บทที่ 57: ดูเหมือนว่าสิบปีนี้จะทำอะไรได้มากมาย!

ที่หน่วยงานผิงชุน...

ที่ฟาร์มไก่ ซูเหวินเฉินกำลังดูบันทึกการกินและจำนวนไข่โดยประมาณของไก่ร้อยกว่าตัวนี้

โหวกั๋วจงที่ออกมาจากโรงอนุบาลลูกไก่ เห็นซูเหวินเฉินกำลังดูข้อมูลที่เขาบันทึกไว้ตอนกลางวัน

สีหน้าก็กระตือรือร้นมาก ใบหน้าของเขาก็มีรอยยิ้มที่เก็บไว้ไม่อยู่ เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

"ผู้จัดการซูครับ ผมมีข่าวดีจะบอกครับ ดูเหมือนว่าที่หน่วยงานผิงชุนของคุณจะเหมาะกับการเลี้ยงแม่ไก่ชนิดนี้มากเลยครับ"

"คุณรู้ไหมครับ? ที่สือเฉวียน ผมก็บันทึกข้อมูลการกินและจำนวนไข่ของแม่ไก่ทุกวันเลยนะ"

"แม่ไก่ร้อยกว่าตัวนี้ ที่สือเฉวียนปกติจะกินอาหารประมาณวันละสี่สิบกิโลกรัม ส่วนไข่ก็ออกไม่ถึงวันละยี่สิบกิโลกรัมครับ"

จากนั้นก็ชี้ไปที่รางอาหารแล้วแนะนำซูเหวินเฉินว่า

"แต่ดูสิครับ พอมาที่นี่ ไก่พวกนี้ดูเหมือนจะเจริญอาหารขึ้นเยอะเลยครับ วันนี้ผมกับสหายอู๋หนิวของทีมคุณให้อาหารไปแล้วสองครั้ง รวมเกือบห้าสิบกิโลกรัม แต่ไก่พวกนี้ก็ยังดูอยากอาหารมากเลยครับ"

"ตอนนี้ผมไม่กล้าให้อาหารเพิ่มแล้วครับ กลัวว่าไก่พวกนี้จะกินมากเกินไปแล้วป่วยเอาได้"

ซูเหวินเฉินมองดูแม่ไก่ในกรง พบว่าหลังจากกินอาหารตลอดทั้งวัน การพัฒนาของแม่ไก่ชุดนี้ก็สมบูรณ์แล้ว

ไก่ชุดนี้มีการผลิตไข่เพิ่มขึ้น ในขณะเดียวกันปริมาณการกินก็เพิ่มขึ้นมากเช่นกัน

ซูเหวินเฉินจึงถามด้วยความสงสัยว่า "แล้ววันนี้ทั้งวันผลิตไข่ได้เท่าไหร่ครับ?"

"ยี่สิบหกกิโลกรัม!" โหวกั๋วจงตอบโดยไม่ลังเล

"แล้วผมคิดว่า ไก่ชุดนี้ปรับตัวได้ดีขนาดนี้ ไม่แน่พรุ่งนี้อาจจะออกไข่ได้ถึงสามสิบกิโลกรัมเลยนะครับ!"

ดูเหมือนโหวกั๋วจงคิดว่าซูเหวินเฉินไม่เข้าใจ ก็เลยเสริมอีกประโยคหนึ่ง

"ผู้จัดการซู อัตราส่วนนี้สูงมากแล้วนะครับ นั่นหมายความว่าคุณลงทุนอาหารสองกิโลกรัมก็สามารถเก็บไข่ได้หนึ่งกิโลกรัมแล้วนะครับ แถมผมดูแล้วส่วนผสมอาหารของคุณมีส่วนประกอบของธัญพืชแค่ครึ่งกว่าๆ เองนะ!"

"แบบนี้ต้นทุนของคุณก็จะต่ำลงไปอีก! นี่เป็นสิ่งที่ฟาร์มของรัฐหลายแห่งทำไม่ได้เลยนะ ที่ฟาร์มของเราเมื่อก่อนก็เลี้ยงด้วยข้าวโพดกับกากถั่วเหลืองทั้งหมด ยังทำไม่ได้เท่าคุณเลย"

ซูเหวินเฉินอดถอนหายใจในใจไม่ได้

พวกคุณอาจจะเป็นเพราะเลี้ยงด้วยธัญพืชทั้งหมด และมีองค์ประกอบอื่นผสมน้อยเกินไป เลยทำให้ผลิตไข่ได้ไม่สูงขนาดนั้น

แต่พอได้ยินคำพูดของโหวกั๋วจง เขาก็เริ่มคำนวณในใจแล้ว

ถ้าคำนวณจากไข่สามสิบกิโลกรัม ขายให้สหกรณ์ก็จะได้ยี่สิบเอ็ดหยวนต่อวัน

อาหารห้าสิบกิโลกรัม ธัญพืชหยาบคิดเป็นครึ่งหนึ่ง

ตามราคาที่หน่วยงานของพวกเขาให้คนของตัวเอง ธัญพืชหยาบราคาหกเฟินต่อกิโลกรัม

ต้นทุนวันละหนึ่งหยวนห้าเฟิน

แต่ไข่อาจจะผลิตได้มากกว่าวันละสามสิบกิโลกรัม ดังนั้นสามสิบวันนี้เขาน่าจะได้เงินหกร้อยหยวน

เฮือก! แต่เงินก้อนนี้ก็ไม่น้อยเลยนะ

เพราะก่อนหน้านี้ครอบครัวของพวกเขาเก็บเงินมาหลายปีรวมกันก็ได้แค่เจ็ดร้อยหยวนเท่านั้นเอง

ตอนนี้หนึ่งเดือนทำได้หกร้อยหยวน ถือว่าเป็นกำไรมหาศาลจริงๆ

เสียดายที่เรื่องแบบนี้ที่อยู่บนเส้นแบ่งของนโยบายไม่สามารถทำได้มากนัก

นอกจากนี้ครั้งนี้ถ้าไม่ใช่เพราะหัวหน้าเกาออกหน้าแบกรับความเสี่ยง เขาก็คงไม่ได้เงินก้อนนี้มา

ตอนนี้ฟาร์มไก่สร้างเสร็จแล้ว เขาก็ต้องคิดแล้วว่าจะพัฒนาอย่างไรให้เป็นประโยชน์กับเขามากที่สุดในอนาคต

ระหว่างการสร้างฟาร์มไก่ ความคิดของซูเหวินเฉินเองก็ค่อยๆ เปลี่ยนไปทีละน้อย ตอนแรกเขาแค่อยากสร้างฟาร์มไก่เล็กๆ เพื่อหลบเลี่ยงความขี้เกียจเท่านั้นเอง

เพราะการทำงานในไร่นี่มันเหนื่อยเกินไปจริงๆ

ตอนนั้นเขาแค่คิดว่าจะอดทนไปสิบปี แล้วพอถึงช่วงปฏิรูปและเปิดประเทศค่อยเป็นเศรษฐี แล้วใช้ชีวิตสุขสบาย

แต่ระหว่างการสร้างฟาร์มไก่ บางคนหรือบางเรื่องก็ส่งผลกระทบต่อความคิดของเขาอย่างต่อเนื่อง

ตอนนี้เขายังเด็กมาก แต่ก็เป็นผู้จัดการฟาร์มไก่รวมของส่วนรวมที่มีไก่ห้าร้อยตัวแล้ว

ดังนั้นในช่วงสิบกว่าปีนี้ เขาจะลองพยายามในทิศทางอื่นบ้างได้ไหมนะ

เท่าที่เขาทราบ ผู้จัดการฟาร์มไก่สือเฉวียนเป็นเจ้าหน้าที่รัฐระดับ 14

ถ้าฟาร์มไก่ของเขาไปถึงขนาดเดียวกับฟาร์มไก่สือเฉวียน เขาก็จะได้รับตำแหน่งราชการที่เหมาะสมด้วยหรือไม่?

นี่เป็นแค่ฟาร์มไก่แห่งเดียว ถ้าพัฒนาโครงการเลี้ยงสัตว์อื่น ๆ ต่อไป จัดตั้งฟาร์มของรัฐขนาดใหญ่ที่ครบวงจร ระดับตำแหน่งราชการก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วยหรือไม่?

เท่าที่เขาทราบ ฟาร์มของรัฐขนาดใหญ่บางแห่งในยุคนี้ ระดับตำแหน่งราชการก็ไม่ต่ำเลย

คิดถึงตรงนี้ ลมหายใจของซูเหวินเฉินก็เริ่มถี่ขึ้นเล็กน้อย

ดูๆ ไปแล้ว เหมือนว่าสิบปีนี้จะทำอะไรได้มากมายเลยนะ!

การได้บรรจุเป็นข้าราชการคือความฝันสูงสุดของคนจำนวนไม่น้อยในยุคหลัง

และในยุคนี้ ตั๋วมีค่าหลายชนิด เช่น ตั๋วอาหาร จะหาได้ก็ต่อเมื่อเข้าร่วมระบบราชการเท่านั้น

แม้กระทั่งเพื่อชีวิตที่สบายขึ้น เขาก็ต้องหาวิธีเข้าร่วมให้ได้ เพราะถ้าไม่เข้าร่วมก็ต้องอดทนไปสิบปีถึงจะทำอย่างอื่นได้

ส่วนสิบปีหลังจากนั้น ค่อยว่ากันอีกที

ไม่แน่ว่าตอนนั้นเขาอาจจะไต่เต้าไปสูงพอแล้วก็ได้! แล้วจะไปลงทะเลอะไรอีก!

ดังนั้น เพื่อให้ความคิดนี้เป็นจริง สิ่งที่เขาต้องทำตอนนี้คือพยายามขยายขนาดฟาร์มไก่ ทำให้ฟาร์มไก่แห่งนี้เปลี่ยนจากอุตสาหกรรมส่วนรวมของคอมมูนและหน่วยงานย่อย ค่อยๆ กลายเป็นอุตสาหกรรมของรัฐในสังกัดอำเภอ

อย่างไรก็ตาม การเป็นอุตสาหกรรมของรัฐก็มีทั้งข้อดีและข้อเสีย ข้อดีคือจะได้รับการสนับสนุนจากอำเภอ และสามารถเชื่อมต่อกับช่องทางของสหกรณ์อำเภอได้

ส่วนข้อเสียก็คือจะมีผู้บังคับบัญชาเพิ่มขึ้นมา คอยจำกัดอำนาจหลายอย่าง

แต่ซูเหวินเฉินคิดดูแล้ว ถ้าฟาร์มไก่จะขยายขนาด ก็ต้องเลือกเปลี่ยนสถานะของอุตสาหกรรม ไม่อย่างนั้นอุตสาหกรรมการเลี้ยงสัตว์ก็จะไม่สามารถขยายได้

เพราะปริมาณธัญพืชทั้งหมดของหน่วยงานของพวกเขากำหนดไว้แล้วว่า การเลี้ยงไก่หนึ่งพันตัวก็เกือบจะถึงขีดจำกัดแล้ว

ถ้ามากกว่านั้น ก็จะกระทบกับอาหารของสมาชิกในทีม ซึ่งเรื่องแบบนี้ พ่อซูคงจะเป็นคนแรกที่กระโดดออกมาคัดค้าน

ดังนั้นฟาร์มไก่ที่จะขยายขนาด จะต้องเลือกเส้นทางของรัฐวิสาหกิจเท่านั้น

แบบนี้ทางอำเภอถึงจะออกมาประสานงานกับทางเมืองเพื่อขอธัญพืชหยาบจำนวนมากให้คุณ ในขณะเดียวกันทางการก็จะกำหนดโควตาการผลิตไข่ที่เหมาะสมมาให้ด้วย

เพราะนี่คือเศรษฐกิจแบบวางแผน ทั้งประเทศก็คือหมากตัวเดียวกัน

"ผู้จัดการซูครับ? คุณยังฟังอยู่ไหมครับ?" โหวกั๋วจงลองเรียก

สติของซูเหวินเฉินกลับคืนมาทันที แล้วพูดขอโทษเล็กน้อย

"ขอโทษครับอาจารย์โหว เมื่อกี้ผมเผลอคิดอะไรไปหน่อย กำลังคิดว่าฟาร์มไก่ควรจะพัฒนาต่อไปยังไงดี"

โหวกั๋วจงโบกมือ "มีอะไรต้องขอโทษด้วยละครับ นี่เป็นงานหลักของผู้จัดการอยู่แล้ว  แต่ผมคิดว่าฟาร์มไก่ของคุณจะขยายขนาดได้ยากครับ"

"โอ้! อาจารย์โหวคิดว่าอย่างนั้นเหรอครับ!" ซูเหวินเฉินถามอย่างสงสัย

"อันดับแรกคือปัญหาอาหารสัตว์ เรื่องนี้ยังพอจัดการได้ อันดับสองคือปัญหาแหล่งที่มาของพนักงาน ซึ่งค่อนข้างจัดการยากกว่า"

"ถ้าคุณยังเลี้ยงไก่แค่ไม่กี่ร้อยตัวในขนาดเล็กๆ ก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอกครับ เพราะแค่ไม่กี่คนก็เลี้ยงเสร็จแล้ว"

"แต่ถ้าขนาดใหญ่ขึ้น คนที่ต้องการก็จะมากขึ้น ตอนนั้นคุณจะจ่ายแต้มให้ทุกคนก็คงไม่ได้แล้วล่ะสิ! แต่ถ้าจ่ายเงินเดือนเมื่อไหร่ ความน่าดึงดูดก็จะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว"

"แล้วถ้าคนที่มาทำงานที่ฟาร์มไก่เพิ่มขึ้น สมาชิกในทีมที่ทำนาทำไร่ก็จะลดลงตามไปด้วย สมาชิกที่ยังทำนาทำไร่อยู่ก็จะต้องรับภาระงานมากขึ้น"

"เรื่องนี้ย่อมทำให้คนเหล่านั้นไม่พอใจแน่นอน"

"ถ้าคุณไม่จ้างคนจากทีมของคุณเอง ไปจ้างคนจากทีมอื่น สมาชิกในทีมก็ยิ่งไม่เห็นด้วยอยู่ดี สรุปแล้วเรื่องนี้จัดการยากทุกทางเลย"

"เอาล่ะ ผมไม่คุยกับคุณแล้ว ผมต้องไปดูลูกไก่หน่อย ผมหวังว่าฟาร์มไก่ของคุณจะขยายขนาดได้นะ"

"มีแต่แบบนี้แหละ ไก่ลูกผสมชุดนี้ถึงจะมีชื่อเสียงมากขึ้นเรื่อยๆ!"

หลังจากฟังการวิเคราะห์ของโหวกั๋วจง

ซูเหวินเฉินยิ่งรู้สึกว่ามีแต่เปลี่ยนเป็นอุตสาหกิจของรัฐเท่านั้นถึงจะสามารถพัฒนาและเติบโตได้

แต่จะเปลี่ยนเมื่อไหร่ เปลี่ยนอย่างไร เขาต้องพิจารณาอย่างรอบคอบ

เรื่องนี้ต้องไม่ทำให้หน่วยงานของพวกเขาเสียเปรียบเป็นอันขาด!