ตอนที่ 65

บทที่ 65: เห็นตระกูลซูรวย ยากยิ่งกว่าเขาขาดทุนซะอีก

minibunny · 7,055 ตัวอักษร

บทที่ 65: เห็นตระกูลซูรวย ยากยิ่งกว่าเขาขาดทุนซะอีกตอนค่ำสมาชิกในหมู่บ้านเลิกงาน เจียงหลีก็กลับมาพร้อมกับพ่อซูและแม่ซูเพราะตอนนี้ฤดูเพาะปลูกในฤดูใบไม้ผลิสิ้นสุดลงแล้ว หมู่บ้านจึงเริ่มจัดระเบียบให้สมาชิกสร้าง จือชิงเตี่ยน (ที่พักสำหรับเยาวชนผู้มีการศึกษาที่ถูกส่งไปชนบท)เจียงหลีในฐานะผู้ควบคุมที่ถูกส่งมาจากคอมมูน ก็ต้องติดตามไปด้วยเป็นธรรมดาพอถึงหน้าบ้าน ก็เห็นซูเหวินเฉินหน้าแดงก่ำ นั่งเหม่อลอยอยู่ตรงธรณีประตูบ้าน"ซูเหวินเฉิน นายเป็นอะไรไป?"พูดจบ เจียงหลีก็สูดจมูกฟุดฟิดไปทางด้านหน้าของซูเหวินเฉิน"เอ๊ะ! นายดื่มเหล้ามาเหรอ? ดีเลยนะ! แอบดื่มเหล้าลับหลังฉันนี่!"ซูเหวินเฉินหัวเราะ "แอบดื่มที่ไหนล่ะ? ฉันดื่มเพื่อฟาร์มไก่ต่างหาก เพิ่งจะคุยสัญญากับโรงงานเครื่องจักรกลการเกษตรในเมืองสำเร็จ พวกเขาจะจัดซื้อเดือนละหกร้อยกิโลกรัมเลยนะ!""จริงเหรอ?""แน่นอนสิ! จริงๆ แล้วฉันก็ไม่ค่อยชอบดื่มหรอก แต่ใครจะไปรู้ว่าตอนนี้การรับแขกเขาทำกันแบบนี้แล้วนี่นา!""แต่ว่า... เธอนี่เริ่มจะเข้ามาจัดการบ้านแล้วเหรอ?"พอได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉิน เจียงหลีก็โกรธจัดและอายไปหมด"นายพูดบ้าอะไรเนี่ย? อะไรคือเริ่มจัดการบ้าน? ฮึ่ม! ฉันขี้เกียจจะเถียงกับนายแล้ว!"พูดจบก็วิ่งเข้าไปในบ้านพ่อซูที่อยู่ตรงนั้นตอนแรกก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะเขารู้ดีว่าลูกชายคนเล็กไม่ค่อยชอบดื่มเหล้า ปกติบ้านก็ไม่ค่อยมีเหล้าเก็บไว้ด้วยซ้ำเอ๊ะ~! แล้วเหล้าที่ลูกชายคนเล็กดื่มไปเมื่อตอนกลางวันมาจากไหนกันนะ?ไม่นานเขาก็คิดออก แล้วรีบเดินตรงเข้าไปในห้องรับแขกครู่หนึ่งเสียงตะโกนอย่างโมโหของพ่อซูก็ดังออกมาจากห้องรับแขก"ซูเหวินเฉิน! แกเอาเหล้าซีเฟิ่งครึ่งขวดของพ่อไปรับแขกเหรอวะ!"ซูเหวินเฉินรู้จากคำเรียกของพ่อว่าตอนนี้พ่อกำลังโกรธจัด จึงรีบพูดทันทีว่า "พ่อ! พ่อไม่ต้องห่วงนะ ผมไม่ได้ดื่มเปล่าๆ วันหลังผมจะซื้อเหล้าเหมาไถมาให้!""แกเนี่ยนะจะซื้อเหมาไถ? ฉันว่าแกหน้าเหมือนเหมาไถมากกว่ามั้ง?"เวลาหนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็วในช่วงนั้น หลี่เฉิงพาลูกค้าจากสถานรับรองแขกของอำเภอมาที่ฟาร์มไก่แล้วก็เซ็นสัญญาซื้อขายไข่ด้วยเหมาไข่ที่เหลือทั้งหมดไปวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ซูเหวินเฉินจะทำการสรุปบัญชีกับหมู่บ้านเงินที่ได้จากการขายไข่ในเดือนนี้ ซูเหวินเฉินไม่ได้เก็บไว้เองแต่ทำตามขั้นตอนปกติของธุรกิจหมู่บ้าน โดยให้ นักบัญชีของหมู่บ้านจดบันทึกทุกรายการ ส่วนเงินก็ให้เหรัญญิกของหมู่บ้านเก็บรักษาไว้พอครบหนึ่งเดือน เงินที่ได้จากการขายไข่ในเดือนนั้นก็จะถูกมอบให้เขาในรูปแบบของรางวัลพิเศษครั้งเดียวแบบนี้ต่อให้ในอนาคตมีใครอยากจะรื้อฟื้นเรื่องเก่าตามขั้นตอนแล้ว เรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวข้องกับซูเหวินเฉินมากนักสามารถติดตามไปได้แค่ตัวเกาจงเหวยที่เสนอความคิดนี้เท่านั้นนอกสำนักงานหมู่บ้านตอนนี้มีสมาชิกในหมู่บ้านรายล้อมอยู่เต็มไปหมด พวกเขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าฟาร์มไก่แห่งนี้ทำเงินได้เท่าไหร่ในหนึ่งเดือนเพราะเงินที่จะได้หลังจากนี้ก็เกี่ยวข้องกับทุกคนในห้องพ่อซูและเกาจงเหวยก็อยู่ที่นั่น สมาชิกคนอื่นๆ ของคณะกรรมการหมู่บ้านที่มาได้ก็มากันหมดในนั้นมี หลี่เซี่ยงตง นักบัญชีของหมู่บ้าน และ เฉินเสี่ยวลี่ เหรัญญิก กำลังเร่งตรวจสอบบัญชีเป็นครั้งสุดท้ายไม่นาน การตรวจสอบบัญชีก็เสร็จสิ้นเฉินเสี่ยวลี่ ค่อยๆ พูดกับซูเหวินเฉินว่า "ในเดือนนี้ ฟาร์มไก่มีรายได้รวมเจ็ดร้อยเก้าสิบแปดหยวน""ข้าวโพดหยาบที่คุณรับไปจากหมู่บ้านราคากิโลกรัมละหกเฟิน รำข้าวราคากิโลกรัมละสองเฟิน ข้าวฟ่างก็หกกิโลกรัมละหกเฟิน ธัญพืชหยาบทั้งหมดรวมเป็นเจ็ดสิบสองหยวนห้าเหมา"จากนั้นเฉินเสี่ยวลี่ก็มองไปที่เกาจงเหวย"ดังนั้นตามคำพูดของเลขาธิการเกาก่อนหน้านี้ หมู่บ้านจะต้องให้รางวัลแก่คุณเจ็ดร้อยยี่สิบหกหยวนห้าเหมา นอกจากนี้ คุณยังสำรองจ่ายไปก่อนทั้งหมดห้าร้อยห้าหยวนแปดเหมา""ดังนั้นวันนี้จะต้องมอบให้คุณทั้งหมดหนึ่งพันสองร้อยสามสิบสองหยวนสามเหมา คุณลองตรวจสอบดูว่าถูกต้องไหม"ทันทีที่เฉินเสี่ยวลี่พูดจบ คนที่ยืนมุงอยู่ข้างนอกก็ตกตะลึงกับจำนวนเงินก้อนนี้ทันที"อื้อหือ~! ไอ้หนุ่มตระกูลซูทำเงินได้เป็นพันหยวนในเดือนเดียวเลยเหรอ? ฟาร์มไก่มันทำเงินได้ขนาดนั้นเลยเหรอ?""อะไรพันกว่าหยวน? ชัดๆ เลยคือเจ็ดร้อยกว่าหยวนต่างหาก ไอ้ห้าร้อยนั่นมันเงินที่ไอ้หนุ่มนั่นจ่ายล่วงหน้าไปก่อน เป็นเงินของเขานั่นแหละ!""เจ็ดร้อยกว่าหยวนก็ไม่น้อยแล้วนะ! ปีนึงก็เกือบหมื่นหยวนเลยสิ! งั้นปีนี้ค่าคะแนนงานเราคงเพิ่มเป็นสองสามเหมาแล้วมั้ง!""เฮ้อ! รู้งี้ฉันก็เอาเงินไปลงทุนเลี้ยงไก่บ้างดีกว่า ดูสิ เดือนเดียวก็ทำเงินได้ตั้งเจ็ดร้อยกว่าหยวนแล้ว เกือบจะเท่าครึ่งหนึ่งของทรัพย์สินของตระกูลแก่เกาเลยนะเนี่ย""บ้า! ดูอย่างกัวต้าฮวาเลี้ยงไก่แล้วได้เงินไหมล่ะ? ไก่สี่ตัวของหล่อนดูเหมือนจะป่วย ครึ่งๆ กลางๆ ไม่ยอมออกไข่ ไม่ขาดทุนก็บุญแล้ว ยังจะทำเงินอีก""สมน้ำหน้า! ใครใช้ให้หล่อนไม่มีฝีมือแล้วยังชอบโอ้อวดนักล่ะ? นายไม่รู้เหรอว่าตอนที่ฟาร์มไก่เพิ่งสร้างเสร็จใหม่ๆ หล่อนเอาแต่พูดโม้ว่าตัวเองจะทำอย่างนั้นอย่างนี้ให้ฉันฟังตลอดเลยนะ""แล้วไงล่ะ? ตอนนี้ก็ทำได้แค่ครึ่งๆ กลางๆ ฉันว่าไก่สี่ตัวนั้นเลี้ยงไปจนตายก็ยังไม่คุ้มค่าไก่ที่ซื้อมาเลยมั้ง!""ฉันว่านะ ตาแก่เกานั่นสมควรแล้ว เขาตั้งใจจะหาเรื่องทะเลาะกับหัวหน้าหมู่บ้าน แต่ไม่มีความสามารถก็เลยกลายเป็นแบบนี้"ในเวลานั้น เกาจงเหวยที่นั่งอยู่ในห้องได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากข้างนอกสีหน้าก็ดำปี๋เหมือนก้นหม้อทันทีมองดูธนบัตรสิบหยวนสีดำใบใหญ่ที่เหรัญญิกยื่นให้ซูเหวินเฉิน หัวใจของเกาจงเหวยราวกับถูกมีดกรีดความตั้งใจเดิมของเขาคืออยากจะเอาเงินไปลงทุนเองเพื่อหาเงินเข้ากระเป๋า แต่ทำไมสุดท้ายแล้วเขาถึงไม่ได้เงินสักแดงเดียว แถมยังขาดทุนไปไม่น้อยอีกต่างหากโดยเฉพาะตอนนี้ การที่เขาต้องเห็นตระกูลซูทำเงินได้ มันยิ่งยากเย็นกว่าการที่เขาขาดทุนซะอีกเรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ไปได้ยังไงกันนะ?คิดอยู่นาน เกาจงเหวยก็ในที่สุดก็เข้าใจ มันต้องเป็นเพราะเมียของเขาแน่ๆ ซื้อไก่ก็ไม่ดี เลี้ยงไก่ก็ไม่ดีทุกวันเอาแต่เสนอความคิดแย่ๆ ที่ไปขัดใจคนอื่นทำให้เขาไม่เพียงแต่ไม่ได้เงินเท่านั้น แต่ยังกลายเป็นตัวตลกของหมู่บ้านอีกด้วยยิ่งเกาจงเหวยคิดก็ยิ่งโมโห ผุดลุกขึ้นยืนทันทีซูเหวินเฉินเห็นดังนั้นก็เลิกคิ้ว"โอ๊ะ! ท่านเลขามีตะปูอยู่ใต้เก้าอี้เหรอครับ ดูรีบร้อน นั่งไม่ติดเก้าอี้เลย?"จากนั้นก็สะบัดธนบัตรในมือ "ท่านเลขาธิการ ฟาร์มไก่ของท่านน่ะ วันนี้ถือโอกาสเคลียร์บัญชีไปพร้อมกันเลยไหมครับ? จะได้ไม่ต้องรบกวนคนอื่นอีกรอบ"พอได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉิน เสียงหัวเราะก็ดังขึ้นรอบข้างทันที"ฟาร์มไก่ของไอ้แก่เกาจะเคลียร์บัญชีได้ยังไง? ถ้าเคลียร์จริงๆ อาจจะต้องจ่ายเงินให้หมู่บ้านคืนด้วยซ้ำนะ!""จริงด้วยสิ! ยังไงตอนนั้นพวกเราก็ช่วยสร้างฟาร์มไก่ให้ฟรีๆ ตอนนี้เห็นท่าจะไปไม่รอดแล้ว แรงงานของเราก็เอาคืนไม่ได้นะ!""ใช่เลย ท่านเลขาธิการ! สมาชิกในหมู่บ้านพวกเราออกแรงไปฟรีๆ ไม่ได้นะ! ถ้าฟาร์มไก่ไปไม่รอด ท่านต้องเคลียร์ค่าแรงให้พวกเรากับหมู่บ้านนะ!"เกาจงเหวยตาแดงก่ำ"ไปไกลๆ เลย! ใครบอกว่าฟาร์มไก่จะล้มละลาย? อีกไม่กี่วันฉันก็จะซื้อลูกไก่เข้ามาแล้ว!"พูดจบก็สะบัดแขนเสื้อแล้วจะจากไปในเวลานั้นเองมีคนแปลกหน้าสองสามคนสวมปลอกแขน (สัญลักษณ์ของผู้ตรวจการ หรือผู้มีอำนาจ) เบียดออกมาจากฝูงชน"ใครคือเกาจงเหวย!"เกาจงเหวยเดิมทีก็โกรธจัดอยู่แล้ว พอได้ยินเสียงที่ไม่สุภาพของคนเหล่านี้ก็ยิ่งหงุดหงิด"ฉันเอง! มีอะไร?"คนนำมองไปรอบๆ แล้วกวาดสายตามองฝูงชน พบว่าไม่มีใครโต้แย้งก็พูดทันทีว่า "ในเมื่อไม่ผิดคน ก็เชิญไปกับเราด้วยรับ มีคนแจ้งความว่าเมื่อหลายปีก่อนในระหว่างกิจกรรม คุณแอบซ่อนของต้องห้ามไว้มากมาย"พอได้ยินดังนั้น เกาจงเหวยก็เหมือนถูกน้ำเย็นสาดใส่ศีรษะทันทีแววตาที่โกรธจัดเมื่อครู่หายไปในพริบตาแทนที่ด้วยความตกใจอย่างสุดซึ้งโดยเฉพาะเมื่อมองไปที่ปลอกแขนสีแดงสดบนแขนของคนที่เดินเข้ามา ภาพเหตุการณ์ในอดีตก็เริ่มฉายซ้ำในสมองของเขาเพียงแต่ว่าครั้งนี้ เขาคือคนที่ถูกนำตัวไปสอบสวน!

ตอนนี้รู้สึกยังไง?

ความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น

กำลังโหลดความคิดเห็น