บทที่ 56: เธอรู้เรื่องทั้งหมดอย่างละเอียดแล้ว

ที่ทำงานเลขาฯ...

พอเหอเฟยไคว่เห็นเจียงหลีเคาะประตูเข้ามา สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

พูดอย่างอ่อนโยน "เสี่ยวเจียงมาแล้วเหรอ นั่งสิ!"

"เธอมีปัญหาอะไรที่หน่วยงานผิงชุนรึเปล่า? ถ้ามีอะไรที่ลำบากใจก็บอกฉันได้นะ"

เจียงหลีส่ายหน้า

"ไม่ใช่ค่ะ ฉัน...ฉันแค่อยากจะถามว่า ถ้าสร้างบ้านพักยุวชนเสร็จแล้ว ทางคอมมูนยังมีงานอื่นที่หน่วยงานผิงชุนอีกไหมคะ"

เหอเฟยไคว่นิ่งไปครู่หนึ่ง

"งานอื่นที่หน่วยงานผิงชุนเหรอ? นี่เธอจะไปทำงานที่นั่นเหรอ?"

นี่เป็นครั้งแรกที่เหอเฟยไคว่เจอคนที่ขอไปทำงานที่หน่วยงานด้านล่างด้วยตัวเอง

เจียงหลีมองเหอเฟยไคว่ด้วยความคาดหวัง "เลขาฯ เหอคะ ได้ไหมคะ?"

ระหว่างทางมาที่คอมมูน เธอคิดทบทวนอยู่นาน คำพูดของซูเหวินเฉินก็ทำให้เธอค่อยๆ ตระหนักว่า เธอเริ่มรู้สึกดีกับซูเหวินเฉินแล้ว

จริงๆ แล้วตอนที่อยู่ปักกิ่ง เธอก็ได้พบเจอหนุ่มสาวผู้มีความสามารถมาไม่น้อย

บางคนเป็นผู้ใหญ่เกินวัย ทำอะไรก็ละเอียดรอบคอบไปหมด บางคนก็อวดดี ไม่เห็นหัวใครอยู่ในสายตา และแน่นอนว่าก็มีบางคนที่ทำตัวโง่ๆ มาเสนอหน้าเอาอกเอาใจเธอ

แต่ซูเหวินเฉินให้ความรู้สึกที่แตกต่างจากคนอื่นๆ โดยสิ้นเชิง

ไม่ว่าจะเป็นความรู้ หรือมุมมองในการแก้ปัญหา อีกฝ่ายก็ไม่เหมือนคนที่เติบโตในชนบทเลย แถมยังมีบุคลิกที่มั่นใจในตัวเองและภาคภูมิใจที่แผ่ออกมาโดยไม่ตั้งใจอีกด้วย

ความรู้สึกที่คล้ายกันนี้ เธอเคยสัมผัสได้จากคนบางคนในค่ายทหารเท่านั้น แต่คนเหล่านั้นล้วนเป็นผู้ดำรงตำแหน่งสำคัญ และมีอำนาจอยู่ในมือ

นอกจากนี้ ก่อนหน้านี้เธอจงใจเปิดเผยสถานะทางบ้านของเธอ ที่จริงก็เพื่อดูว่าซูเหวินเฉินจะเปลี่ยนทัศนคติที่มีต่อเธอหรือไม่หลังจากรู้ความจริง

โชคดีที่เรื่องที่แย่ที่สุดไม่ได้เกิดขึ้น

ก่อนหน้านี้เธอไปที่อำเภอ ลุงเหอก็บอกว่าถ้าเธออยากแต่งงาน ก็จะแนะนำหนุ่มที่มีความสามารถในอำเภอให้

แต่เธอคิดว่าเรื่องใหญ่ในชีวิตแบบนี้ ควรจะทำความเข้าใจภูมิหลังของอีกฝ่ายให้ดีเสียก่อนน่าจะดีกว่า

อย่างน้อยเธอก็รู้เรื่องครอบครัวของซูเหวินเฉินอย่างละเอียดแล้ว

ในช่วงเวลาที่พักอยู่บ้านแซ่ซู สิ่งที่เธอสังเกตเห็น และข้อมูลเกี่ยวกับพ่อแม่ที่พี่เหวินอิงเผลอพูดออกมาก่อนหน้านี้ ทำให้เจียงหลีเข้าใจนิสัยคร่าวๆ ของพ่อซูและแม่ซูแล้ว

เมื่อเทียบกับหนุ่มสาวในอำเภอที่ไม่รู้ภูมิหลัง การได้ทำความเข้าใจด้วยตัวเองแบบนี้ทำให้เธอสบายใจมากกว่า

นอกจากนี้ ในสายตาของเธอ ซูเหวินเฉินยังโดดเด่นกว่าคนเหล่านั้นในอำเภอมากนัก

แม่ของเธอเคยบอกกับเธอก่อนเสียชีวิตว่า ถ้าเจอคนดีก็ต้องรีบคว้าไว้ อย่าลังเลแล้วพลาดโอกาสไป

ตอนนี้ เหอเฟยไคว่ที่นั่งตรงข้ามเจียงหลี รู้ว่าเจียงหลีอยากอยู่ที่หน่วยงานผิงชุน แต่ก็ลำบากใจเล็กน้อย

ถ้าอีกฝ่ายเป็นแค่เจ้าหน้าที่คอมมูนธรรมดาๆ เขาก็คงไม่ลังเลเลยที่จะจัดให้ไปประจำที่หน่วยงานด้านล่างอย่างถาวร

เพราะนี่เป็นสิ่งที่เจ้าหน้าที่คอมมูนส่วนใหญ่หลีกเลี่ยงไม่ได้

เนื่องจากสภาพของหน่วยงานย่อยนั้นแตกต่างจากคอมมูนมาก ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่จะซื้อของอะไรสักอย่างก็ต้องเดินไปกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว

ดังนั้นเหอเฟยไคว่จึงไม่อยากจะจัดให้อีกฝ่ายลงไปประจำ ถ้าผู้ว่าการไม่พอใจจะทำอย่างไร

เหอเฟยไคว่ค่อยๆ พูดว่า "เสี่ยวเจียงเอ้ย เรื่องนี้เธอถามผู้ว่าการเหอแล้วรึยัง?"

เจียงหลีส่ายหน้า "ยังค่ะ แต่นี่เป็นการจัดตารางงานของคอมมูนเราเองนี่คะ ทางอำเภอคงไม่เข้ามาจัดการหรอกค่ะ!"

ได้ยินคำพูดนี้ เหอเฟยไคว่ก็จำใจ เรื่องแบบนี้ทางอำเภอไม่เข้ามาจัดการจริงๆ แต่ทางอำเภอจัดการเธอไงล่ะ!

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เหอเฟยไคว่ก็พูดว่า "เสี่ยวเจียง เอาแบบนี้ดีกว่า! หลังจากเธอสร้างบ้านพักยุวชนที่หน่วยงานผิงชุนเสร็จแล้ว ก็ให้เธออยู่ที่นั่นไปก่อนโดยควบตำแหน่งเลขาฯ สาขาเยาวชน รับผิดชอบงานของสันนิบาตเยาวชนคอมมิวนิสต์ของหน่วยงานพวกเขา"

เจียงหลีกะพริบตา "เลขาฯ เหอคะ ท่านมีคำสั่งเฉพาะเจาะจงอะไรไหมคะ?"

เอ่อ...เหอเฟยไคว่ก็อึ้งไปเล็กน้อย ตำแหน่งเลขาฯ สาขาเยาวชนของหน่วยงานย่อยทั้งหมดภายใต้การดูแลของคอมมูนของพวกเขานั้นโดยพื้นฐานแล้วเป็นเพียงตำแหน่งประดับบารมีเท่านั้น เขาจะมีคำสั่งอะไรที่เป็นรูปธรรมได้

และทั้งคอมมูนรวมกันก็มีสมาชิกสันนิบาตเยาวชนไม่มากนัก

ในชนบทมีคนเรียนหนังสือน้อยมาก คนที่เต็มใจจ่ายค่าธรรมเนียมเข้าสันนิบาตเยาวชนยิ่งน้อยกว่า เดิมทีเท่าที่เขาทราบ ที่หน่วยงานผิงชุน ตอนนี้สมาชิกสันนิบาตเยาวชนที่มีคุณสมบัติเหมาะสม รวมถึงซูเหวินเฉินด้วย มีทั้งหมดสี่คน ส่วนที่เหลือส่วนใหญ่ก็ออกจากการเป็นสมาชิกโดยอัตโนมัติหลังจากอายุครบยี่สิบแปดปีแล้ว

ไม่สิ ดูเหมือนว่าลูกชายของหัวหน้าเกาและลูกชายของหลี่กั๋วต้งก็ไปเป็นทหารแล้วด้วย

อย่างนั้นก็เหลือแค่สองคนงั้นเหรอ?

เฮ้ย! ดูๆ ไปแล้ว เหมือนเขาจัดถูกคนแล้วนะ

อืม...เดี๋ยวซูเจี้ยนเย่มา ต้องให้เขาจัดโต๊ะเลี้ยงข้าวสักมื้อ

เขาก็เลยบอกเจียงหลีโดยตรงว่า "เรื่องงานประเภทไหนของสันนิบาตฯ ที่จะจัดนั้น เธอสามารถปรึกษากับสมาชิกสันนิบาตฯ ได้เลย ฉันไม่มีคำสั่งเฉพาะเจาะจงอะไรหรอก"

เหอเฟยไคว่ไม่ได้หวังว่าเจียงหลีจะทำอะไรใหม่ๆ ได้

เพราะการมีสมาชิกสันนิบาตฯ น้อยนั้นอยู่บนพื้นฐานทางวัตถุที่อ่อนแอ ถ้าสภาพพื้นฐานไม่เปลี่ยนแปลง ก็ยากที่จะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ได้

เจียงหลีกำหมัดน้อยๆ

"เลขาฯ เหอคะ วางใจได้เลยค่ะ ฉันจะไม่ทำให้งานนี้เสียเปล่าแน่นอนค่ะ"

ระหว่างทางกลับหน่วยงานผิงชุน

เจียงหลีถามหลี่เซี่ยงตงด้วยความสงสัย "นักบัญชีหลี่คะ คุณรู้ไหมว่าตอนนี้หน่วยงานของเรามีสมาชิกสันนิบาตฯ ทั้งหมดกี่คนคะ?"

หลี่เซี่ยงตงนิ่งไปครู่หนึ่ง "สมาชิกสันนิบาตฯ เหรอ? ให้ฉันคิดดูก่อนนะ!"

หลังจากนึกย้อนไปครู่หนึ่ง เขาก็พูดอย่างลังเล "น่าจะมีประมาณสี่ห้าคนนะ ก็มีลูกชายหัวหน้าทีม ลูกชายเลขาฯ เกา แล้วก็ลูกชายคนโตของบ้านกั๋วต้งที่เข้าร่วมสันนิบาตฯ น่ะ"

"จริงๆ แล้ว ถ้าไม่มีสมาชิกเลย หน่วยงานก็จะเสียหน้า ผมว่าบางทีอาจจะไม่มีเลยก็ได้"

"เพราะเด็กอายุสิบสี่ที่นี่ก็ลงไร่ทำแต้มได้แล้ว ใครจะไปเสียเงินเสียทองโดยเปล่าประโยชน์กันล่ะ มีแต่คนในเมืองที่ได้เงินเดือนถึงจะยอมจ่ายเงินก้อนนี้"

"ดูคนที่เข้าร่วมสันนิบาตฯ ก็รู้แล้ว ส่วนใหญ่ก็เป็นลูกชายหัวหน้าทีม กับลูกชายเลขาฯ ที่อุตส่าห์ดึงเข้ามา ส่วนลูกชายคนโตของบ้านกั๋วต้งก็เข้าร่วมชั่วคราวเพราะจะไปเป็นทหาร"

"ทำไม เลขาฯ เหอจัดงานให้เธอแล้วเหรอ?"

เจียงหลีพยักหน้า "มีแค่สี่ห้าคนเองเหรอคะ? ก็น่าจะพอแล้วค่ะ ตอนนี้ฉันเป็นเลขาฯ สาขาเยาวชนของหน่วยงานเราแล้วค่ะ รับผิดชอบงานของสันนิบาตเยาวชนคอมมิวนิสต์ของหน่วยงานเรา"

"ฉันอยากจะขอความคิดเห็นจากพวกเขา ดูว่าควรจะทำยังไงดี"

หลี่เซี่ยงตงตกอยู่ในความเงียบทันที

เพราะเท่าที่เขารู้ สมาชิกสันนิบาตฯ ที่อยู่ในหน่วยงานน่าจะเหลือแค่สองคนเท่านั้น!

เขาจึงครุ่นคิดแล้วพูดว่า "เอ่อ...สหายเจียงครับ ลูกชายเลขาฯ เกากับลูกชายคนโตของบ้านกั๋วต้งไปเป็นทหารแล้วครับ ส่วนลูกชายคนโตของบ้านซูดูเหมือนจะอายุเกินยี่สิบแปดแล้วครับ"

"ดังนั้นตอนนี้ก็เหลือแค่สองคนเท่านั้นครับ แต่ไอ้หนูอาเหลี่ยนเพิ่งแต่งงานเมื่อปีที่แล้ว คงไม่มีเวลาหรอกครับ ถ้าเธอจะปรึกษาสมาชิกสันนิบาตฯ ก็ไปหาเสี่ยวเฉินคนเดียวก็ได้ครับ"

เจียงหลีได้ยินดังนั้นก็งงงวย ลูกน้องฉันมีแค่สองคนเหรอ? ไม่สิ เหมือนจะมีแค่คนเดียว!

ไม่แปลกใจเลยที่ตอนอยู่ในห้องทำงาน เลขาฯ เหอถึงไม่หวังอะไรเลย

ไม่แปลกใจเลยที่ตำแหน่งเลขาฯ สาขาเยาวชนของหน่วยงานย่อยส่วนใหญ่ถึงได้ว่างเปล่าหรือไม่ก็ควบตำแหน่ง

ปัญหาอยู่ตรงนี้นี่เอง

ดูๆ ไปแล้ว ตำแหน่งนี้ก็ดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์จริงๆ

เมื่อนึกถึงคำพูดของหลี่เซี่ยงตงก่อนหน้านี้ เธอก็เข้าใจมากขึ้น ครอบครัวในชนบทหลายครอบครัวส่วนใหญ่ก็ส่งลูกเรียนได้แค่คนเดียวเท่านั้น

ต่างจากในเมืองที่ต้องหางานทำ คนที่เหลือในชน