บทที่ 60: เกาจงเหว่ย! แกยังนิ่งอยู่อีกรึไง!

ระหว่างทาง...

กลัวว่าจะมีใครแอบไปแจ้งข่าวให้ซูเหวินเฉินก่อน กัวต้าฮวาจึงพาคนลัดเลาะผ่านทุ่งนาตรงไปยังกระท่อมไม้ซึ่งเป็นจุดหมายปลายทาง

ตลอดทาง กัวต้าฮวานำหน้าอย่างสง่าผ่าเผย เต็มไปด้วยพลัง ราวกับว่าฟาร์มไก่ของซูเหวินเฉินได้ตกเป็นของเธอแล้ว

ที่กระท่อมไม้...

ทันทีที่กัวต้าฮวาจากไป ซูเหวินเฉินก็เหมือนได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง

"เสียงอะไรน่ะ? มีคนแอบฟังอยู่ข้างนอกรึเปล่า?"

"อ๊ะ? นายได้ยินผิดไปรึเปล่า ที่นี่มีอะไรให้แอบฟังกันล่ะ คงจะเป็นกระต่ายป่าหรืออะไรสักอย่างมั้ง!"

ซูเหวินเฉินก็พยักหน้า "อาจจะใช่ก็ได้ เป็นไงบ้าง ฝีมือนวดของผมไม่เลวใช่ไหม ตอนนี้ไม่สูงเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เดินได้รึยังครับ?"

เจียงหลีหน้าแดงก่ำ สัมผัสได้ถึงมือข้างใหญ่ของซูเหวินเฉินที่นวดคลึงเท้าของเธออย่างแผ่วเบาไม่หยุด

"ดีขึ้นเยอะเลยค่ะ แต่...ฉันพลิกตรงข้อเท้านะคะ ทำไมคุณถึงนวดตรงที่อื่นตลอดเลยล่ะคะ"

ซูเหวินเฉินยิ้มเล็กน้อย "อาการเท้าพลิกแบบนี้ ถ้ามีอาการบวมแดงแล้ว การนวดคลึงบริเวณที่บวมจะยิ่งทำให้อาการบาดเจ็บแย่ลงไปอีก"

"ผมจะนวดบริเวณรอบๆ ข้อเท้าของคุณ เพื่อช่วยกระตุ้นการไหลเวียนโลหิตบริเวณนั้น ซึ่งจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดได้ครับ"

เจียงหลีถามด้วยความสงสัย "นายรู้เยอะจังเลย! ฉันไม่เคยรู้เรื่องพวกนี้มาก่อนเลย"

ซูเหวินเฉินแค่ยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรมาก

คนในยุคนี้คงคิดไม่ถึงว่าคนในยุคหลังอาจจะรู้ข้อมูลแปลกๆ ที่ไม่จำเป็นต้องใช้ตลอดชีวิตจากอินเทอร์เน็ตทุกวัน

"ซูเหวินเฉิน!" เสียงของเจียงหลีแผ่วเบาและตื่นเต้นเล็กน้อย เหงื่อซึมที่หน้าผาก

"เป็นอะไรไป? ผมใช้แรงมากเกินไปหรือเปล่า?"

ซูเหวินเฉินมองเจียงหลีที่หน้าผากมีเหงื่อซึมแล้วพูด

เจียงหลีส่ายหน้า หายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดอย่างจริงจังว่า "สหายซูเหวินเฉิน นายมีคนที่คุณชอบไหมคะ?"

"อ๊ะ~!" ซูเหวินเฉินถึงกับตะลึงไปเลย

กระทันหันขนาดนี้เลยเหรอ?

เขาไม่ได้ไม่รู้สึกว่าทั้งสองคนต่างก็มีความรู้สึกดีๆ ต่อกัน เพียงแต่เขาคิดว่าความรู้สึกดีๆ ของทั้งคู่น่าจะยังไม่ถึงขั้นนั้น ถ้าสารภาพรักก่อนก็คงจะน่าอายทั้งคู่

แต่พออีกฝ่ายกลับพูดออกมาเอง ทำให้ซูเหวินเฉินไม่ทันตั้งตัว แต่พอนึกดูอีกทีก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติ

เพราะในยุคนี้ คนที่เจอคนที่ชอบก็แต่งงานกันเร็วมาก บางคนถึงขั้นเจอหน้ากันครั้งเดียว นัดหมายหมั้นหมายสองครั้ง แล้วก็แต่งงานเลยในครั้งที่สาม

คนในยุคนี้เมื่อตัดสินใจแล้วก็คือตลอดไป ไม่เหมือนกับยุคหลังที่การหย่าร้างเป็นเรื่องง่ายๆ เหมือนการกินน้ำกินข้าว

เจียงหลีมองซูเหวินเฉินที่เงียบไป

เสียงของเธอแฝงความผิดหวังเล็กน้อย "ขอโทษนะคะ ฉันคงพูดจาหุนหันพลันแล่นไปหน่อย"

ซูเหวินเฉินรีบส่ายหน้า "ไม่ใช่ ไม่ใช่ครับ ผมแค่..." ยังไม่ทันพูดจบ

"ปัง!"

ประตูไม้ถูกเตะพังทันที!

กัวต้าฮวารีบกระโดดเข้ามาทันที "ทุกคนเข้ามาดูสิ! มาดูว่าไอ้ชู้กับอีแพศยาคู่นี้กำลังทำอะไรกัน!"

อารมณ์ของซูเหวินเฉินในตอนนี้ เหมือนถูกกดดันให้ระเบิดออกมา แล้วก็ถูกบังคับให้กลับไปอย่างกะทันหัน

มันเกินกว่าจะบรรยายด้วยคำว่า 'ไม่สบายใจ' ได้แล้ว

ซูเหวินเฉินสูดหายใจเข้าลึกๆ มองเกาจงเหว่ยกับกัวต้าฮวาที่เข้ามาพร้อมกับคนกลุ่มใหญ่ด้านหลังด้วยสายตาเย็นชา

"เลขาฯ เกาครับ! ท่าทางแบบนี้จะทำอะไรครับ?"

"แล้วก็สหายกัวต้าฮวา คำว่า 'ชู้กับอีแพศยา' ที่คุณพูดเมื่อกี้หมายถึงอะไร?"

เกาจงเหว่ยเมื่อเข้ามาแล้วเห็นภาพรวมทั้งหมด ก็คิดในใจว่าไม่ดีแน่

เพราะทั้งสองคนที่อยู่ตรงหน้าแต่งกายเรียบร้อยดี

มีเพียงเท้าข้างหนึ่งของเจียงหลีที่ม้วนขากางเกงขึ้นมา เผยให้เห็นบริเวณข้อเท้าที่บวมแดงอย่างชัดเจน เกาจงเหว่ยรู้ได้ทันทีว่าภรรยาของเขาเข้าใจผิดไปแล้ว

ตอนนี้ เขาอยากจะบีบคอกัวต้าฮวาให้ตายตรงนั้นเลยจริงๆ เป็นคนทำอะไรก็ไม่ได้เรื่อง แต่กลับชอบทำเรื่องให้พัง!

ก็เลยรีบพูดด้วยความขอโทษ

"เอ่อ...เสี่ยวเฉินครับ นี่มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดครับ ป้าต้าฮวาของนายก็แค่ไม่อยากเห็นพวกนายหลงผิดไปเท่านั้นเองครับ"

"ในเมื่อไม่มีอะไรแล้ว พวกเรากลับก่อนนะครับ"

ซูเหวินเฉินรีบขวางไว้ "เดี๋ยวก่อนครับ เลขาฯ เกาครับ! เรื่องนี้คงไม่ใช่แค่คำว่าเข้าใจผิดแล้วจบนะครับ"

"ถ้าเป็นอย่างนั้นแล้ว ถ้ามีใครไปเตะประตูบ้านคุณตอนกลางดึกแล้วด่าทอ แล้วทิ้งท้ายแค่ว่าเข้าใจผิดแล้วเดินจากไปได้เลย คุณก็ไปได้เลยครับ"

เท้าของเกาจงเหว่ยก็หยุดกึกทันที

เขาจะไปได้ยังไงกัน เขาเชื่อว่าถ้าเขาไปตอนนี้ ไอ้เด็กคนนี้ต้องหาคนมาเตะประตูบ้านเขาแน่ๆ คืนนี้

ซูเหวินเฉินพูดต่อทันทีว่า "ในเมื่อเลขาฯ เกาไม่พูด ก็มีใครจะช่วยอธิบายให้ผมฟังหน่อยไหมครับ ว่าพวกคุณมากันเป็นกลุ่มแบบนี้จะทำอะไร?"

คนหนึ่งในกลุ่มซึ่งมีความสัมพันธ์ที่ดีกับตระกูลซูก็พูดขึ้นมา

"เสี่ยวเฉิน ฉันจะบอกให้นะ ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของกัวต้าฮวา เธอพูดไปทั่วว่านายกับเจ้าหน้าที่เจียงกำลังทำอะไรกันในกระท่อมไม้เล็กๆ นี่ แถมยังบอกว่าเจ้าหน้าที่เจียงตัวติดกับนายแบบแนบเนื้อเลย"

"แล้วก็มีคำพูดแย่ๆ อีกเยอะแยะ ฉันไม่อยากพูดหรอกนะ สรุปก็คือประมาณนั้นแหละ"

พอได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของซูเหวินเฉินก็ดำคล้ำเหมือนถ่านแล้ว

"กัวต้าฮวา! แกเอาตาข้างไหนมาเห็นว่าฉันกับเจ้าหน้าที่เจียงกำลังทำอะไรกันข้างในนั้น?"

"แล้วก็ เจ้าหน้าที่เจียงแค่เท้าพลิก ฉันแค่พยุงเธอเข้ามาพักผ่อนแค่นั้นเอง"

กัวต้าฮวารู้ว่าครั้งนี้เธอเข้าใจผิดไปแล้ว แต่ปากของเธอย่อมไม่ยอมรับแน่นอน

"หึ! ใครจะไปรู้! บางทีนายซูเหวินเฉินอาจจะเร็วก็ได้ เลยเสร็จไปแล้วก็ได้!"

มองสีหน้าของซูเหวินเฉินที่เย็นชาขึ้นเรื่อยๆ

กัวต้าฮวาฮึดฮัดใส่ "อะไร! นายยังอยากจะตีฉันอีกเหรอ! ถ้ามีปัญญาตีสิ! ทุกคนมาดูเร็ว! ไอ้หนูซูเหวินเฉินคนนี้ตีผู้หญิงแล้ว!"

"ไม่เพียงแต่ตีผู้หญิง ยังตีผู้ใหญ่ด้วยนะ!"

พูดพลางก็พิงไปทางซูเหวินเฉิน

ทันใดนั้น แม่ซูก็พุ่งออกมาจากฝูงชน ผลักกัวต้าฮวาลงไปทันที

แล้วก็ขึ้นคร่อมไปเลย

"ลูกสะใภ้ จับเธอไว้!"

"กัวต้าฮวา! แกสร้างข่าวลือมั่วๆ ให้ฉันตะโกนโวยวายมั่วๆ! ชอบโดนตบนักใช่ไหม! ฉันจะจัดให้แกเอง!"

"เพียะ! เพียะ! เพียะ!" ในชั่วพริบตาเดียว เสียงตบก็ดังลั่นไม่หยุด

เนื่องจากกัวต้าฮวาไม่มีมนุษยสัมพันธ์ที่ดี คนที่อยู่รอบๆ ที่กำลังดูละครก็แค่พูดว่า

"ซิ่วหลัน! พอได้แล้ว! ระบายอารมณ์พอแล้ว! อย่าตีจนเกิดเรื่องนะ"

"ใช่แล้วซิ่วหลัน ตบไม่กี่ทีก็พอแล้ว อย่าถึงขั้นลงมือฆ่ากันเลยนะ"

กัวต้าฮวาที่ถูกคร่อมอยู่บนพื้น มือทั้งสองข้างถูกพี่สะใภ้จับแน่นไว้ ทำให้ไม่มีแรงที่จะผลักแม่ซูที่คร่อมอยู่บนตัวออกไปได้

ทำได้แค่เตะขาไปมากลางอากาศไม่หยุด

ปากก็ตะโกนไม่หยุด "หลี่ซิ่วหลัน! แกอีนังสารเลว! แกกล้าดียังไงมาตีฉัน! แกคอยดูนะ!"

"เกาจงเหว่ย! แกยังนิ่งอยู่อีกรึไง! ยืนดูฉันถูกอีนังสารเลวคนนี้ตีอยู่นั่นแหละ!"

เกาจงเหว่ยเพิ่งจะคิดจะเข้าไปแยกคนทั้งสองที่อยู่บนพื้น

แม่ซูก็ตะโกนทันที "ลูกชายคนโต! ลูกชายคนที่สาม! พวกแกไปขวางเกาจงเหว่ยไว้! วันนี้ฉันจะต้องสั่งสอนยัยสารเลวต้าฮวาคนนี้ให้ได้!"

"ให้เธอปากไม่ดีไปวันๆ กล้าดียังไงมาหาเรื่องฉันถึงขนาดนี้!"

เกาจงเหว่ยได้ยินดังนั้นก็หยุดเท้าทันที

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นซูเหวินเฉินที่เดินเข้ามาใกล้ เขาก็รีบกลับไปอยู่ท่ามกลางฝูงชนอีกครั้ง

และแม้กระทั่งรู้สึกไม่ปลอดภัย ก็ถอยหลังไปอีกสองสามก้าว ออกไปจากธรณีประตูเลยทีเดียว

เพราะเขาเองก็กลัวว่าไอ้เด็กตัวแสบซูเหวินเฉินคนนี้จะพุ่งเข้ามาต่อยเขาจริงๆ

เขาที่เป็นคนสูงอายุแล้ว จะสู้หนุ่มตัวใหญ่สองคนได้ยังไงกัน

ในห้องก็เหลือแต่เสียงด่าทอของกัวต้าฮวาเท่านั้น

เดี๋ยวก็ด่าเกาจงเหว่ยว่าไร้ความสามารถ เดี๋ยวก็ด่าแม่ซูว่าเป็นคนสารเลว แล้วก็ตะโกนว่าจะแก้แค้น