แถมมูลไก่ก็ขูดออกง่ายๆ ด้วย ใช้เวลาไม่ถึงสิบห้านาทีก็เสร็จแล้วครับ"

"เราเตรียมถาดรองมูลไก่ไว้สองอันสำหรับแต่ละพื้นที่ เพื่อที่จะได้สลับเปลี่ยนใช้งานและทำความสะอาดทุกวัน วิธีนี้จะช่วยรับประกันสุขภาพของแม่ไก่ได้มากที่สุดครับ"

โหวกั๋วจงฟังแล้วพยักหน้าหงึกๆ ไม่คิดว่าฟาร์มไก่แห่งนี้จะใส่ใจสุขภาพไก่ขนาดนี้

เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าการถูกส่งมาที่นี่ อาจจะไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร! เขาสามารถอยู่ที่นี่เพื่อพัฒนาและเพาะพันธุ์ไก่สายพันธุ์ที่ดีกว่าเดิมได้

ฮึ! ถึงตอนนั้นเขาจะต้องทำให้เฒ่าเหมียวและพวกนั้นรู้ว่า การละทิ้งแม่ไก่ชุดนี้คือการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุดของพวกเขา

พวกเขาจะต้องเสียใจแน่นอน!