บทที่ 58: ไอ้หนูเธอนี่มันอัจฉริยะในสิบปีข้างหน้าเลยนะ!

ที่โรงเก็บอาหารสัตว์...

ซูเหวินเฉินกำลังผสมอาหารสัตว์ตามอัตราส่วนที่ระบุไว้ในอาหารบำรุง

เนื่องจากไก่หนึ่งร้อยตัวกินอาหารเพิ่มขึ้นทุกวัน จึงต้องเพิ่มผงหิน, ผงกระดูก, ผงเปลือกหอย และผงหอยกาบตามสัดส่วนที่เหมาะสมด้วย

ส่วนผสมอื่นๆ หาง่ายกว่า แต่ถ้าซูเหวินเฉินยังคงไปเก็บหอยกาบเองที่ริมแม่น้ำ ก็จะเสียเวลาโดยไม่จำเป็นมากเกินไป

ดังนั้นซูเหวินเฉินจึงจ้าง "สือโถว" ซึ่งเป็นพนักงานตัวน้อยในบ้าน ให้ไปช่วยเขาเก็บหอยกาบในราคาตัวละสองเฟิน

สือโถวพอใจกับราคาที่ซูเหวินเฉินเสนอมาก

เพราะหอยกาบมีเยอะมากริมแม่น้ำ ไม่มีใครเก็บของพวกนี้ไปนอกจากใช้เลี้ยงไก่ ในสถานการณ์ที่ไม่มีใครแย่งชิง เขาสามารถเก็บได้วันละสิบกว่ากิโลกรัม

แต่ไม่นานสือโถวก็พบว่าตัวเองเก็บช้าเกินไป เก็บได้ไม่เท่าไหร่ก็มืดแล้ว เขาเลยจ้างเพื่อนๆ ให้ช่วยเก็บในราคาตัวละหนึ่งเฟิน

ใกล้พลบค่ำ...

ซูเหวินเฉินมองหอยกาบที่อยู่ในโรงเก็บอาหารสัตว์อย่างสุดจะบรรยาย ซึ่งเต็มตะกร้าเล็กๆ สามใบ

ในหูยังคงได้ยินเสียงโอ้อวดอันไร้เดียงสาของสือโถวเป็นระยะๆ

"ลุงครับ ผมจะบอกให้นะ ผมชวนเพื่อนหลายคนมาช่วยผมเก็บของพวกนี้เลยนะ ถ้าพรุ่งนี้ผมไม่มีเงินให้พวกเขา พวกเขาต้องดูถูกผมแน่ๆ เลย"

"แต่ลุงครับ วางใจได้เลยนะครับ ถึงลุงจะผิดสัญญาเหมือนเมื่อก่อน ผมก็จะไม่โกรธหรอกครับ อย่างมากเพื่อนๆ ก็แค่จะไม่เล่นกับผมอีกแล้ว!"

"ต่อไปผมก็ต้องเล่นคนเดียวอย่างเดียวดายแล้ว แต่ผมก็จะช่วยลุงเก็บของพวกนี้ไปเลี้ยงไก่ต่อไปนะ!"

ฟังคำพูดหวานๆ ของสือโถวด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา

ซูเหวินเฉินก็ตบหัวเขาอย่างแรง

"ไอ้หนู! นายไปเรียนรู้คำพูดพวกนี้มาจากไหน?"

อายุแค่นี้ก็เรียนรู้การเป็นคนกลางแล้ว ดูท่าอีกสิบปีข้างหน้าคงเป็นคนเก่งแน่ๆ!

สือโถวก็อธิบายทันที

"ครูเสี่ยวหนี่ห้องข้างๆ ก็พูดแบบนี้กับครูของเราบ่อยๆ เลยครับ ผมว่ามันน่าจะมีประโยชน์นะ"

"มีประโยชน์อะไรเล่า! ลุงของนายเป็นคนพูดไม่รักษาสัญญาอย่างนั้นเหรอ?"

สือโถวพยักหน้า  "ลุงครับ เมื่อก่อนลุงให้ผมช่วยตัดหญ้าให้หมู แล้วบอกว่าจะซื้อหมูตุ๋นจากร้านอาหารของรัฐในอำเภอมาให้ แต่ผมไม่เคยได้กินเลยสักครั้ง!"

"เอ่อ~" ซูเหวินเฉินนิ่งไปครู่หนึ่ง "มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ? ทำไมฉันจำไม่ได้เลยนะ?"

สือโถวแสดงสีหน้าแบบว่า "เป็นอีกแล้วเหรอ"

"อา~ ลุงครับ ลุงหลอกผมอีกแล้ว! ผมว่าแล้วว่ามันไม่มีเรื่องดีๆ แบบนี้หรอก"

ซูเหวินเฉินนึกย้อนดูเล็กน้อย เหมือนเคยมีเรื่องแบบนี้จริงๆ

ก็เลยโบกมือ "ฉันพูดคำไหนคำนั้นแหละ ร้านอาหารของรัฐก็ไม่ได้มีหมูตุ๋นทุกวันหรอก ถ้าเจอเมื่อไหร่จะซื้อมาให้แน่นอน"

"วางใจเถอะ วันนี้จะจ่ายเงินให้เลย ลุงของนายไม่เคยโกหกใครหรอก!"

ซูเหวินเฉินหยิบตะกร้าเล็กๆ ขึ้นมาหนึ่งใบ ลองชั่งน้ำหนักดูแล้วประมาณสิบกิโลกรัม

เพราะเด็กๆ ตัวเล็กๆ ก็แบกของหนักมากไม่ได้หรอก

"ตะกร้าเล็กหนึ่งใบ ประมาณสิบกิโลกรัม ก็ให้พวกนายสิบกิโลกรัมเลยนะ เป็นไง?"

สือโถวพยักหน้าไม่หยุด "ขอบคุณครับลุง ผมรู้ว่าลุงรักษาสัญญาที่สุดเลย"

ซูเหวินเฉินควักเงินออกมาหกเหมา

"นี่ หกเหมาจ่ายกันครบแล้วนะ ว่าแต่ไอ้หนู ต่อไปถ้านายจะให้คนอื่นช่วยอย่าให้เงินนะ นายกำลังฉวยโอกาสรู้ไหม ให้เอาเงินไปซื้อขนมมาแบ่งกันกินก็พอแล้ว"

"อืมๆ ครับลุง ผมรู้แล้วครับ" พูดเสร็จก็ถือเงินวิ่งออกไป พลางตะโกนไปด้วย

"หนิวหนิว ลิ่วจ้วง ฉันได้เงินแล้ว ไป! เราไปที่คอมมูนกัน!"

เพราะวิ่งออกไปเร็วเกินไป เกือบชนเจียงหลีที่ยืนลังเลอยู่หน้าประตู

ซูเหวินเฉินส่ายหน้า ไอ้หนูคนนี้ทำไมถึงเหมือนตัวเองตอนเด็กๆ เลยนะ มีเงินแล้วอยู่ไม่ได้ ต้องใช้เงินให้สบายใจถึงจะดี

ซูเหวินเฉินมองเจียงหลีที่ยืนลังเลอยู่หน้าประตูด้วยความสงสัย

"เจ้าหน้าที่เจียงกลับมาแล้วเหรอ? มีอะไรหรือเปล่า? เลขาฯ ให้มาพูดอะไรเหรอ? เข้ามาก่อนดีกว่า!"

ซูเหวินเฉินคิดว่าเลขาฯ คอมมูนรู้แล้วว่าฟาร์มไก่ของพวกเขาไม่ได้เล็กอย่างที่พูดในตอนแรก เลยให้เจียงหลีมาเตือนเขา

เจียงหลียืนอยู่ที่ประตู ส่ายหน้า "ไม่ใช่ค่ะ เลขาฯ เหอไม่ได้ให้ฉันมาพูดอะไรค่ะ เอ่อ...คุณออกมาหน่อยได้ไหมคะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณค่ะ"

เจียงหลีสูดหายใจเข้าลึกๆ

นึกย้อนไปถึงบรรดาคนที่มาจีบเธอ ปกติแล้วพวกเขาเริ่มต้นคุยกันยังไงนะ

ซูเหวินเฉินไม่ได้คิดมากนัก

เดินออกมาจากโรงเก็บอาหารสัตว์แล้วพูดว่า

"งั้นเราไปเดินเล่นริมถนนกันเถอะ!"

ทั้งสองคนเดินไปตามทางเล็กๆ บนถนนลูกรังขรุขระในชนบท ซูเหวินเฉินงงเล็กน้อย

"เจ้าหน้าที่เจียง? มีอะไรจะพูดเหรอ? ทำไมต้องออกมาพูดด้วยล่ะ"

"อืม? เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ?" เจียงหลีที่กำลังเหม่อลอยก็พูดออกมาโดยไม่รู้ตัว

วินาทีต่อมา เท้าก็ก้าวพลาด

ปัง!

ร่างทั้งร่างล้มลงทันที

"เอ่อ~" ซูเหวินเฉินตกอยู่ในอาการตะลึงทันที

ไม่ใช่สิ ถนนลูกรังในชนบทที่ขรุขระแบบนี้ คุณเดินไปแล้วยังเหม่อลอยไม่ดูทางอีกเหรอ

นายคิดว่านี่คือถนนลาดยางในเมืองรึไง!

แต่ก็รีบเดินเข้าไปช่วยประคอง "เจ็บตรงไหนครับ? ต้องไปหาคนมาดูให้ไหมครับ?"

เจียงหลีส่ายหน้า มองซูเหวินเฉินที่ดูเป็นห่วงเป็นใย ถึงแม้เท้าจะเจ็บนิดหน่อย แต่ในใจก็รู้สึกหวานชื่นเล็กน้อย

พูดเบาๆ ว่า "ฉันก้าวพลาดเท้าพลิกน่ะค่ะ พักสักหน่อยก็คงไม่เป็นไรแล้ว"

ซูเหวินเฉินมองไปรอบๆ พบว่าที่พักที่ใกล้ที่สุดก็คือกระท่อมไม้เล็กๆ ที่ทหารอาสาใช้พักผ่อนตอนกลางคืน และฟาร์มไก่ที่หัวหน้าเกาสร้างอยู่ไม่ไกลนัก

แน่นอนว่าก็สามารถเดินกลับได้ แต่ทางจะไกลหน่อย

ซูเหวินเฉินไม่อยากไปเจอหน้าบึ้งตึงของกัวต้าฮวา ไม่อย่างนั้นอีกฝ่ายคงคิดว่าเขาไปอวดดี

ก็เลยพูดทันทีว่า "เดินกลับไหวไหมครับ? ถ้าไม่ไหว ผมจะพยุงคุณไปนั่งพักที่กระท่อมไม้ของทหารอาสาหน่อยนะครับ กลางวันปกติไม่มีใครอยู่ที่นั่นหรอกครับ"

เจียงหลีพยักหน้า "ไปนั่งพักที่กระท่อมไม้สักพักเถอะค่ะ พักสักหน่อยก็น่าจะดีขึ้นแล้ว"

ดังนั้นซูเหวินเฉินจึงพยุงเจียงหลีเดินตรงไปยังกระท่อมไม้เล็กๆ

อีกด้านหนึ่ง

กัวต้าฮวาของบ้านหัวหน้าเกาก็พร่ำบ่นไปพลาง ให้อาหารไก่สี่ตัวในลานไปพลาง

"กิน กิน กิน วันๆ เอาแต่กิน กินอย่างเดียวก็ไม่ออกไข่ให้ฉันเลยนะ แม่ไก่ที่ไม่ออกไข่ฉันจะเลี้ยงพวกแกไว้ทำไม"

"แล้วก็ไอ้หนูหน้ามนจากบ้านซูคนนั้นอีก ไม่รู้ไปเจอเรื่องดีๆ อะไรมา ถึงได้ซื้อไก่มาตั้งห้าร้อยตัวในคราวเดียว เลี้ยงไหวรึไงกัน"

"ก็เป็นทรัพย์สินของหน่วยงานเหมือนกัน ไม่รู้จะแบ่งให้พวกเขาสักครึ่งหนึ่งเลยนะ ไม่มีไหวพริบเอาซะเลย"

"หึ! ดีที่สุดก็คือพรุ่งนี้ป่วยตายหมดเลย ฉันจะรอดูว่าตอนนั้นแกจะยังลำพองใจได้ยังไง"

กัวต้าฮวาพร่ำบ่นพลางโปรยรำที่อยู่ในมือจนหมด

เตรียมไปทำความสะอาดมูลไก่ในเล้า

แต่พอเดินไปถึงรั้ว กำลังจะหยิบไม้กวาดขึ้นมาพอดี

จู่ๆ เธอก็เห็นว่าที่ถนนเล็กๆ ไกลออกไป เจียงหลีกำลังวางแขนข้างหนึ่งบนคอของซูเหวินเฉิน เนื่องจากอยู่เฉียงๆ และห่างออกไปพอสมควร

กัวต้าฮวาเห็นเพียงว่าเจียงหลีทั้งร่างดูเหมือนกำลังออดอ้อนออเซาะอยู่บนตัวของซูเหวินเฉิน

ก็เลยส่งเสียงฮึดฮัดออกมาทันที "นังแพศยาเอ๊ย กลางวันแสกๆ ก็มาเบียดชิดกันขนาดนี้ ไม่เคยเห็นผู้ชายรึไง"

"สมแล้วที่มาจากเมืองใหญ่ ช่างไร้ยางอายจริงๆ ยังจะมาพูดเรื่องความรักเสรีบ้าบอ คัดค้านการคลุมถุงชนอีก"

"ฉันว่านะ คือมันแพศยาเข้ากระดูกเลยต่างหาก! เฮอะ! ถ้าเมื่อห้าสิบปีก่อนนะ พวกแกโดนจับลงอ่างหมูจมน้ำตายกันหมดแล้ว!"