บทที่ 54: สองเท่ามันไม่พอ เขาอยากให้มันเพิ่มขึ้นสิบเท่า!

ที่ทำการหน่วยงาน...

หลี่เซี่ยงตง นักบัญชี มองซูเหวินเฉินที่อยู่ตรงหน้า แล้วถามอย่างไม่สบายใจ

"อาเฉิน นายก้าวหน้าเร็วไปหน่อยรึเปล่า! ทำไมอยู่ๆ ก็เลี้ยงไก่ตั้งห้าร้อยกว่าตัว! ถ้าเกิด..."

เขายังพูดไม่ทันจบ แต่กลัวว่าถ้าซูเหวินเฉินดูแลไม่ดี ไก่จะติดโรคขึ้นมาเมื่อไหร่ก็จะขาดทุนยับ

ซูเหวินเฉินโบกมือ "ลุงตงครับ ทำไปแล้ว พูดมากไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอกครับ คนกล้าหาญแค่ไหน ผลผลิตก็มากเท่านั้น ลืมไปแล้วเหรอครับ?"

พอได้ยินคำนี้ หลี่เซี่ยงตงก็กรอกตาไปมาทันที

"ไปให้พ้นเลย! ยังจะมีผลผลิตมากเท่านั้นอีก! นายอยากทำให้ฉันตกใจตายรึไง!"

พอได้ยินคำนี้ ความทรงจำเก่าๆ ก็ผุดขึ้นมาในใจหลี่เซี่ยงตง

คณะผู้นำหน่วยงานชุดนี้ในตอนนั้นล้วนถูกจับยัดเข้าตำแหน่ง เพราะคณะผู้นำชุดก่อนหน้ารายงานผลผลิตเกินจริงมากเกินไป เพื่อระงับความไม่พอใจของมวลชนจึงถูกเปลี่ยนยกชุด แต่หลังจากส่งภาษีข้าวเสร็จ หน่วยงานทั้งหมดก็แทบจะว่างเปล่า

จากนั้นก็ซ้ำเติมด้วยความอดอยาก หลี่เซี่ยงตงนึกถึงช่วงเวลานั้นแล้วก็รู้สึกยากลำบากจริงๆ แม้แต่หัวมันเทศหัวหนึ่งก็ยังต้องแบ่งเป็นสามส่วนค่อยๆ กิน

แต่โชคดีที่ช่วงเวลาที่ยากลำบากได้ผ่านพ้นไปแล้ว ตอนนี้ผลผลิตข้าวเพิ่มขึ้นทุกปี หน่วยงานก็ค่อยๆ พัฒนาจากฟาร์มหมูในตอนแรก มาเป็นฟาร์มไก่ในตอนนี้

ชีวิตก็ดีขึ้นเรื่อยๆ หน่วยงานของพวกเขาเก็บเกี่ยวผลผลิตได้มากมายทุกปี ถึงแม้จะยังไม่ถึงขั้นกินข้าวละเอียดได้ แต่ทุกครัวเรือนก็ไม่มีปัญหาเรื่องการกินอิ่มท้องแล้ว

ในอนาคตไม่แน่ว่าอาจจะเป็นอย่างที่อาเฉินบอกจริงๆ สมาชิกหน่วยงานของพวกเขาอาจจะได้กินไข่วันละฟองเลยก็ได้

ดึงความคิดกลับมา

หลี่เซี่ยงตงรับเอกสารที่ซูเหวินเฉินยื่นให้ แล้วดูอย่างละเอียด

สักพักก็ร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ

"แม่ไก่โตเต็มวัยตัวละสามหยวนเหรอ? ถูกขนาดนี้เชียวเหรอ?"

หลี่เซี่ยงตงรู้ราคาแม่ไก่ไข่ดี เพราะเมื่อสองสามวันก่อนเขายังเคยช่วยซูเหวินเฉินไปถามที่หน่วยงานของญาติฝั่งภรรยาเขาเลย

ไม่มีใครยอมขายก็ช่างเถอะ แม้แต่คนที่เคยขายก็ขายตัวละสี่ห้าหยวนทั้งนั้น

ซูเหวินเฉินได้ยินก็ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า

"ราคานี้ต้องขอบคุณเจ้าหน้าที่เจียงจริงๆ ครับ ไม่อย่างนั้นต่อให้ผมได้ไก่ชุดนี้มา ราคาก็คงไม่ถูกเท่านี้ครับ"

เจียงหลีได้ยินก็รีบส่ายหน้า

"นักบัญชีหลี่คะ ทั้งหมดนี้เป็นความดีความชอบของซูเหวินเฉินค่ะ ฉันไปที่นั่นไม่ได้ทำอะไรเลย แค่ไปเป็นคนๆ หนึ่งเท่านั้นเองค่ะ"

ตอนนี้เธอรู้สึกจริงๆ ว่าทั้งหมดนี้เป็นความดีความชอบของซูเหวินเฉิน

เพราะจากข้อมูลที่สอบถามมา จนกระทั่งไปถึงฟาร์มไก่ที่เมืองสือเฉวียน แล้วเข้าใจสถานการณ์ภายในอย่างถ่องแท้ จากนั้นก็วางแผนอาศัยอำนาจคนอื่น ทั้งหมดนี้ล้วนแต่เป็นสิ่งที่ซูเหวินเฉินผลักดันด้วยตัวเองทั้งสิ้น

เธอเป็นแค่เครื่องมือที่ใช้ในการอาศัยอำนาจคนอื่นเท่านั้น

ซูเหวินเฉินกลับค้านขึ้นมาทันที

"เจ้าหน้าที่เจียงอย่าถ่อมตัวเลยครับ แค่คุณยืนอยู่ตรงนั้นก็ถือเป็นความดีความชอบแล้วครับ ไม่อย่างนั้นฟาร์มไก่เขาคงไม่ใจดีขนาดนี้หรอกครับ"

หลี่เซี่ยงตงมองคนสองคนที่อยู่ตรงหน้าด้วยความพูดไม่ออก

แล้วก็ขัดขึ้นมาทันที

"พอแล้ว! พวกนายจะมาอวดดีกับฉันมันไม่มีประโยชน์หรอก เก็บแรงไว้ไปอวดดีต่อหน้าเลขาฯ เหอเถอะ! แต่ว่านะ อาเฉิน เอ็งนี่มันสายตาเฉียบแหลมจริงๆ ที่ให้เลขาฯ เหอเซ็นเอกสารฉบับนั้นล่วงหน้าไว้ ตอนนี้สองปีไม่ต้องส่งกำไรขึ้นไป"

"เลขาฯ เหอคงไม่คิดว่าเราจะลงมือทีเดียวห้าร้อยกว่าตัว ถ้าเขารู้ คงเสียใจจนไส้จะขาดแล้ว"

"สองปีนี้ ฟาร์มไก่ของเราคงไม่แค่เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าหรอกมั้ง!"

ซูเหวินเฉินได้ยินก็หัวเราะเล็กน้อย

เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าไม่พอหรอก เขาอยากให้มันเพิ่มขึ้นสิบเท่าต่างหาก แต่เรื่องนี้ต้องค่อยๆ วางแผน เพราะแค่ลำพังหน่วยงานของพวกเขา การเลี้ยงไก่ห้าพันตัวเป็นเรื่องที่ยากมาก

หลี่เซี่ยงตงในฐานะนักบัญชีเก่า การลงบัญชีไม่ช้าเลย

ไม่นานก็จัดเรียงเอกสารทั้งหมดเสร็จเรียบร้อย

"ซื้อแม่ไก่ไข่โตเต็มวัยจากฟาร์มไก่สือเฉวียนทั้งหมดหนึ่งร้อยสิบแปดตัว ตัวละสามหยวน รวมเป็นเงินสามร้อยห้าสิบสี่หยวน"

"ลูกไก่สี่ร้อยยี่สิบห้าตัว ตัวละสามเหมา รวมเป็นเงินหนึ่งร้อยยี่สิบเจ็ดหยวนห้าเหมา"

"ซื้อกระจกสิบบานจากห้างสรรพสินค้าอำเภอ รวมเป็นเงินยี่สิบสามหยวน"

"รวมทั้งหมดห้าร้อยห้าหยวนกับอีกห้าเหมา ลองดูว่าถูกไหม"

พูดพลาง หลี่เซี่ยงตงก็ยื่นบัญชีที่ทำเสร็จแล้วให้ซูเหวินเฉิน

ซูเหวินเฉินคิดดูแล้ว

"แล้วก็เทอร์โมมิเตอร์วัดอุณหภูมิในร่มที่ผมซื้อที่โรงพยาบาลอำเภอห้าเหมา ค่ารถลากกระจกสามเหมา!"

"จริงสิ ผมไปซื้อกระดูกหมูที่โรงเก็บขยะของอำเภอก็หนึ่งหยวนห้าเหมาด้วยนะ"

ซูเหวินเฉินนึกอะไรออกก็ใส่เข้าไปในบัญชีทั้งหมด

หลี่เซี่ยงตงได้ยินก็พูดอย่างไม่พอใจ

"เทอร์โมมิเตอร์กับค่ารถลากกระจกได้ แต่กระดูกหมูไม่ได้! ตอนแรกเราตกลงกันว่าไข่ที่ออกในเดือนแรกเป็นของนาย ดังนั้นอาหารที่นายให้ไก่กินนายก็ต้องออกเงินเอง หน่วยงานไม่รับผิดชอบค่ากระดูกหมูในเดือนแรก"

"ไม่เพียงแต่ค่ากระดูกหมูเท่านั้น แป้งข้าวโพดหยาบกับแป้งข้าวฟ่างหยาบที่นายเอามาจากโกดังของหน่วยงานก็ต้องคิดเงินด้วย ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีทางอธิบายให้สมาชิกหน่วยงานฟังได้"

"แต่ค่าเทอร์โมมิเตอร์กับค่ารถลากกระจก รวมแล้วทั้งหมดห้าร้อยห้าหยวนแปดเหมา"

"ลองดูว่ายังมีปัญหาอะไรอีกไหม"

สำหรับบัญชีของหน่วยงาน หลี่เซี่ยงตงไม่เคยคิดจะทุจริตเลยแม้แต่น้อย

นี่คือขีดจำกัดของเขา เรื่องส่วนรวมคือส่วนรวม เรื่องส่วนตัวคือส่วนตัว ห้ามนำมาปะปนกันเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นก็อาจจะเกิดปัญหาได้

ซูเหวินเฉินดูยอดรวมบัญชีอย่างละเอียดแล้วพยักหน้า

"ลุงตงครับ สมแล้วที่เป็นนักบัญชีเก่าครับ ผมไม่มีปัญหาอะไรเลยครับ!"

หลี่เซี่ยงตงโบกมือ

"เอาล่ะ ไม่ต้องมาเลียแข้งเลียขาแล้ว! บัญชีนี้ฉันจะต้องส่งให้ทางเทศบาลดู ถ้านายลืมอะไรก็รีบพูดตอนนี้แหละ พอฉันส่งไปแล้ว ต่อให้ฉันอยากแก้ก็ทำอะไรไม่ได้แล้วนะ"

ซูเหวินเฉินโบกมือ "ไม่ต้องครับ เสียเปรียบหน่อยก็ถือว่าผมได้ทำคุณงามความดีให้กับหน่วยงานของเราแล้วกันครับ"

หลี่เซี่ยงตงมองซูเหวินเฉินด้วยท่าทางไม่มียางอาย

"ไอ้หนูเอ็งนี่มันฉลาดกว่าลิงมีขนอีกนะ ยังจะมีเสียเปรียบอะไรอีก ถ้าไม่มีปัญหาก็ไสหัวไปซะ! ฉันก็ต้องเอาบัญชีไปให้เลขาฯ เหอตรวจดูด้วย!"

"งั้นก็ได้ครับ ลุงตงทำงานไปเถอะครับ ผมจะกลับไปที่ฟาร์มไก่ก่อนครับ" พูดจบ ซูเหวินเฉินก็เตรียมตัวจะจากไป

เจียงหลีก็พูดขึ้นมาพอดีว่า "งั้นซูเหวินเฉิน นายไปทำงานก่อนนะ ฉันจะไปเทศบาลกับนักบัญชีหลี่พอดี จะไปรายงานเลขาฯ เหอเรื่องการก่อสร้างบ้านพักยุวชนด้วย"

"ได้เลยครับ งั้นฝากด้วยนะครับคุณลุง ถ้ามีปัญหาอะไร ผมจะมาหาลุงโดยตรงเลยนะครับ"

ได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉิน

แก้มของเจียงหลีก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ คนเป็นๆ อย่างเธอจะมีปัญหาอะไรได้เล่า แต่นี่เขาเป็นห่วงฉันใช่ไหม!

แม้แต่เจียงหลีเองก็ยังไม่ทันสังเกต

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ซูเหวินเฉินได้เข้ามามีบทบาทสำคัญในใจเธอโดยไม่รู้ตัว

หลี่เซี่ยงตงก็เห็นเช่นกัน

เจ้าหน้าที่เจียงน่าจะแอบชอบไอ้หนุ่มปากเสียคนนี้ ไม่อย่างนั้นเจ้าหน้าที่เจียงคงไม่ตามตูดไอ้หนุ่มคนนี้ตลอดเวลาหรอก

ไม่อย่างนั้น ทำไมตอนที่เจ้าหน้าที่เจียงว่างๆ ถึงไม่มาตามตูดเขาหลี่เซี่ยงตงบ้างล่ะ

เขาหลี่เซี่ยงตง สมัยก่อนก็เคยเป็นหนุ่มหล่อที่มีชื่อเสียงในละแวกสิบหมู่บ้านนี้เลยนะ ตอนนั้นมีสาวๆ มาสู่ขอเขาเต็มไปหมดเลย

คิดถึงตรงนี้ หลี่เซี่ยงตงก็ลูบหน้าผาก เส้นผมตรงนั้นเริ่มถอยร่นไปมากแล้ว

เฮ้อ...กาลเวลาไม่เคยรอใครจริงๆ