บทที่ 61: วันนี้เจ้าเล็กไปกินขี้นกสาลิกามาหรือไง?

หลังจากได้รับข่าว พ่อของซูก็รีบตามมาทันที

พอเห็นกัวต้าฮวานอนดิ้นอยู่บนพื้น ก็ตะโกนสั่งทันที

“พอได้แล้ว! ลุกขึ้นมา!” แล้วหันไปพูดกับซูเหวินจาง “ไปลากแม่แกขึ้นมา”

เมื่อเดินเข้าไปเห็นซูเหวินเฉินกับเจียงหลีปลอดภัยดี พ่อซูก็ถอนหายใจโล่งอก ก่อนจะหันไปมองเกาจงเหว่ยด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

แวบเดียวนั้น ทำเอาเกาจงเหว่ยขนลุกซู่ไปทั้งตัว

เขาจึงรีบพูดแก้สถานการณ์ “สหายซู นี่มันเรื่องเข้าใจผิดกันน่ะ ต้องโทษเมียฉันที่ปากพล่อย พูดจาไม่เข้าเรื่อง กลับไปผมจะจัดการขั้นเด็ดขาดเลย”

พ่อซูพยักหน้า

“ได้ พาเมียแกกลับไปก่อนเถอะ ไปดูซิว่าหน้าเป็นอะไรมั้ย ถ้าเป็นอะไรไป ค่ารักษาพยาบาลเราออกให้”

พอได้ยินแบบนั้น แม่ซูที่อยู่ข้างๆ ก็ของขึ้นทันที “ยังจะให้ค่ารักษาอีกเหรอ ถุย! เดี๊ยะตบซ้ำอีกสองฉาด!”

“พอได้แล้ว!” พ่อซูตวาดลั่น

แล้วหันไปตะโกนใส่ชาวบ้านที่มุงดูอยู่

“เลิกงานกันแล้วเหรอไง ถึงได้มามุงกันอยู่นี่! รีบกลับไปทำงานให้หมด ถ้าวันนี้งานไม่เสร็จ โดนหักคะแนนแรงงานกันถ้วนหน้า!”

สิ้นเสียงของพ่อซู สมาชิกส่วนใหญ่ก็แตกฮือเหมือนนกแตกรัง

พ่อซูหันไปพูดกับซูเหวินจางและภรรยาอีกครั้ง “พวกแกก็ลากแม่กลับบ้านไปได้แล้ว ฉันมีเรื่องจะคุยกับไอ้เล็กสองสามคำ”

ไม่นานฝูงชนก็สลายตัวไปหมด

พ่อซูหันไปพูดกับเจียงหลีอย่างรู้สึกผิด

“สหายเจียงหลี ต้องขอโทษจริงๆ ที่ทำให้เดือดร้อนไปด้วย ถ้ามีเรื่องอะไรอยากให้ช่วยก็บอกได้เลยนะ ถ้าทำได้ฉันจะพยายามเต็มที่”

เจียงหลีส่ายหน้า “ฉันไม่เป็นไรค่ะ ยังไงก็เป็นเรื่องเข้าใจผิดกัน”

พ่อซูเหลือบมองซูเหวินเฉินแวบหนึ่งแล้วพูดตรงๆ

“แกตามฉันออกมาหน่อยสิ พ่อมีเรื่องจะคุยด้วย”

พอเดินมาถึงหน้าประตู พ่อซูก็เปิดฉากถามทันที

“แกคิดว่ายังไง? เรื่องนี้แกจะจัดการยังไงต่อ?”

ซูเหวินเฉินอึ้งไปครู่หนึ่ง ครุ่นคิดอยู่พักใหญ่แล้วก็เงยหน้าขึ้นมาทันที

“พ่อครับ! ผมว่าเป้าหมายของเกาจงเหว่ยน่าจะเป็นฟาร์มไก่ที่อยู่เบื้องหลังผมมากกว่า!”

พ่อซูพยักหน้า “ถ้าเรื่องนี้ยัยกัวต้าฮวาเป็นคนเริ่มเอง พ่อก็เชื่อว่าอาจจะเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด”

“เพราะนังโง่อย่างกัวต้าฮวา มันทำเรื่องที่ได้ไม่คุ้มเสียแบบนี้ได้อยู่แล้ว”

“แต่สหายเกาไม่ใช่! หมอนั่นหัวใสไม่เบา ตอนที่คณะกรรมการบริหารหน่วยผลิตเปลี่ยนทีมยกชุด ที่มันได้เป็นเลขาธิการพรรค ก็เพราะแอบไปฟ้องคู่แข่งหลายคน”

“แล้วตอนนี้ แกจะเอายังไง?”

พอได้ฟังคำพูดของพ่อ ซูเหวินเฉินก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แววตาก็เย็นชาลงทันที

“พ่อครับ ในเมื่อมันหมายตาฟาร์มไก่ของเราแล้ว ก็จะปล่อยให้มันนั่งอยู่ในตำแหน่งเลขาธิการพรรคต่อไปไม่ได้เด็ดขาด ผมไม่อยากต้องคอยระวังหลังอยู่ตลอดเวลา”

ในอนาคตถ้าฟาร์มไก่ขยายใหญ่ขึ้น ตราบใดที่คนในไม่สร้างปัญหา ถึงมีคนอยากจะมาชุบมือเปิบก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ต่อให้มีคนจากเบื้องบนลงมาเป็นผู้บริหาร แต่ถ้าไม่ได้รับการสนับสนุนจากลูกน้อง ก็เป็นได้แค่เสือกระดาษเท่านั้น

ผู้บริหารที่โดนลูกน้องเลื่อยขาเก้าอี้แบบนี้ ในยุคนี้มีให้เห็นอยู่ถมไป

เออ... ไอ้เกาจงเหว่ยก็เป็นตัวอย่างหนึ่งเหมือนกัน ถึงจะเป็นเลขาธิการพรรค เป็นเบอร์หนึ่งในนาม แต่ในหน่วยการผลิตผิงชุนแห่งนี้ คนส่วนใหญ่ก็ไม่เห็นหัวมันอยู่แล้ว

พ่อซูพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “จำไว้นะเจ้าเล็ก ต่อไปนี้ในสนามแห่งชื่อเสียงและผลประโยชน์ ถ้าไม่ทำก็ไม่ต้องทำ แต่ถ้าจะทำ... ต้องทำให้มันเด็ดขาด อย่าให้โอกาสคู่ต่อสู้ได้พลิกกลับมาอีก”

ซูเหวินเฉินถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

“พ่อ... ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง ฆ่าคนมันผิดกฎหมายนะ! ผมก็แค่อยากจะลากไอ้เกาลงจากตำแหน่งเท่านั้นเอง”

พ่อซูสวนกลับอย่างหัวเสีย

“ไสหัวไปเลยไป! พ่อสอนหลักการให้แก ไม่ได้บอกให้แกถือมีดไปฟันมัน แบบนั้นไม่เรียกว่ากล้าหาญหรอก เรียกว่าหาเรื่องตาย!”

“จำไว้! ตราบใดที่ยังใช้วิธีอื่นเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ ก็ห้ามใช้กำลังเด็ดขาด มือที่เปื้อนแล้วมันล้างให้สะอาดได้ยาก”

“ในโลกนี้ไม่มีกำแพงไหนที่ลมจะลอดผ่านไม่ได้! เรื่องนี้แกไม่ต้องยุ่ง เดี๋ยวไอ้ตาแก่เกา พ่อจัดการเอง”

ซูเหวินเฉินมองแผ่นหลังของพ่อที่เดินจากไป

จู่ๆ ก็รู้สึกว่า หรือเกาจงเหว่ยจะเป็นหมากที่พ่อจงใจเก็บไว้ เพราะเลขาธิการพรรคที่มีจุดด่างพร้อยแบบนี้ ย่อมควบคุมได้ง่ายกว่าสำหรับพ่อของเขา

แล้วซูเหวินเฉินก็ตบหน้าผากตัวเอง

ฉิบหาย! วันนี้โอกาสดีๆ แท้ๆ

ดันมาโดนยัยกัวต้าฮวาทำพังหมด! นังนั่นมันน่าตายจริงๆ! จากนั้นเขาก็เดินกลับเข้าไปในกระท่อมไม้

ซูเหวินเฉินลูบท้ายทอยตัวเองแล้วพูดกับเจียงหลี “เอ่อ... ที่เธอพูดก่อนหน้านี้!”

เจียงหลีกะพริบตาปริบๆ “เมื่อกี้ฉันพูดอะไรเหรอ? ฉันลืมไปหมดแล้ว!”

ซูเหวินเฉินถึงกับเหวอ “เดี๋ยวนะ! ไหงกลับคำกันง่ายๆ แบบนี้ล่ะ น้ำที่สาดออกไปแล้วจะเก็บกลับมาได้ไง”

“ไม่สนล่ะ! ยังไงผมก็ได้ยินแล้ว สหายเจียงหลี ผมหวังว่าจะได้คุณมาเป็นคู่ปฏิวัติ เพื่อร่วมกันสร้างผลผลิตแห่งการปฏิวัติของเราสองคน หวังว่าองค์กรจะพิจารณาคำขอของผมอย่างจริงจังนะครับ”

“ถุย! ยังไม่ทันจะแต่งงานเลย ใครจะไปสร้างผลผลิตปฏิวัติกับคุณยะ เมื่อก่อนไม่เห็นจะรู้เลยว่านายเป็นคนทะลึ่งตึงตังขนาดนี้” แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่ความสุขบนใบหน้าของเจียงหลีกลับปิดไม่มิด

“แปลว่าเธอตกลงแล้วใช่มั้ย?” ซูเหวินเฉินถามอย่างตื่นเต้น

“ใครตกลงกัน! แต่สหายซูเหวินเฉิน ตอนนี้นายถูกจัดให้อยู่ในรายชื่อเป้าหมายที่ต้องจับตาดูเป็นพิเศษแล้ว หวังว่าต่อไปนี้สหายซูเหวินเฉินจะทำตัวดีๆ นะ!”

“ขอให้องค์กรวางใจได้เลยครับ! ผมจะทำตัวดีๆ เพื่อผ่านการประเมินขององค์กรให้ได้อย่างแน่นอน!”

หลังจากทั้งสองคนกลับไป

ที่บ้านใหญ่ของตระกูลซู

แม่ซูกำลังยืนงงมองลูกชายคนเล็กที่ขยันขันแข็งเป็นพิเศษอยู่ข้างเตาไฟ

ตอนนี้ซูเหวินเฉินสวมผ้ากันเปื้อนที่ดำนิดๆ ฮัมเพลงที่ไม่รู้ชื่ออยู่ในลำคอ แถมยังโยกหัวส่ายก้นไปมาเป็นพักๆ

เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ดีสุดๆ

แม่ซูไม่เข้าใจเลย หันไปพูดกับพ่อซู “วันนี้เจ้าเล็กมันไปกินขี้นกสาลิกามาหรือไง? ทำไมทำตัวเหมือนโดนผีเข้าแบบนั้นล่ะ มันจะทำอะไรของมัน”

พ่อซูเหลือบตามอง “ก็นกยูงรำแพนหางไง กำลังติดสัดน่ะสิ จะทำอะไรได้อีกล่ะ? หรือแกคิดว่ามันขยันเอาใจแกเหรอ!”

พูดจบก็พยักพเยิดไปทางห้องของซูเหวินอิง

แม่ซูเข้าใจในบัดดล แต่ปากก็ยังบ่นพึมพำ “แล้วเอาใจฉันมันทำไมล่ะ? ฉันไม่คู่ควรเหรอ! ชิ! ลูกคนนี้ ได้เมียแล้วลืมแม่!”

พูดจบก็หยิกพ่อซูไปทีหนึ่ง “เหมือนยายแก่แถวนี้แน่ๆ!”

“โอ๊ย! มันได้เมียแล้วลืมแม่ แล้วแกมาหยิกฉันทำไม ไปหยิกลูกชายแกสิ!” พ่อซูโวยวาย

“ชิ! ฉันไม่กล้าหยิกลูกหรอก หยิกแกง่ายกว่า! มันเป็นเชื้อของแก เพราะฉะนั้นแกนั่นแหละคือต้นตอ!”

“เฮ้ย! นังแก่นี่ชักจะไม่มีเหตุผลแล้วนะ”

“เหอะ，ฉันไม่มีเหตุผลจะคุยกับแก!”

คืนนั้นผ่านไปอย่างสงบสุข

วันต่อมา

จ้าวอู๋หนิวกับโหวกั๋วจงมาถึงแต่เช้า ก็เห็นซูเหวินเฉินกำลังยืนยิ้มบ้าๆ บอๆ พลางคุยกับแม่ไก่อยู่

“อาจารย์โหว ท่านหัวหน้าซูเป็นอะไรไปครับ?”

“ไม่รู้สิ แต่รอยยิ้มนั่นมันเหมือนคนกำลังติดสัดเลย... คงไม่ได้ติดสัดกับไก่นะ!”

ว่าแล้วก็เดินเข้าไปทัก

“หัวหน้าซู? คุณเป็นอะไรเนี่ย?”

ซูเหวินเฉินสะดุ้งโหยงกับเสียงที่โผล่มาอย่างกะทันหัน พอหันไปก็เห็นว่าเป็นโหวกั๋วจงกับจ้าวอู๋หนิว

เขาพูดอย่างหัวเสีย “อาจารย์โหว พวกคุณสองคนเดินกันยังไงให้ไม่มีเสียงเลย ตกใจหมด”

โหวกั๋วจงเลิกคิ้ว “เดินแล้วต้องมีเสียงด้วยเหรอ ไม่ใช่ว่านายมัวแต่ยืนยิ้มเหม่ออยู่คนเดียวรึไง?”

“เอ่อ~!”

“ช่างเถอะๆ อย่าพูดเรื่องนี้เลย อาจารย์โหวมาดูไก่ 10 ตัวที่ผมคัดมาเป็นพิเศษสำหรับทำพันธุ์สิ ทั้งรูปร่าง ทั้งความคึกคัก เป็นไงบ้าง?”

ไก่ 10 ตัวนี้เขาคัดเลือกมาเป็นพิเศษเมื่อวาน

อาหารมื้อสุดท้ายก่อนกลับเมื่อคืนก็เป็นสูตรที่เขาผสมขึ้นเองสำหรับเลี้ยงเป็นไก่พ่อพันธุ์แม่พันธุ์โดยเฉพาะ!

ผ่านไปหนึ่งคืน ก็ได้รับการอัปเกรดเรียบร้อยแล้ว

【ไก่พันธุ์ลูกผสมรุ่นที่ 2 LV2】 สถานะปัจจุบัน: กำลังผสมพันธุ์ แนวทางการพัฒนาระดับต่อไป: ไก่พันธุ์ LV3, โอกาสได้ไข่มีเชื้อเพิ่มขึ้น 30%, ลูกเจี๊ยบที่ฟักออกมามีภูมิคุ้มกันไวรัสเพิ่มขึ้น 30% 【อาหารสำหรับไก่พันธุ์ระดับ 3: เพิ่มอี้หมู่เฉ่า, ตังกุย, อิ๋นหยางฮั่ว, โสม และอื่นๆ...】 คำอธิบาย: สายพันธุ์ที่คัดสรรมาอย่างดีจากไก่ไข่ลูกผสมรุ่นที่ 2 คุณภาพของไข่มีเชื้อและสุขภาพของลูกเจี๊ยบหลังฟักได้รับการพัฒนาขึ้นอย่างมาก

สำหรับไก่พันธุ์ระดับ 3 นั้น ซูเหวินเฉินยังไม่มีความคิดที่จะทำในตอนนี้

ส่วนผสมอื่นๆ ยังพอหาได้ แต่แค่โสมอย่างเดียวก็แพงหูฉี่แล้ว

อีกอย่าง การเพิ่มภูมิคุ้มกันไวรัสให้ลูกเจี๊ยบก็ยังไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการเร่งด่วนในตอนนี้ บางทีอาจจะต้องรอให้ฟาร์มมีขนาดใหญ่ถึงหลักหมื่นตัวขึ้นไปเสียก่อน

ตอนที่เขาไม่สามารถใช้ "นิ้วทองคำ" ตรวจสอบไก่ได้ทุกตัวแล้ว ความสามารถในการเพิ่มภูมิคุ้มกันไวรัสแบบนี้ถึงจะสำคัญอย่างยิ่ง

เพราะในเวลานั้น...

ภูมิคุ้มกันไวรัสที่เพิ่มขึ้น 30% อาจหมายถึงอัตราการรอดของลูกเจี๊ยบที่เพิ่มขึ้นถึง 30% เลยทีเดียว