บทที่ 59: ฉันเห็นกับตาตัวเอง

กัวต้าฮวาเห็นทั้งสองคนเข้าไปในกระท่อมไม้เล็กๆ ที่ทหารอาสาอยู่

เธอก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เพียงแต่บ่นพึมพำขณะถือไม้กวาดไปทำความสะอาดมูลไก่ในบ้าน

พอทำความสะอาดมูลไก่ในบ้านเสร็จ

เธอก็ล็อกประตูเล้าไก่ แล้วเตรียมจะกลับบ้าน

เห็นซูเหวินเฉินกับเจียงหลีที่เข้าไปในกระท่อมไม้ ดวงตาของเธอก็กลอกไปมา แล้วแอบย่องเข้าไปใกล้ๆ

ไม่นาน กัวต้าฮวาก็หดหัวซ่อนตัวอยู่ใต้หน้าต่างด้านหลังกระท่อมไม้

อยากจะฟังว่าทั้งสองคนมาที่เปลี่ยวๆ แบบนี้ทำไม? ถ้าคิดจะทำเรื่องเสื่อมเสียล่ะก็ เธอจะโปรโมทให้ทั้งคู่ดังระเบิดเลย

เนื่องจากหน้าต่างเปิดสูงมาก กัวต้าฮวาจึงมองไม่เห็นว่าข้างในกำลังทำอะไรกันอยู่

ทำได้แค่แอบฟังอยู่ใต้หน้าต่าง

"อ๊า—! ซูเหวินเฉิน นายเบาๆ หน่อย ฉันเจ็บนิดหน่อย!"

"ได้ครับ งั้นผมจะเบาๆ นะ คุณว่าแบบนี้โอเคไหมครับ?"

"อืม แบบนี้สบายขึ้นเยอะเลยค่ะ คุณใช้แรงเพิ่มอีกนิดก็ได้ค่ะ!"

กัวต้าฮวาที่อยู่ใต้หน้าต่างข้างนอก ตอนนี้ตาเป็นประกายอย่างน่ากลัว

แค่ฟังไม่กี่ประโยค ก็รีบวิ่งไปทางทุ่งนาที่อยู่ไกลออกไปอย่างไม่อดทน

เพราะเธอกลัวว่าถ้าช้าไป ซูเหวินเฉินก็จะเสร็จสิ้นการต่อสู้แล้ว

เมื่อวิ่งไปถึงใกล้บริเวณที่ทำงานวันนี้ กัวต้าฮวาก็ตะโกนเสียงดังลั่น

"โอ๊ย! พวกนายลองเดาดูสิว่าฉันเห็นอะไรมา พูดออกมาแล้วพวกนายจะต้องตกใจตายเลย"

หัวหน้าหน่วยที่สี่ที่กัวต้าฮวาอยู่ก็พูดว่า "กัวต้าฮวา วันนี้เธอไปทำงานไหนมา? ฉันไม่สนหรอกว่าเห็นอะไรมา เห็นอะไรเธอก็ต้องทำงานนะ!"

"ทำไมฉันต้องทำงานด้วยล่ะ? ตอนนี้ฉันเป็นผู้จัดการฟาร์มไก่แล้วนะ"

"เลิกเพ้อเจ้อเถอะ แค่ไก่สี่ตัว ยังไม่เท่าที่บ้านฉันเลี้ยงเลย นับเป็นผู้จัดการบ้าบออะไร ถ้ามีความสามารถก็ไปเอาไก่กลับมาห้าร้อยตัวสิ"

"ช่างเถอะ ฉันไม่ขอห้าร้อยตัวแล้ว เมื่อไหร่ฟาร์มไก่ของนายมีไก่ครบห้าสิบตัวค่อยมาคุยเรื่องไม่ทำงานกับฉัน"

"วันนี้ถือว่าเธอขาดงานหนึ่งวัน พรุ่งนี้อย่าลืมมาทำงานให้ตรงเวลานะ พรุ่งนี้ถ้าไม่มาจะหักคะแนนสองเท่า"

กัวต้าฮวาก็อึ้งไปเลย

"เธอตั้งใจมาหาคนจับผิด แต่กลับถูกหักคะแนนไปซะอย่างนั้น!"

คิดดูแล้ว เธอก็ยังรู้สึกว่าตอนนี้ยังไม่มีเวลามาทะเลาะกับหัวหน้าทีมหน้าเลือดคนนี้

เรื่องนี้ต้องไปปรึกษาเกาจงเหว่ยที่บ้าน

ดูว่าจะทำยังไงดี

ก็เลยฮึดฮัดใส่ทันที "หึ! หักก็หักไป วันนี้ฉันมีธุระ เลยไม่ทะเลาะกับแก รอให้เฒ่าเกาที่บ้านฉันมาคุยกับแกเอง"

พูดจบก็รีบวิ่งไปทางที่เกาจงเหว่ยทำงานวันนี้

คนอื่นๆ ส่ายหน้า "ไม่ใช่สิ กัวต้าฮวาคนนี้ ทำไมวันนี้มันเพี้ยนๆ ไปนะ? ปกติถ้าโดนหักคะแนนนะ ต้องกระโดดขึ้นมาสู้กับหัวหน้าหน่วยตายกันไปข้างหนึ่งแล้วนะ วันนี้ทำไมถึงพูดง่ายอย่างนี้"

"ไม่รู้สิ อาจจะเป็นเพราะครั้งนั้นที่เอาเงินเก็บหลายปีของเฒ่าเกาไปให้บ้านแม่ แล้วโดนเฒ่าเกาตีจนเชื่องแล้วก็ได้!"

"เหอะ! ฉันว่าไม่หรอก ยัยป้านี่ต้องคิดจะทำเรื่องไม่ดีอะไรอีกแน่ๆ"

อีกด้านหนึ่ง ที่นาของเกาจงเหว่ย "เฒ่าเกา! เฒ่าเกา! ฉันมีเรื่องด่วนจะบอกนาย!"

เกาจงเหว่ยเห็นภรรยาของเขาวิ่งมาอย่างร้อนรน ก็คิดว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับฟาร์มไก่

รีบพูดว่า "มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับฟาร์มไก่เหรอ? เธอไม่ได้เลี้ยงไก่ของฉันตายภายในสองวันใช่ไหม!"

กัวต้าฮวาอึ้งไปเล็กน้อย "ไก่ตายตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"ไก่ไม่ตายแล้วเธอรีบร้อนทำไม? เป็นอะไร มีหมาไล่กัดรึไง!"

กัวต้าฮวารีบส่ายหน้า "ไม่ใช่ค่ะ ฉันแอบเห็นไอ้หนูซูเหวินเฉินกับเจ้าหน้าที่เจียงของคอมมูนกำลังคลุกคลีกันอยู่ค่ะ"

เกาจงเหว่ยโบกมือ "ฉันนึกว่าเรื่องอะไรซะอีก นี่มันเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?"

เพราะในสายตาของเกาจงเหว่ย ถึงแม้เขาจะไม่เคยคิดว่าตัวเองด้อยกว่าซูเจี้ยนเย่

แต่ก็ต้องยอมรับว่าซูเหวินเฉินในตอนนี้เป็นหนุ่มที่โดดเด่นที่สุดในหน่วยงานผิงชุน ไม่สิ คือในสิบริ้วรอยของหมู่บ้านทั้งหมดเลยทีเดียว

ไม่อย่างนั้นอีกฝ่ายก็คงไม่สามารถสร้างฟาร์มไก่ที่สามารถเลี้ยงไก่ได้ถึงห้าร้อยตัวด้วยมือเดียวหรอก

มีเพียงเกาจงเหว่ยที่ต้องการสร้างฟาร์มไก่เช่นกันเท่านั้น ที่รู้ว่าความยากลำบากนั้นใหญ่หลวงเพียงใด

ทำไมฟาร์มไก่ของเขาถึงมีแค่สี่ตัว ไม่ใช่เพราะเขาไม่อยากจ่ายเงินซื้อหรอกนะ แต่เป็นเพราะหาซื้อไม่ได้เลย ได้แต่ซื้อลูกไก่ที่เพิ่งฟักออกมาเท่านั้น

จะซื้อไก่โตเต็มวัย ก็ต้องบังคับสมาชิกในทีมให้เอาไก่มาขายคนละตัว

แต่มีซูเจี้ยนเย่ ไอ้แก่ตัวแสบคนนั้นอยู่ การบังคับย่อมทำไม่ได้แน่นอน

ดังนั้นเกาจงเหว่ยจึงคิดว่า การที่เจ้าหน้าที่เจียงของคอมมูนจะชื่นชอบซูเหวินเฉินของหน่วยงานพวกเขานั้นเป็นเรื่องปกติ

ถ้าเขามีลูกสาว เขาก็อยากจะยกให้ไอ้หนูซูเหวินเฉินเหมือนกัน

กัวต้าฮวาแต่ส่ายหน้าไม่หยุด

"ไม่ใช่แบบที่นายคิดว่าคบกันนะ แต่กำลังนอนด้วยกันเลย อยู่ในกระท่อมไม้ของทหารอาสาที่อยู่ไม่ไกลจากฟาร์มไก่ ฉันเห็นกับตาตัวเองเลยนะ"

เพื่อเพิ่มความน่าเชื่อถือ กัวต้าฮวาก็พูดอย่างมั่นใจ

เกาจงเหว่ยสีหน้าตกใจ "นอนด้วยกันจริงเหรอ? เธอเห็นกับตาตัวเองเหรอ?"

ดวงตาของกัวต้าฮวาก็กลอกไปมา "อืม ฉันเห็นกับตาตัวเองเลย นายไม่รู้นะ เจ้าหน้าที่เจียงของคอมมูนคนนั้น ตัวติดกับตัวไอ้หนูซูเหวินเฉินอย่างแนบแน่นเลย"

ดวงตาของเกาจงเหว่ยก็ฉายแววลังเล

ถ้าไปจับได้ว่าพวกเขามีอะไรกันจริงๆ แล้วทำลายซูเหวินเฉิน เขาก็จะไม่มีวันจบสิ้นกับซูเจี้ยนเย่แน่นอน

บอกตามตรงว่า ถึงแม้เขาจะเป็นเลขาธิการสาขาของหน่วยงาน แต่ถ้าเจอกันจริงๆ เขาก็ยังกลัวซูเจี้ยนเย่อยู่บ้าง

แต่ผลประโยชน์ก็มหาศาลเช่นกัน

ทันทีที่ซูเหวินเฉินถูกนำตัวไปแห่ประจาน ฟาร์มไก่ก็จะไม่สามารถบริหารจัดการได้อีกต่อไป เขาก็สามารถให้ภรรยาของเขาเข้าไปจัดการได้เลย

ดังนั้นในตอนนี้เกาจงเหว่ยจึงลังเลเล็กน้อย

ข้างหนึ่งคือการทำให้ซูเจี้ยนเย่เป็นศัตรูตายตัว อีกข้างหนึ่งคือผลประโยชน์มหาศาลจากฟาร์มไก่ที่มีไก่ห้าร้อยตัว

กัวต้าฮวาเห็นความลังเลในดวงตาของเกาจงเหว่ย

เธอไม่เข้าใจ และพูดขึ้นมาทันทีว่า "เฒ่าเกา นายคิดอะไรอยู่? พาคนไปจับผิดสิ แบบนี้ฉันจะดูว่าไอ้หนูคนนี้ยังจะมาเป็นผู้จัดการฟาร์มได้ยังไง บางทีซูเจี้ยนเย่อาจจะโดนลูกหลงไปด้วยก็ได้นะ"

ประโยคสุดท้ายของกัวต้าฮวาคือฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้เกาจงเหว่ยตัดสินใจ

เกาจงเหว่ยพูดทันทีว่า "ได้เลย เอาวะ! เธอไปตะโกนบอกได้เลย เดี๋ยวฉันจะพาคนไปเอง"

กัวต้าฮวาก็พยักหน้าไม่หยุด

ไม่นานก็เริ่มแสดงบทบาทอย่างมีชีวิตชีวาไปทั่วทุ่งนา

"โอ๊ย! พวกนายไม่ได้ยินหรอกนะ ผู้หญิงในเมืองใหญ่นี่มันแย่จริงๆ ทำเป็นแกล้งร้องว่า 'โอ๊ย! นายทำให้ฉันเจ็บนะ!'"

"เฮอะ! ทำเป็นเหมือนครั้งแรก! ส่งเสียงแบบนั้นออกมาคงเป็นโสเภณีมานานแล้วล่ะสิ"

ข่าวคาวๆ แบบนี้ย่อมแพร่กระจายเร็วมาก ไม่นานเกินครึ่งหน่วยงานก็รู้เรื่องแล้ว

แม่ซูได้ยินคำพูดของกัวต้าฮวาแล้ว ก็เดินตรงเข้าไปตบหน้ากัวต้าฮวาอย่างแรง

"กัวต้าฮวา! เธอนี่มาพูดจาหมาๆ พูดพล่ามอยู่ได้ เดี๋ยวก็โดนตบให้ตายเลยนี่!"

"หลี่ซิ่วหลัน! แกกล้าตีฉันเหรอ! พูดพล่ามไม่หยุดยังไง! ฉันไม่ได้พูดมั่วซั่ว ตอนนี้ลูกชายแกกำลังนอนอยู่บนเตียงในกระท่อมไม้เล็กๆ นั่นแหละ!"

"ถ้าไม่เชื่อก็ไปดูเองสิ!"

เกาจงเหว่ยตะโกนเสียงดังทันที

"พอได้แล้ว! อย่าทะเลาะกันเลย! หน่วยงานของเราจะปล่อยให้เรื่องไร้ยางอายแบบนี้เกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด! ในเมื่อมันเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้แล้ว พวกเราไปดูกันเถอะ!"

พูดจบก็เป็นผู้นำเดินตรงไปยังทิศทางของฟาร์มไก่

สีหน้าของแม่ซูแสดงออกถึงความกังวลใจ แล้วพูดกับซูเหวินจางที่อยู่ข้างๆ "ลูกชายคนโต ทำยังไงดี? ไม่ใช่ลูกชายคนเล็กของเราจริงๆ ใช่ไหม!"

ซูเหวินจางปลอบใจ "ไม่น่าจะใช่ครับแม่ วางใจเถอะครับ!"

แต่ก็หันไปพูดว่า "ลูกชายคนรอง วันนี้พ่อทำงานอยู่ริมแม่น้ำ ไปบอกพ่อให้รีบมา!"

"ฉันจะตามไปดูว่าพอจะหาวิธีได้ไหม หวังว่ากัวต้าฮวาจะจำคนผิด ไม่อย่างนั้นเสี่ยวซานคงจะพังแน่ๆ!"