บทที่ 66: "เราบริสุทธิ์ จะกลัวอะไร?"

ทันทีที่เกาจงเหว่ยออกจากประตู เขาก็ชนเข้ากับคนกลุ่มหนึ่งพอดี

พอเห็นท่าไม่ดีจะโดนจับตัวไป เขาก็รีบดิ้นรนทันที เพราะเขารู้ว่าถ้าโดนลากไปคราวนี้ จุดจบคงไม่สวยแน่ๆ

เขาดิ้นรนพร้อมกับตะโกนเสียงดังลั่น: "ผมเป็นเลขาธิการพรรคประจำกองร้อยผิงชุน! พวกคุณมีสิทธิ์อะไรมาจับผมมั่วซั่ว? บอกว่ามีคนแจ้งความ ใครจะรู้ว่าจริงรึเปล่า? แน่จริงก็ให้คนแจ้งความมาเผชิญหน้ากับผมเลยสิ!"

ชาวบ้านที่มุงดูอยู่รอบๆ ก็เริ่มซุบซิบกัน: "ตาเฒ่าเกานี่ทำอะไรผิดเหรอ? ได้ยินว่าซ่อนของต้องห้าม? แล้วคนอื่นไปรู้ได้ไง? หรือว่ากัวต้าฮวาเป็นคนแจ้งความ?"

"ไม่น่าใช่หรอกมั้ง กัวต้าฮวาถึงจะโง่แค่ไหนก็ไม่น่าทำเรื่องแบบนี้หรอกมั้ง? ถ้าตาเฒ่าเกาโดนจับ เธอก็ซวยไปด้วยสิ!"

"แล้วแกบอกว่าไงล่ะ? หรือว่าพวกนี้จงใจใส่ร้ายเขา?"

เสียงดิ้นรนของเกาจงเหว่ยที่อยู่นอกบ้าน ซูเหวินเฉินและคนอื่นๆ ในบ้านก็ได้ยินชัดเจน

ซูเหวินเฉินมองไปที่พ่อของเขาอย่างไม่รู้ตัว

นี่พ่อของเขาเป็นคนทำงั้นเหรอ? ก็เมื่อเดือนที่แล้วพ่อเขาเพิ่งบอกว่าเรื่องของเกาจงเหว่ยให้เขาอย่าไปยุ่ง

พ่อซูเดินออกจากอาคารหน่วยงานตรงเข้าไปหาคนกลุ่มนั้นและพูดว่า: "หัวหน้าครับ ไม่ทราบว่าตาเฒ่าเกานี่ทำความผิดอะไรครับ? จะมาจับคนในหน่วยของเราเพียงเพราะใครก็ไม่รู้พูดอะไรไม่กี่คำได้ยังไงครับ!"

เมื่อเห็นว่าพ่อซูซึ่งเป็นหัวหน้าหน่วยผิงชุนก็ออกมาแล้ว หัวหน้ากลุ่มก็ตอบทันที:

"หึ! พวกเราไม่จับคนมั่วซั่วหรอกน่า! ที่มาจับก็เพราะมีคนมาแจ้งความเขา!"

"ไช่ซือฉี นายเข้ามาดูหน่อยสิว่านี่ใช่เกาจงเหว่ยที่นายจะแจ้งความรึเปล่า?"

ทันทีที่หัวหน้ากลุ่มพูดจบ ซูเหวินเฉินก็เห็นชายหนุ่มวัยสิบสี่สิบห้าปีคนหนึ่งถูกพาเข้ามา

ทันทีที่ชายหนุ่มเห็นเกาจงเหว่ย เขาก็ร้องตะโกนออกมาอย่างตื่นเต้น: "ใช่เลย! ต่อให้เขากลายเป็นเถ้าถ่าน ผมก็จำเขาได้!"

ได้ยินคำพูดที่ตื่นเต้นของไช่ซือฉี เกาจงเหว่ยกลับรู้สึกงงงวย เพราะเขาไม่เคยรู้จักชายหนุ่มที่ดูตื่นเต้นคนนี้เลย

เขารีบปฏิเสธทันควัน: "นายพูดอะไรเนี่ย? ฉันไม่รู้จักนายเลย!"

"แกไม่รู้จักฉัน แต่แกน่าจะรู้จักไช่โซ่วจัวนะ! ตอนนั้นแกเป็นหัวหน้าแก๊ง! แถมแกยังจุดไฟเผาด้วย! แกลืมไปแล้วเหรอ!"

ได้ยินคำพูดของไช่ซือฉี ดวงตาของเกาจงเหว่ยก็หดเล็กลงอย่างรุนแรงในทันที

เขาจำได้จริง ๆ เพราะนั่นเป็นครั้งแรกที่เขาจุดไฟ และคืนนั้นก็มีคนถูกเผาตายทันที เพราะมีคนตาย ตอนนั้นเขาถึงกับกลัวจนนอนไม่หลับไปหลายวัน

โชคดีที่ตอนนั้นหลายคนต่างก็เอาตัวรอดกันวุ่นวาย เรื่องนี้เลยไม่มีใครตรวจสอบต่อ

นึกถึงเรื่องนี้ เกาจงเหว่ยก็กลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัวและรีบอธิบายว่า: "หัวหน้าครับ! พวกคุณจะไปเชื่อคำพูดมั่วๆ ของเด็กกะโปโลนี่ได้ยังไงครับ! แล้วมาใส่ร้ายคนอื่นแบบนี้ไม่ได้นะครับ!"

ไช่ซือฉีแค่นเสียง "ใส่ร้ายแกเหรอ? ไปดูที่ห้องใต้ดินบ้านแกสิ! วันนั้นแกแอบขนของจากบ้านฉันไปไม่น้อยเลยนะ!"

"เมียแก กัวต้าฮวา ที่บ้านแม่ยายของเธอ คือในหน่วยงานของเราเนี่ย บ่นถึงแกไม่หยุดเลยนะ! บอกว่าเงินพันหยวนมันไม่สำคัญอะไรกับแกนักหรอก แต่แกกลับงกขนาดต้องไปทวงคืนเนี่ยนะ!"

หัวหน้าได้ยินดังนั้นก็พูดออกมาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์: "ไปกันเถอะ ไปดูที่บ้านของคุณ ถ้าไม่มีปัญหาอะไร พวกเราจะไม่ปล่อยคนที่แจ้งความเท็จไว้แน่!"

เกาจงเหว่ยได้ยินดังนั้นก็เสียการทรงตัวในทันที

เขากวาดตามองไปรอบๆ และสุดท้ายก็มองไปที่พ่อซูด้วยเสียงสั่นเครือและวิงวอน:

"ไอ้แก่ซู เห็นแก่ที่เรารู้จักกันมาหลายปี ช่วยฉันด้วยเถอะ!"

พ่อซูเดินเข้าไปตบไหล่เขา: "ตาเฒ่าเกา แกไม่ต้องห่วง! ถ้าบริสุทธิ์ จะกลัวอะไรวะ? แกไม่ต้องห่วงนะ! ถ้าใครคิดจะเอาหนังสือต้องห้ามมาโยนใส่บ้านแกเพื่อจับแก พวกเราหน่วยงานของเราไม่ยอมแน่!"

หัวหน้ามองไปที่พ่อซูก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร ตอนนี้มีคนจำนวนไม่น้อยที่ซ่อนหนังสือต้องห้ามในบ้านของคนที่ตัวเองไม่ชอบแล้วแจ้งความ แต่สถานการณ์แบบนี้พวกเขาก็แค่ตักเตือนสั่งสอนแล้วก็จบ

แล้วเรื่องแบบนี้ส่วนใหญ่จะเกิดขึ้นกับคนหนุ่มสาว คนแก่แบบนี้จะไปชอบอ่านเรื่องรักๆ ใคร่ๆ แบบนั้นเขาก็ไม่เชื่อ

ดังนั้นเขาจึงพูดทันที: "ไม่ต้องห่วงครับ! ตราบใดที่ไม่ได้ซ่อนหนังสือต้องห้ามจำนวนมาก พวกเราก็จะแค่ยึดหนังสือแล้วทำการอบรมสั่งสอนเท่านั้นครับ"

แต่เกาจงเหว่ยได้ยินดังนั้นกลับยิ่งสิ้นหวัง

เพราะเขาไม่ได้ซ่อนหนังสือต้องห้าม แต่เขากลับซ่อนของที่อันตรายกว่านั้น! นี่มันตรวจสอบไม่ได้เลย!

มองดูเกาจงเหว่ยที่ตัวสั่นงันงก

หัวหน้าก็เข้าใจทันทีว่าคราวนี้ไม่ได้มาเสียเที่ยวแน่ๆ บ้านหลังนี้ต้องมีปัญหาแน่ๆ

เขาโบกมือสั่งลูกน้อง: "พวกแกสองคน จับเขาไว้! อย่าให้หนีไปได้!"

จากนั้นก็สั่งให้คนจับเกาจงเหว่ยเดินไปทางบ้านของเขา

ชาวบ้านที่มุงดูซึ่งเปิดทางให้ ต่างก็ซุบซิบกันเซ็งแซ่: "ตาเฒ่าเกานี่ซ่อนของต้องห้ามไว้จริงๆ เหรอ? ดูจากท่าทางก็ไม่เหมือนนี่หว่า มีเงินจริงช่วงหลายปีมานี้จะงกขนาดนี้ได้ไงวะ?"

"หึ! แกไม่รู้อะไรซะแล้ว! ยิ่งงกแบบนี้แหละยิ่งแสดงว่าซ่อนลึกกว่าเดิม! นี่แหละที่เรียกว่าหัวขโมยขี้ขลาด!"

"ฉันว่าแปดในสิบต้องมีอะไรแน่ๆ ดูขาตาเฒ่าเกาสิอ่อนปวกเปียกยังกับเส้นหมี่ ไม่มีปัญหาจะกลัวอะไรขนาดนั้น?"

"ฉันก็ว่าแล้วทำไมกัวต้าฮวาถึงกล้าเอาเงินเป็นพันไปให้บ้านแม่ยายง่ายๆ ที่แท้ก็รู้ว่าที่บ้านมีเงินเหลือเฟือนี่เอง!"

"เธอนี่แหละที่ทำให้ตาเฒ่าเกาซวยหนักเลยนะ! เรื่องแบบนี้ไม่เก็บงำไว้ ดันกล้าออกไปพูดจาเพ้อเจ้อข้างนอกอีก!"

"ฉันเดาว่าเรื่องนี้น่าจะเป็นกัวต้าฮวาบ่นกับบ้านแม่ยาย แล้วข่าวก็หลุดมาจากบ้านแม่ยายเธอนั่นแหละ"

"ไม่ไหวแล้ว! ฉันต้องกลับบ้านไปบอกเมียฉันด้วย! อย่าปากโป้ง ชอบกลับบ้านแม่ยายไปเพ้อเจ้อ!"

"บ้านแกก็ซ่อนของต้องห้ามไว้เหรอ?"

"บ้า! แกนั่นแหละที่ซ่อน!"

ในชนบท เรื่องใหญ่ๆ อย่างการดูเรื่องชาวบ้านนี่ถือเป็นความบันเทิงที่ชาวบ้านพลาดไม่ได้เลยทีเดียว

คนนำหน้าจับเกาจงเหว่ยเดินไปข้างหน้า ส่วนด้านหลังก็มีชาวบ้านกลุ่มใหญ่ตามมาเป็นพรวน แถมยังมีชาวบ้านอีกไม่น้อยที่ได้ยินข่าวก็ค่อยๆ มารวมตัวกันจากทุกทิศทุกทาง

ทันใดนั้น

จุดสนใจของหน่วยผิงชุนทั้งหมดก็เปลี่ยนจากเรื่องที่ซูเหวินเฉินทำเงินได้เจ็ดร้อยหยวนในหนึ่งเดือน กลายเป็นเรื่องที่เกาจงเหว่ยซ่อนของต้องห้ามไว้ในบ้านแทน

เพราะสำหรับคนส่วนใหญ่แล้ว ไม่ว่าซูเหวินเฉินจะทำเงินได้มากแค่ไหน พวกเขาก็ไม่ได้ส่วนแบ่งอะไร แต่เรื่องซุบซิบสดๆ ร้อนๆ ที่จะได้รับในไม่ช้านี้ต่างหากที่จะสนองความต้องการทางจิตใจของพวกเขาได้อีกหลายวัน

ทางฝั่งอาคารหน่วยงาน รวมถึงคณะผู้นำหน่วยก็พากันตามไปดูด้วย

ซูเหวินเฉินกับพ่อซูเดินอยู่ท้ายสุด

"พ่อครับ พ่อว่าเรื่องของลุงเกานี่มันบังเอิญหรือเปล่าครับ?"

สถานการณ์วันนี้ ตอนแรกเขาก็คิดว่าพ่อของเขาเป็นคนจัดการ แต่พอเจอคนแจ้งความด้วยตัวเอง

ซูเหวินเฉินก็เริ่มคิดว่าบางทีมันอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ

เพราะเขาเห็นความแค้นที่ฝังลึกอยู่ในดวงตาของชายหนุ่มคนนั้นจริงๆ

ความเกลียดชังที่อยากจะฆ่าอีกฝ่ายให้ตายนั้นยากที่จะแสดงออกมาได้

พ่อซูไม่ได้ตอบคำถามของซูเหวินเฉิน

"แกจำที่พ่อเคยบอกแกได้ไหม?"

ซูเหวินเฉินไม่รู้ว่าพ่อซูหมายถึงอะไร

"พ่อครับ พ่อพูดกับผมทุกวัน ผมจะรู้ได้ไงว่าพ่อหมายถึงประโยคไหน!"

พ่อซูม้วนบุหรี่ให้ตัวเองหนึ่งมวน

เขาพูดเตือนซูเหวินเฉินด้วยน้ำเสียงค่อนข้างจะตักเตือนว่า: "โลกนี้ไม่เคยมีอะไรที่ไร้ที่ติหรอกนะ แค่ทำอะไรลงไปแล้วก็ไม่รู้ว่าจะทิ้งร่องรอยไว้ในสถานการณ์แบบไหน"

"ถึงตอนนั้นจะดูเหมือนไม่มีอะไร แต่ก็ง่ายที่จะถูกรื้อฟื้นเรื่องเก่าๆ ได้"

"ช่วงนี้พ่อดูออกว่าแกคิดเยอะขึ้น มีความทะเยอทะยานมากขึ้น นี่เป็นเรื่องดี แต่ก็ไม่แน่เสมอไปหรอกนะ"

"แต่ละคนก็มีความคิดเป็นของตัวเอง พ่อจะไม่เข้าไปยุ่งมาก แค่เตือนแกไว้หน่อยว่าบางเรื่องอย่าทำเกินเลย ไม่งั้นง่ายที่จะถูกรื้อฟื้นเรื่องเก่าๆ ได้!"

ซูเหวินเฉินมองแผ่นหลังของพ่อซู

เขาไม่คิดเลยว่าพ่อของเขาจะมองการณ์ไกลขนาดนี้ ตอนนี้ก็มีคนจำนวนไม่น้อยที่ขึ้นไปสูงแล้วภายหลังก็ถูกรื้อฟื้นเรื่องเก่าๆ จริงๆ