บทที่ 52: หัวหน้าเกาต่างหากที่เป็นเลขาฯ พรรค ผมเป็นแค่หัวหน้าทีมจะไปทำอะไรได้!

ที่เล้าไก่...

หลังจากได้รับความช่วยเหลือจากชาวบ้าน พวกเขาก็ช่วยกันขนไก่ที่อยู่ในกรงลงมา แล้วค่อยๆ ย้ายแม่ไก่แต่ละตัวเข้าไปในกรงไม้ไผ่ที่ซูเหวินเฉินเตรียมไว้ล่วงหน้า

ส่วนลูกไก่อีกกว่าสี่ร้อยตัวก็ถูกย้ายไปยังโรงเรือนอนุบาลที่มีอุณหภูมิสูงกว่า

ซูเหวินเฉินวุ่นอยู่กับการทำงานจนดึกดื่นค่อนคืนกว่าจะถอนหายใจออกมาได้เฮือกใหญ่

เพราะจนถึงตอนนี้ แม่ไก่ทุกตัวก็ได้กินอาหารแล้ว และไก่ที่ตกใจก็ดูเหมือนจะค่อยๆ สงบลง

เมื่อเห็นว่าแม่ไก่หลายตัวเริ่มเปลี่ยนจากอาการตกใจเป็นเหนื่อยล้า ซูเหวินเฉินก็ค่อยๆ วางใจลง เขาสะพายตะเกียงน้ำมันก๊าดสำหรับให้แสงสว่างแล้วเดินไปที่หน้าเล้าไก่

"อาจารย์โหวครับ มานี่ก็รีบร้อน ผมไม่ได้เตรียมที่พักส่วนตัวให้เลย ช่วงนี้มาพักที่บ้านผมก่อนนะครับ!"

คืนนี้อีกฝ่ายอุตส่าห์ช่วยเขาทำงานมาครึ่งคืน ซูเหวินเฉินก็รู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง เพราะคนอื่นไม่ได้เงินเดือนจากทีมของพวกเขา

โหวกั๋วจงโบกมือ

"ไม่ต้องหรอกครับ ผมพักที่โรงเก็บอาหารสัตว์ก็ได้ ผมเห็นว่าตรงนั้นมีเตียงไม้ไผ่อยู่ไม่ใช่เหรอครับ? ผมใช้เตียงนั้นแหละครับ ส่วนสัมภาระผมก็เอามาเอง" โหวกั๋วจงชี้ไปที่เตียงไม้ไผ่ชั่วคราวที่จ้าวอู๋หนิวเพิ่งทำเสร็จเมื่อคืน

ซูเหวินเฉินมองเตียงไม้ไผ่ด้วยความรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"มันเรียบง่ายเกินไปแล้วนะครับ ถ้าหัวหน้าแผนกเหมียวรู้ว่าคุณอุตส่าห์มาไกล แล้วเราดูแลคุณแบบนี้ เขาคงโกรธผมแย่เลย"

โหวกั๋วจงพอได้ยินชื่อหัวหน้าแผนกเหมียวก็ไม่พอใจขึ้นมาทันที

"หึ! อย่าไปพูดถึงไอ้คนทรยศนั่นเลย ผมบอกว่าจะนอนที่นี่ก็คือนอนที่นี่ คุณไม่ต้องสนใจหรอก หรือว่าคุณกลัวผมจะขโมยไก่คุณรึไง!"

ซูเหวินเฉินหัวเราะอย่างขมขื่น

"ผมจะกลัวเรื่องนี้ได้ยังไงกันครับ เอาเถอะครับ อยากพักที่ไหนก็พักเถอะครับ! แต่วันนี้เหนื่อยมาทั้งวัน ไปกินอะไรที่บ้านผมก่อนดีกว่าครับ!"

"ถึงแม้ว่าตอนนี้ฟาร์มไก่ของเราจะยังจ่ายเงินเดือนให้คุณไม่ได้ แต่เรื่องอาหารมื้อเดียวเราก็ยังพอเลี้ยงได้อยู่ครับ!"

ซูเหวินเฉินเพิ่งพูดจบ โหวกั๋วจงก็อยากจะปฏิเสธ แต่ท้องที่หิวโหยก็ส่งเสียงร้องออกมาพอดี

"งั้นก็ได้ครับ ยังไงผมก็ต้องมาทำงานด้วยกันยู่แล้ว คุณเลี้ยงข้าวผมมื้อหนึ่งก็สมควรแล้วล่ะครับ"

ซูเหวินเฉินพาโหวกั๋วจงออกจากเล้าไก่

ก็เห็นทหารอาสาหลายคนสะพายปืนกำลังนั่งล้อมรอบกองไฟคุยกันอยู่ที่หน้ากระท่อมไม้ใกล้ๆ

"อาเฉิน เพิ่งทำงานเสร็จเหรอครับ? ผมปิ้งมันเทศไว้หลายหัว มากินรองท้องหน่อยมั้ย!" ทหารอาสาที่สนิทกับซูเหวินเฉินคนหนึ่งตะโกนเรียก

ซูเหวินเฉินได้ยินก็หัวเราะตอบกลับไป

"ไม่เป็นไรครับพี่ต้าซาน นี่เป็นเบี้ยเลี้ยงของทีมสำหรับลาดตระเวนตอนกลางคืนครับ ผมกินแล้วพี่จะกินอะไรตอนกลางคืนล่ะครับ"

"แต่เรื่องเล้าไก่คงต้องฝากพี่ต้าซานกับพวกพี่แล้วนะครับ ถ้ารับเลี้ยงไก่ของพวกเราเจริญก้าวหน้าขึ้นมา ผมจะปรึกษาทีมเพื่อเพิ่มเบี้ยเลี้ยงให้กับทหารอาสาที่ลาดตระเวนตอนกลางคืนนะครับ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉิน ดวงตาของทหารอาสาหลายคนที่กำลังผิงไฟอยู่ก็สว่างวาบขึ้นมาทันที

แล้วก็ตบหน้าอกพูดออกมาทันทีว่า "เสี่ยวเฉิน นายวางใจได้เลย! ถึงนายไม่พูดพวกเราก็จะดูแลฟาร์มไก่ให้ดีที่สุด! เพราะทุกคนต่างก็หวังพึ่งรายได้จากอาชีพเสริมนี้เพื่อจะได้มีกินมีใช้ในช่วงปีใหม่!"

ซูเหวินเฉินได้ยินก็หัวเราะแล้วพูดว่า "วางใจได้เลยครับ! รับรองว่าทุกคนจะได้มีกินมีใช้ในช่วงปีใหม่แน่นอน! ถ้าฟาร์มไก่มีรายได้ดี ไม่แน่ว่าหมูสิบตัวของฟาร์มหมูในทีมปีนี้อาจจะไม่ต้องขายก็ได้นะครับ! ตอนนั้นเราก็ฆ่ากินเองทั้งหมดเลย!"

"พี่ต้าซาน ผมไม่คุยกับพวกพี่แล้วนะ ขอตัวกลับก่อนครับ!"

หลี่ต้าซานมองตามหลังซูเหวินเฉิน

แล้วหันไปพูดกับคนอื่นๆ ว่า "ไอ้หนุ่มนี่มันกล้าคิดจริงๆ หมูสิบตัวเชียวนะ! ถ้าฆ่ากินเองหมดจริง ก็จะได้มีกินมีใช้ในช่วงปีใหม่จริงๆ นั่นแหละ! แค่หัวหน้าทีมอาจจะด่ากราดน่ะสิ!"

"โดนด่าสองสามคำก็ช่างมันเถอะ! ปกติหมูที่แบ่งให้ปีละนิดหน่อยยังไม่พอแก้คันฟันเลย!"

"ใช่แล้ว! ผมเองก็หวังว่าสิ่งที่ไอ้หนุ่มนั่นพูดจะเป็นจริง!"

ซูเหวินเฉินพาโหวกั๋วจงกลับมาถึงบ้าน ก็พบว่ามีตะเกียงน้ำมันก๊าดดวงหนึ่งจุดอยู่ในห้องโถง

พ่อซูกำลังสวมเสื้อคลุมตัวหนึ่ง พิงเก้าอี้หลับปุ๋ย

เห็นภาพนี้ ซูเหวินเฉินก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาทันที

ได้ยินเสียงเปิดประตู พ่อซูก็ค่อยๆ ตื่นขึ้น "กลับมาแล้วเหรอ? งานเสร็จแล้วเหรอ?"

ซูเหวินเฉินพยักหน้า "เกือบเสร็จแล้วครับ ต่อไปก็แค่ให้อาหารตามเวลาที่กำหนดครับพ่อ ทำไมพ่อไม่นอนก่อนล่ะครับ!"

พ่อซูชี้ไปที่เตาไฟ

"พ่อเฝ้าเตาไว้น่ะ ไม่อย่างนั้นลูกกลับมาก็ต้องจุดไฟลำบากอีก!"

ซูเหวินเฉินเห็นดังนั้นก็พูดขึ้นมาทันที "งั้นพ่อรอแป๊บนะครับ ผมมีแป้งขาวเหลืออยู่สองกิโลในห้อง เดี๋ยวผมจะทำบะหมี่เส้นสดกินกันแล้วค่อยไปนอนกันนะครับ!"

พ่อซูเพิ่งจะลุกขึ้นเตรียมจะกลับไปนอน แต่พอได้ยินคำพูดนั้น เท้าก็ขยับไม่ออกไปไหน

นึกถึงบะหมี่เส้นสดเหนียวนุ่ม พ่อซูก็กลืนน้ำลายเอื๊อก รู้สึกเหมือนไม่ได้กินมานานแล้ว

อืม...กินสักสองสามคำแล้วค่อยกลับไปนอนก็แล้วกัน!

เขาไม่ได้ตะกละเลยนะ! แค่ไม่อยากทำให้ลูกชายคนเล็กผิดหวังที่แสดงความกตัญญูเท่านั้นเอง

ไม่นานนัก...

สามคนช่วยกันแบ่งงานกันทำ คนหนึ่งต้มน้ำ คนหนึ่งนวดแป้ง คนหนึ่งผัดน้ำซุป

ไม่นานบะหมี่ไข่น้ำซุปข้นก็เสร็จร้อนๆ พร้อมเสิร์ฟแล้ว

เมื่อบะหมี่เหนียวนุ่มลื่นคอลงท้องไป ซูเหวินเฉินก็รู้สึกเหมือนร่างกายที่เหนื่อยล้ากลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

บนโต๊ะอาหาร พ่อซูถามขึ้นมาทันที

"ไหนบอกว่าจะเลี้ยงไก่ห้าสิบตัวไง? ทำไมอยู่ๆ ก็เอาไก่กลับมาตั้งห้าร้อยตัวล่ะ? แกมีเงินแค่สองร้อยหยวนไม่ใช่เหรอ?"

พ่อซูสงสัยว่าซูเหวินเฉินใช้เงินแค่สองร้อยหยวนซื้อไก่มาได้มากขนาดนี้ได้อย่างไร หรือว่าเป็นหนี้?

แต่ฟาร์มไก่ของรัฐที่ใหญ่โตขนาดนั้น จะให้พวกเขาเป็นหนี้ได้อย่างไร!

เรื่องนี้ทำให้พ่อซูงงเป็นไก่ตาแตก

ซูเหวินเฉินกินบะหมี่ไปคำหนึ่งแล้วค่อยๆ พูดว่า "เงินส่วนใหญ่เถ้าแก่เจียงช่วยออกให้ครับ พรุ่งนี้ผมจะไปเบิกเงินกับฝ่ายบัญชีของหน่วยงาน ตอนแรกเราตกลงกันไว้ว่าผมจะออกเงินสร้างฟาร์มไก่ให้หน่วยงานเอง แต่ไข่ที่ออกในเดือนแรกจะเป็นของผมเอง"

"พอครบหนึ่งเดือน ฟาร์มไก่ก็เสถียรแล้วไม่มีปัญหา ถึงจะถือว่าเป็นทรัพย์สินของหน่วยงานอย่างเป็นทางการครับพ่อ พ่อจะไม่กลับคำพูดใช่มั้ยครับ!"

พ่อซูดื่มน้ำซุปจากชามไปอึกหนึ่ง แล้วชายตามองซูเหวินเฉิน

"ฉันจะกลับคำพูดเรื่องอะไร? เรื่องนี้ไม่ใช่ฉันที่ตกลงนะ! หัวหน้าเกาต่างหากที่เป็นเลขาฯ พรรค เขาตกลงไปแล้ว ฉันเป็นแค่หัวหน้าทีมจะไปทำอะไรได้!"

"ยังไงซะ ถ้ามีปัญหาอะไร คนที่โดนเล่นงานก็คือเขา!"

ซูเหวินเฉิน: "..."

แต่พ่อซูก็อธิบายว่า "เรื่องนี้แกไม่ต้องกังวลหรอกว่าทีมจะไม่เห็นด้วยนะ เรื่องนี้ทางเทศบาลก็ไม่มีความเห็นอะไรด้วยซ้ำ สำหรับเทศบาลแล้วยิ่งอยากให้ทีมอื่นทำแบบนี้ด้วยซ้ำไป!"

แต่พ่อซูก็รู้ว่ามันยาก ส่วนใหญ่ชาวบ้านไม่กล้าเสี่ยง ถึงแม้จะมีคนที่กล้า แต่จะไปซื้อแม่ไก่จำนวนมากขนาดนี้ได้จากที่ไหนก็เป็นปัญหาใหญ่

เหมือนกับหัวหน้าเกา หน่วยงานหามาทั่วแล้วก็ไม่มีใครยอมขายแม่ไก่ที่ออกไข่ สุดท้ายก็ต้องใช้เงินราคาสูงซื้อมาได้แค่สี่ตัวเท่านั้น

ถ้าค่อยๆ เลี้ยงจากลูกไก่ ก็ต้องใช้เวลาและเงินลงทุนมากขึ้นไปอีก พอครบเดือนแล้ว ถึงแม้ไก่จะไม่ตายก็ทำกำไรได้ไม่เท่าไหร่

ยิ่งถ้าลูกไก่ตายเยอะ ก็ยิ่งขาดทุน

พอคิดถึงเรื่องนี้ พ่อซูก็สงสัยขึ้นมา "ไก่ชุดนี้แกซื้อมาจากไหน? ทำไมเขาถึงยอมขายแม่ไก่ที่ออกไข่ให้ลูกเยอะขนาดนี้?"

ซูเหวินเฉินเหลือบมองโหวกั๋วจง เขาไม่อยากพูดถึงเรื่องที่อีกฝ่ายเจ็บปวดต่อหน้าอีกฝ่าย

เขาก็เปลี่ยนเรื่องทันที

"พ่อครับ ตอนนี้ฟาร์มไก่มีห้าร้อยตัว ผมคนเดียวคงดูแลไม่ไหวแน่ๆ ฟาร์มไก่ต้องรับคนเพิ่มแล้วครับ แล้วก็ถือโอกาสที่อาจารย์โหวอยู่ที่นี่ เราก็ต้องฝึกสัตวแพทย์และช่างเทคนิคของเราเองด้วยครับ"

"อาจารย์โหวคิดว่าไงครับ?"

โหวกั๋วจงวางชามลง แล้วคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ผู้จัดการซูครับ แค่คุณเห็นด้วยกับการที่ผมจะวิจัยไก่ลูกผสมรุ่นต่อไป ผมก็จะช่วยคุณฝึกช่างเทคนิคเองครับ"

ซูเหวินเฉินตบมือแปะ

"อาจารย์โหววางใจได้เลยครับ ผมจะสนับสนุนเต็มที่! แล้วผมก็จะช่วยคัดเลือกไก่พันธุ์ที่ดีที่สุดด้วยครับ! จากนั้นก็ค่อยๆ เพาะพันธุ์ไปเรื่อยๆ คัดเลือกแต่ตัวที่โดดเด่นที่สุด! แบบนี้ไก่สายพันธุ์ของเราก็จะดีขึ้นเรื่อยๆ ครับ!"

นอกจากนี้ เขาก็จะใช้ "พลังวิเศษ" ในการเพาะพันธุ์ไก่สำหรับผสมพันธุ์ด้วย แบบนี้ถ้าฟาร์มไก่ขยายขนาดในอนาคต ก็ไม่ต้องซื้อลูกไก่จากข้างนอกแล้ว สามารถเพาะพันธุ์เองได้เลย

โหวกั๋วจงไม่คิดว่าซูเหวินเฉินจะมองการณ์ไกลขนาดนี้ แถมดูเหมือนจะมีความทะเยอทะยานสูงมากด้วย

การเพาะพันธุ์ไก่เอง เลี้ยงลูกไก่เอง รูปแบบนี้ปกติจะมีแต่ฟาร์มไก่ขนาดใหญ่เท่านั้นที่จะทำได้

แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายสนับสนุนขนาดนี้ เขาก็รับปากทันทีว่า "ถ้าผู้จัดการซูทำได้ ผมก็จะไม่เก็บวิชาไว้คนเดียวแน่นอน!"