บทที่ 53: จ้าวอู๋หนิว พนักงานใหม่

ตกกลางคืน โหวกั๋วจงกับซูเหวินเฉินคุยกันจนเกือบเช้า

โหวกั๋วจงไม่คิดเลยว่าซูเหวินเฉินจะมีความคิดเห็นที่แตกต่างกันมากมายเกี่ยวกับการเลี้ยงไก่

ความคิดหลายอย่างทำให้เขาเปิดหูเปิดตา

ยิ่งกว่านั้นการเลี้ยงไก่แบบใช้เครื่องจักรที่อีกฝ่ายพูดถึงทีหลัง ยิ่งเป็นเรื่องที่คนทำอาชีพนี้มาครึ่งชีวิตอย่างเขาไม่กล้าคิดด้วยซ้ำ

แต่ซูเหวินเฉินกลับบรรยายออกมาได้อย่างสมจริง จนทำให้เขารู้สึกเหมือนกับว่าอีกฝ่ายเคยเห็นมาด้วยตาตัวเอง

เช้าวันรุ่งขึ้น ซูเหวินเฉินหาวหวอดๆ เดินออกมาจากห้อง

เจียงหลีเห็นดังนั้นก็ถามอย่างสงสัย "เมื่อคืนพวกนายกลับกันดึกมาก ไก่พวกนั้นไม่ได้เป็นอะไรไปใช่ไหม?"

ซูเหวินเฉินส่ายหน้า "ไม่เลย เมื่อคืนผมกลับมาดูแล้วมันก็สงบลงแล้วครับ เดี๋ยวผมจะไปดูที่เล้าไก่รอบหนึ่ง แล้วเราสองคนก็ไปหาเจ้าหน้าที่บัญชีของหน่วยงานเพื่อสะสางบัญชีกันครับ ตอนนี้ฟาร์มไก่ไม่น่าจะมีค่าใช้จ่ายอะไรมากแล้วครับ"

เจียงหลีพยักหน้า "ฉันได้หมดเลย อิฐบล็อกสำหรับสร้างบ้านพักยุวชนก็ได้มาหมดแล้ว เหลือแค่รอให้แห้งแล้วก็ใช้ได้เลยค่ะ ช่วงนี้ฉันไม่มีอะไรทำเลย"

ทั้งสองคนกินข้าวเสร็จก็มาที่เล้าไก่

เห็นโหวกั๋วจงที่เพิ่งตื่นนอน ซูเหวินเฉินก็พูดขึ้นทันที "อาจารย์โหวครับ ผมเอาอาหารเช้ามาให้แล้วครับ ตอนนี้เรายังไม่ค่อยมีอะไรหรูหรา ก็มีแค่หมั่นโถวกับผักดองครับ พอไข่ชุดแรกขายออกไป ผมจะปรับปรุงอาหารให้คุณดีขึ้นนะครับ"

เนื่องจากเมื่อคืนทั้งสามคนกินแป้งขาวที่ซูเหวินเฉินเหลืออยู่จนหมดเกลี้ยง ดังนั้นอีกสองสามวันต่อมา ซูเหวินเฉินก็ทำได้แค่กินหมั่นโถวตามไปด้วย

แต่โชคดีที่ช่วงนี้ ซูเหวินเฉินก็เริ่มชินกับการกินหมั่นโถวแล้ว

โหวกั๋วจงไม่สนใจเรื่องพวกนี้ 

"มีหมั่นโถวกินก็ดีแล้วครับ!"

เหมือนกับฟาร์มไก่ซื่อเฉวียนของพวกเขา อาหารก็ไม่ได้ดีไปกว่านี้เท่าไหร่ รายได้ไม่มีมาปีกว่าแล้ว อาหารก็ไม่ตามมานานแล้ว

เต็มที่ก็แค่บางครั้งมีไข่เพิ่มมาในกับข้าวบ้างเท่านั้น ส่วนอาหารหลักก็ยังคงเป็นหมั่นโถวแป้งข้าวโพดเหมือนเดิม

ระหว่างที่โหวกั๋วจงกำลังกินข้าว ซูเหวินเฉินเดินเข้าไปในเล้าไก่

ทันใดนั้น เสียงไก่ "กุ๊กกุ๊ก" ก็ดังกระหึ่มไปทั่วหูเขา

พร้อมกับไอร้อนที่ปนกลิ่นเหม็นอ่อนๆ ของมูลไก่ ก็โชยมาปะทะหน้าเขาด้วย

เห็นได้ชัดว่า หลังจากไก่ผลิตไข่มาตลอดทั้งคืน

ในถาดรองมูลด้านล่างกรง ก็เริ่มมีมูลไก่บางส่วนแล้ว

ซูเหวินเฉินมองเจียงหลีแวบหนึ่ง

"หรือไม่เธอก็รอฉันข้างนอกดีกว่านะ! ฉันเข้าไปเดินดูรอบหนึ่งแล้วจะออกมา"

เจียงหลีส่ายหน้า "นายไม่ต้องสนใจฉันหรอก ดูของนายไปเลยก็ได้ ฉันเองก็อยากจะดูด้วยว่าภาพฝันที่นายวาดไว้ก่อนหน้านี้ จะเป็นจริงได้แค่ไหนกันแน่?"

หลังจากทั้งสองคนเข้าไปในเล้าไก่

เจียงหลีก็ร้องด้วยความประหลาดใจเมื่อมองเข้าไปในกรง

"ซูเหวินเฉิน ดูสิ! มีไข่! ไม่น่าเชื่อว่าจะมีไก่บางตัวออกไข่เร็วขนาดนี้!"

ซูเหวินเฉินเองก็เห็นว่ามีไข่อยู่ในกรงบ้างแล้ว

แต่ก็ไม่มากนัก กรงส่วนใหญ่มีไข่อยู่เพียงไม่กี่ฟอง เห็นได้ชัดว่าการเดินทางไกลเมื่อวานน่าจะมีผลกระทบกับไก่บางส่วน

ดูเหมือนจะมีไก่เพียงเล็กน้อยเท่านั้นที่กินดื่มตามปกติ ออกไข่ตามปกติ เหมือนไม่มีอะไรกระทบเลย

ซูเหวินเฉินสังเกตเห็นว่าไก่ส่วนนี้มีลักษณะร่วมกันอย่างหนึ่งคือ เป็นไก่ที่กินอาหารบำรุงเยอะกว่าเมื่อคืน ไก่เหล่านี้ส่วนใหญ่พัฒนาถึงระดับ LV1 เป็นไก่ไข่ลูกผสมรุ่นที่สองแล้ว และอัตราการออกไข่ก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย

ซูเหวินเฉินบอกเจียงหลีทันทีว่า

"ดูเหมือนว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฟาร์มไก่ก็น่าจะเริ่มมีรายได้แล้วนะ ไม่รู้ว่าวันนี้จะออกไข่ได้เท่าไหร่"

สำหรับเขา รายได้ในเดือนแรกนี้เป็นของเขาเอง

ซูเหวินเฉินก็หวังว่าไก่พวกนี้จะออกไข่เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เดิมทีคิดว่าหลังจากย้ายไก่แล้วน่าจะต้องมีช่วงปรับตัวสักสองสามวัน แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าไก่จะปรับตัวได้ดีมาก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไก่ลูกผสมพวกนี้เป็นแบบนี้อยู่แล้ว หรือว่าเป็นเพราะอาหารบำรุงกันแน่

ซูเหวินเฉินคิดว่าน่าจะเป็นผลมาจากอาหารบำรุงมากกว่า

โหวกั๋วจงที่กินข้าวเช้าเสร็จแล้วข้างนอก ก็เดินเข้ามาในเล้าตอนนี้พอดี

เมื่อเห็นว่ามีไข่อยู่ในกรงไก่ เขาก็ประหลาดใจเช่นกัน

"ไม่น่าเชื่อว่าไก่ชุดนี้จะปรับตัวได้ดีขนาดนี้ ปกติแล้วหลังจากเปลี่ยนมาอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย พวกมันมักจะต้องใช้เวลาปรับตัวสองสามวันถึงจะเริ่มออกไข่ได้ แต่นี่กลับเริ่มออกไข่ตั้งแต่วันที่สองแล้ว"

โหวกั๋วจงก็ยังคงสับสนในใจ ไก่ลูกผสมที่เคยเพาะพันธุ์มาก่อนก็เคยย้ายเล้าไก่เหมือนกัน ซึ่งเป็นการย้ายเล้าภายในฟาร์มของพวกเขาเอง ไก่ส่วนใหญ่ยังต้องใช้เวลาปรับตัวสองสามวันถึงจะเริ่มออกไข่ได้

ทำไมตอนนี้เดินทางมาไกลขนาดนี้ถึงปรับตัวได้เร็วกว่าเดิมกันล่ะ!

โหวกั๋วจงยังคงงงงวยอยู่พักหนึ่ง

ซูเหวินเฉินรู้รายละเอียด แต่ก็ไม่สามารถพูดตรงๆ ได้

เขาจึงพูดขึ้นมาทันทีว่า "ไก่ชุดนี้ปรับตัวได้เร็วเป็นเรื่องที่ดีนะครับ อาจารย์โหวลองจดบันทึกไก่สองสามตัวนี้ไว้ดูนะครับ ไก่ที่มีความสามารถในการปรับตัวแข็งแกร่งแบบนี้ น่าจะเหมาะที่จะนำมาเป็นไก่พ่อแม่พันธุ์นะครับ"

ซูเหวินเฉินตอนนี้ตั้งใจจะหาไก่ไม่กี่ตัว เตรียมที่จะฝึกพวกมันให้เป็นไก่สำหรับผสมพันธุ์

ถือโอกาสนี้ แยกไก่สองสามตัวนี้ออกมาต่างหากเลย

โหวกั๋วจงได้ยินดังนั้น ตาก็เป็นประกาย

"จริงด้วยสิ! ไก่ที่ปรับตัวได้ดีพวกนี้ ไข่ที่มีเชื้อของพวกมันอาจจะถ่ายทอดความสามารถในการปรับตัวนี้ไปให้รุ่นต่อไปได้ นี่เป็นเรื่องที่ดีมากเลย!"

"ผมต้องไปเอาเชือกฟางมาผูกเป็นสัญลักษณ์ที่ขาไก่พวกนี้หน่อย!"

พูดแล้วก็รีบร้อนเดินตรงไปที่โรงเก็บอาหารสัตว์

ซูเหวินเฉินดูไก่โตเต็มวัยร้อยกว่าตัวเสร็จแล้ว

ก็เดินไปที่โรงอนุบาลไก่

พอเข้าไปเท่านั้น เสียงลูกเจี๊ยบเจื้อยแจ้วก็ดังหึ่งไปหมด

ซูเหวินเฉินเดินดูรอบหนึ่ง พบว่าลูกไก่ส่วนใหญ่ฟื้นตัวแล้ว มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่ยังคงตกใจอยู่ แต่โชคดีที่ยังไม่มีลูกไก่ตาย

เขาที่เพิ่งเดินออกกมา ก็สวนกับจ้าวอู๋หนิวที่เดินเข้ามาพอดี

"อาเฉิน หัวหน้าทีมบอกว่าที่นี่ขาดคน บอกว่าฟังคำสั่งจากนายได้เลย นายต้องการอะไร หรือให้ช่วยตรงไหนบอกมาได้เลย"

ได้ยินคำพูดที่ค่อนข้างซื่อสัตย์ของจ้าวอู๋หนิว

ซูเหวินเฉินก็พอใจมากกับการที่พ่อจัดให้จ้าวอู๋หนิวมาที่นี่ทันที

เขาไม่ต้องการให้พ่อซูเรียกผู้สูงอายุมาทำงาน

เพราะถึงตอนนั้น ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ซูเหวินเฉินก็พูดอะไรลำบาก หรือไม่พูดอะไรก็ไม่ได้ แถมหลายครั้งคนประเภทนี้ยังมักจะคิดว่าตัวเองแก่กว่า มีประสบการณ์มากกว่า ไม่ฟังคำสั่งของคุณ ทำอะไรตามใจตัวเอง

แต่กับจ้าวอู๋หนิว ซึ่งเป็นรุ่นเดียวกับซูเหวินเฉิน เรื่องก็ง่ายขึ้นเยอะ

ซูเหวินเฉินพูดขึ้นทันที "งั้นก็ได้ครับพี่อู๋หนิว ตอนนี้พี่ก็มีหน้าที่หลักคือให้อาหารไก่ แล้วก็ทำความสะอาดมูลไก่ทุกวันครับ ผมผสมอาหารสัตว์ไว้ล่วงหน้าแล้ว ในโรงเก็บอาหารยังเหลืออยู่ประมาณร้อยกว่ากิโล กินได้สองวันไม่มีปัญหาครับ ที่เหลือเดี๋ยวผมจะผสมเตรียมไว้พรุ่งนี้ครับ"

จากนั้นซูเหวินเฉินก็เดินไปข้างๆ จ้าวอู๋หนิว

กระซิบเบาๆ ว่า "พี่อู๋หนิวครับ ถ้าพี่มีเวลา ก็ตามเรียนรู้จากอาจารย์โหวให้เยอะๆ นะครับ ท่านเป็นช่างเทคนิคจากฟาร์มไก่ของรัฐ ถ้าพี่เรียนรู้ความสามารถของท่านได้ครึ่งหนึ่ง พี่ก็จะเป็นช่างเทคนิคของฟาร์มเราแล้วครับ"

"ถึงตอนนั้นพี่ก็ไม่ต้องให้อาหารไก่แล้ว แถมฟาร์มก็จะจ่ายเงินเดือนให้พี่ทุกเดือนด้วย"

เมื่อได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉิน จ้าวอู๋หนิวก็ตาเป็นประกายทันที

ได้เงินเดือน!

ตอนนี้ในหัวของเขามีแค่สองความคิด คืออันดับแรก เรียนรู้ความสามารถของอาจารย์โหวให้ได้ แล้วก็จะได้เป็นคนงานที่ได้รับเงินเดือนแล้ว

ดังนั้นเขาก็รีบตบหน้าอกอย่างตื่นเต้นแล้วพูดว่า

"อาเฉิน นายวางใจได้เลย! ฉันจะพยายามแอบเรียนรู้ความสามารถของเขาให้ได้!"

ซูเหวินเฉินกระแอมเบาๆ "ไม่ต้องแอบเรียนหรอก เรียนอย่างเปิดเผยได้เลย ผมคุยกับเขาไว้แล้ว แต่จะเรียนได้มากแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับพี่แล้วล่ะ"

"อาเฉิน นายวางใจได้เลย ฉันจะตั้งใจเรียนให้มากที่สุด ถ้าไม่มีอะไรงั้นฉันไปช่วยอาจารย์โหวแล้วนะ"

ซูเหวินเฉินพยักหน้า

"ไปเถอะ!"

เจียงหลีมองจ้าวอู๋หนิวที่เดินไปหาอาจารย์โหวกั๋วจงอย่างตื่นเต้น

"นายแน่ใจเหรอว่าคนนิสัยแบบนี้จะเรียนรู้ความสามารถของอาจารย์โหวได้?"

ในสายตาของเจียงหลี จ้าวอู๋หนิวดูไม่เหมือนคนฉลาดเลย

ซูเหวินเฉินหันกลับมาพูดว่า "คนแบบนี้แหละที่เหมาะกับการทำงานเทคนิคอย่างจริงจัง คนที่คิดมากเกินไปกลับไม่สามารถตั้งใจทำงานได้"

"อีกอย่างฉันก็ไม่ได้หวังให้เขาเรียนรู้ได้ทั้งหมดหรอกนะ เรียนรู้ได้มากแค่ไหนก็แค่นั้นแหละ!"

"ไปเถอะ เราไปเคลียร์บัญชีที่สำนักงานทีมกัน!"