บทที่ 55: เล่าให้ฟังหน่อยว่าไอ้หนุ่มนั่นกับสหายเจียงไปถึงไหนแล้ว

ที่ว่าการคอมมูนเป่ยวาน...

เหอเฟยไคว่ วางบัญชีที่หลี่เซี่ยงตงส่งให้ไว้ข้างๆ ก่อน

แล้วถามอย่างจริงจัง "นายพูดจริงเหรอ? ไอ้หนุ่มนั่นเอาไก่กลับมาห้าร้อยกว่าตัวจากอำเภอสือเฉวียนข้างๆ จริงๆ เหรอ?"

เหอเฟยไคว่ ยังไม่อยากจะเชื่อตั้งแต่ได้ยินข่าวนี้ครั้งแรก

เขาชัดเจนดีว่าฟาร์มไก่ข้างๆ นั่นมันหยิ่งแค่ไหน

ในฐานะฟาร์มไก่ในสังกัดเทศบาล บางครั้งพวกเขาก็อาจจะไม่ฟังแม้กระทั่งคำสั่งของอำเภอสือเฉวียนเองด้วยซ้ำ

ไม่ต้องพูดถึงคอมมูนเล็กๆ อย่างพวกเขาที่อยู่คนละอำเภอเลย

ตอนที่ฟาร์มไก่แห่งนั้นสร้างเสร็จใหม่ๆ เขาถูกส่งไปเยี่ยมชมและเรียนรู้ ก็โดนดูถูกมาไม่น้อย

เขาจำได้ชัดเจนว่าแม้แต่พนักงานเลี้ยงไก่ธรรมดาๆ ในนั้นก็ยังมองคนที่มาเยี่ยมชมอย่างพวกเขาด้วยท่าทางเชิดๆ ราวกับมองด้วยปลายจมูก

หลี่เซี่ยงตงไม่รู้ความคิดของเหอเฟยไคว่

เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของเหอเฟยไคว่ เขาก็ยังคงตอบอย่างจริงจัง

"ที่ถูกต้องคือแม่ไก่โตเต็มวัยหนึ่งร้อยตัว และลูกไก่อายุประมาณสามเดือนอีกสี่ร้อยกว่าตัว"

"ตามที่ซูเหวินเฉินบอก ลูกไก่ที่เหลือจะทยอยออกไข่ได้ในอีกประมาณสองถึงสามเดือนข้างหน้า"

เห็นได้ชัดว่าหลี่เซี่ยงตงได้เตรียมตัวมาล่วงหน้า เพราะก่อนมาเขาก็คิดแล้วว่าเลขาฯ เหอต้องถามเรื่องฟาร์มไก่หลังจากเห็นบัญชีแน่นอน

เหอเฟยไคว่ฟังคำแนะนำของหลี่เซี่ยงตงแล้วพูดด้วยความสนใจอย่างมาก

"ไอ้หนุ่มนั่นทำได้ยังไง? ฉันรู้ว่าคนฟาร์มไก่สือเฉวียนน่ะ ปกติแล้วเชิดหน้าชูตาจะตายไป"

"ตอนนี้พวกเขาน่าจะขาดแม่ไก่ไข่ด้วยตัวเองนะ ทำไมถึงจะขายแม่ไก่ให้พวกเราล่ะ!"

นี่ก็เป็นจุดที่เหอเฟยไคว่งง

ตามหลักเหตุผลแล้ว ตอนนี้ต่อให้ไอ้หนุ่มนั่นสนิทกับพนักงานในฟาร์มแค่ไหน คนอื่นก็ไม่น่าจะขายแม่ไก่ไข่ให้เขาตอนนี้หรอกนะ

หลี่เซี่ยงตงเกาหัว

เรื่องนี้เขาไม่รู้รายละเอียดจริงๆ เพราะซูเหวินเฉินไม่ได้เล่าให้เขาฟังอย่างละเอียด

ทำได้แค่ตอบตามจริง

"เลขาฯ เหอครับ เรื่องนี้ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจนักครับ แต่ได้ยินมาว่าฟาร์มไก่นั่นไม่เพียงแต่ขายแม่ไก่ให้เราเท่านั้น แต่ยังแถมช่างเทคนิคให้อีกคนด้วยครับ ที่สำคัญช่างเทคนิคคนนี้เราไม่ต้องจ่ายเงินเดือนด้วยครับ!"

ตอนนี้ในใจเขาก็รู้สึกว่า หรือว่าไอ้หนุ่มจอมกะล่อนนี่จะมอมเหล้าผู้จัดการฟาร์มจนเมามาย คนอื่นถึงได้ตกลงอย่างนั้น

ไม่อย่างนั้นทำไมถึงไม่แค่ขายไก่ แต่ยังต้องแถมช่างเทคนิคให้พวกเขาอีก

"พวกเขายังส่งช่างเทคนิคไปที่ทีมของนายอีกเหรอ?" ได้ยินคำพูดนี้ เสียงของเหอเฟยไคว่ก็ดังขึ้นมาหลายระดับทันที

จากนั้นก็บึมบำกับตัวเอง "หรือว่าไอ้หนุ่มนี่มันไปแต่งงานกับลูกสาวผู้จัดการฟาร์มแล้ว? ไม่อย่างนั้นทำไมถึงส่งสินสอดล้ำค่าขนาดนี้มาให้!"

ในความคิดของเหอเฟยไคว่ ถ้าไม่ใช่คนในครอบครัว ใครจะยอมช่วยขนาดนี้โดยแบกรับความกดดันขนาดนี้?

หลี่เซี่ยงตงส่ายหัว แล้วพูดออกไปโดยไม่รู้ตัว

"ไม่มีทางหรอกครับท่านเลขาฯ ท่านไม่รู้หรอกครับว่าไอ้หนุ่มนั่นกับสหายเจียง...เอ่อ..."

หลี่เซี่ยงตงเพิ่งรู้ตัวว่าถ้าเขาพูดออกไป เลขาฯ จะขัดขวางเรื่องนี้หรือไม่

เขาจะทำลายเรื่องดีๆ ของไอ้หนุ่มคนนี้ไม่ได้นะ!

ก็เลยหัวเราะกลบเกลื่อน

"เอ๊ะ~! ท่านเลขาฯ ผมเพิ่งพูดอะไรไปนะครับ? อ้อ! ผมจำได้แล้วครับ คือไอ้หนุ่มปากเสียคนนั้นเพิ่งจะสิบแปดเองครับ ยังแต่งงานไม่ได้แน่นอนครับ ท่านคงคิดมากไปเองแล้วครับ"

เหอเฟยไคว่มองหลี่เซี่ยงตงอย่างพูดไม่ออก

"หลี่เซี่ยงตง นายคิดว่าฉันเป็นคนโง่รึไง!"

จากนั้นก็แสดงสีหน้าอยากรู้เรื่องซุบซิบออกมา

"เล่าให้ฟังหน่อยว่าไอ้หนุ่มนั่นกับสหายเจียงไปถึงไหนแล้ว"

ก่อนหน้านี้เขาได้บอกกับผู้ว่าการเหอตามความจริงแล้วว่าไอ้หนุ่มนั่นกับสหายเจียงดูเหมือนจะสนิทกันมาก

หรือว่าผู้ว่าการเหอก็ชื่นชมไอ้หนุ่มคนนี้ด้วย?

ไม่อย่างนั้นทำไมถึงไม่เข้ามาขัดขวางเลย สมแล้วที่เป็นผู้ว่าการ คิดเหมือนกับเขาเลย

เมื่อเผชิญหน้ากับสีหน้าอยากรู้อยากเห็นของเหอเฟยไคว่ ทำให้หลี่เซี่ยงตงลังเลเล็กน้อย

นี่เป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้ายกันแน่?

สุดท้ายเขาก็พูดออกไปตรงๆ

"เลขาฯ ครับ รายละเอียดผมก็ไม่แน่ใจนักครับ หรือท่านจะลองถามสหายเจียงดูดีกว่าครับ เธอมาที่ทำการคอมมูนพร้อมกับผมครับ บอกว่าจะมารายงานท่านเรื่องการก่อสร้างบ้านพักยุวชนครับ"

"แล้วไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่อำเภอสือเฉวียน หรือเรื่องเกี่ยวกับไอ้หนุ่มคนนั้น เธอก็ต้องรู้รายละเอียดแน่นอนครับ หรือท่านจะลองถามเธอดูดีกว่าครับ!"

หลี่เซี่ยงตงโยนทุกอย่างออกไปทันที

เหอเฟยไคว่นิ่งไปเล็กน้อย

เรื่องแบบนี้จะไปถามเด็กสาวได้ยังไงกัน แต่เมื่อหลี่เซี่ยงตงไม่ยอมปริปาก เขาก็ถามอะไรไม่ได้มาก

ช่างเถอะ เดี๋ยวมีเวลาค่อยไปถามไอ้หนุ่มซูเหวินเฉินโดยตรงดีกว่า

ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ

ไอ้หนุ่มนี่ความสามารถไม่น้อยเลย ไม่เพียงแต่ได้ไก่มาจากฟาร์มไก่ของอำเภอข้างๆ แล้ว ตอนนี้ดูเหมือนดอกไม้ที่ร่วงหล่นมาจากปักกิ่งดอกนี้ก็จะถูกเขาเก็บไปแล้วด้วย

"เอาล่ะ ไม่รู้อะไรเลยแล้วจะอยู่ที่นี่ทำไม? นายก็เหมือนไอ้หนูซูเหวินเฉินนั่นแหละ รอให้ฉันเลี้ยงข้าวรึไง!"

หลี่เซี่ยงตงยิ้มอย่างเขินๆ "ถ้าเลขาฯ จะอนุญาตให้ผมมาขอข้าวที่โรงอาหารของคอมมูนสักมื้อ ก็คงจะดีที่สุดแล้วครับ"

เหอเฟยไคว่สูดหายใจเข้าลึกๆ

ยื่นนิ้วชี้ไปที่ประตู

"ไสหัวไปซะ~!"

หลี่เซี่ยงตงเบ้ปาก

พึมพำเบาๆ "ท่านเลขาฯ ก็ยังขี้งกเหมือนเดิม ขอข้าวสักมื้อก็ไม่ให้กิน เห็นผมจะกินคอมมูนจนหมดตัวรึไงกัน!"

เสียงนั้นไม่ได้รอดพ้นหูของเหอเฟยไคว่ไปได้

เหอเฟยไคว่ก็ตะโกนกลับไปทันที "แกว่าฉันขี้งกเหรอ? ตอนที่ฉันเพิ่งมาใหม่ๆ ไม่รู้เรื่องอะไรเลย ใครกันที่ตอนประชุมที่คอมมูนกินข้าวของพวกเราหมดไปครึ่งเดือนในมื้อเดียว!"

"ช่วงนั้นทำเอาฉันหิวจนตาเหลือกเลยนะ!"

แค่คิดถึงเรื่องนี้เขาก็โมโหจะแย่แล้ว

หลี่เซี่ยงตงบ่นพึมพำเดินออกจากห้องทำงาน "ไม่ให้กินก็ไม่ให้กินสิ ทำไมต้องขุดเรื่องเก่ามาพูดด้วยนะ!"

ที่สำนักงานรวมข้างนอก

พนักงานหลายคนมองหลี่เซี่ยงตงที่เดินออกมาจากห้องทำงานของเหอเฟยไคว่

พูดคุยกันเสียงเบา "หน่วยงานผิงชุนนี่มันสุดยอดจริงๆ ไม่ว่าใครมาทีไร เลขาฯ ก็ต้องโกรธทุกทีเลย แต่ทำไมสวัสดิการของหน่วยงานพวกเขากลับไม่ลดลงเลยนะ! แถมได้ยินมาว่าเมื่อไม่นานมานี้ก็ยังพยายามจะสร้างฟาร์มไก่ด้วยอีก บ้าพลังจริงๆ"

"นายจะไปรู้อะไร? ที่หน่วยงานผิงชุนหัวหน้าทีมมีความสามารถถึงกล้าทำแบบนี้ ได้ยินมาว่ารู้จักกับผู้นำระดับสูงของเซี่ยงไฮ้ด้วยนะ ปุ๋ยเคมีนายน่าจะรู้นะ นั่นมันของมีค่าที่ต้องใช้เงินตราต่างประเทศนำเข้าเลยนะ นายคิดว่าคอมมูนเราได้มาได้ยังไง! ก็เพราะอาศัยบุญคุณของพวกเขานั่นแหละ!"

"แต่ปุ๋ยเคมีนั่นใช้แล้วก็มีประโยชน์จริงๆ นะ ผลผลิตข้าวของหน่วยงานเราเพิ่มขึ้นเยอะเลยนะ"

"แน่นอนอยู่แล้วสิ! ของที่ไม่มีประโยชน์ประเทศชาติจะเอาเงินตราต่างประเทศอันล้ำค่าไปนำเข้าได้ยังไง"

เจียงหลีที่อยู่ในสำนักงานรวม เห็นหลี่เซี่ยงตงออกมาแล้ว

ก็ลุกขึ้นพูดว่า "นักบัญชีหลี่ เลขาฯ เหอเป็นอะไรไหมคะ? ฉันยังอยากจะเข้าไปคุยกับเขาเรื่องการสร้างบ้านพักยุวชนอยู่เลยค่ะ"

หลี่เซี่ยงตงโบกมือ

"ไม่เป็นไรหรอก เลขาฯ ก็แก่แล้วก็อารมณ์ขึ้นง่ายแบบนี้แหละ! เธอเข้าไปเลย!"

ในห้องทำงาน เหอเฟยไคว่ยังคงบ่นพึมพำ

"สมแล้วที่ว่าขุนพลเป็นเช่นไร ทหารก็เป็นเช่นนั้น"

"ซูเจี้ยนเย่ ไอ้แก่เจ้าเล่ห์คนหนึ่ง ทำเอาคณะผู้นำหน่วยงานผิงชุนตอนนี้ก็มีแต่พวกชอบเอาเปรียบไม่รู้จักพอ"

คิดๆ ดูแล้ว เหอเฟยไคว่ก็รู้สึกว่าเกาจงเหว่ยก็ดูไม่เลวนัก

แม้ความสามารถจะธรรมดาๆ แต่ก็อย่างน้อยก็ไม่ใช่พวกที่คิดแต่จะเอาเปรียบคอมมูนวันๆ นึง

อืม...ต่อไปเวลาประชุม ก็ให้เฒ่าเกามาแล้วกัน! อย่างน้อยก็ควบคุมได้ง่ายกว่า

ตอนนี้เขาก็นึกถึงเอกสารที่เซ็นไปเมื่อไม่นานมานี้ ไอ้หนุ่มนั่นไม่ได้วางแผนไว้ตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม

ไก่ห้าร้อยตัว แถมยังมีช่างเทคนิคเลี้ยงไก่และไก่พ่อแม่พันธุ์ แบบนี้ก็จะสามารถขยายขนาดได้เรื่อยๆ สองปีนี้คอมมูนจะต้องขาดทุนเท่าไหร่กันนะ

แค่คิดเหอเฟยไคว่ก็รู้สึกเสียดายใจจะขาด ทำไมถึงได้หลงกลยอมตกลงไปได้นะ!

ตกลงด้วยปากเปล่าก็แล้วไปแล้ว ทำไมยังต้องเซ็นชื่อด้วยนะ!

ตอนนี้อยากจะกลับคำก็ทำไม่ได้แล้ว