บทที่ 88-89 "พี่ชาย มันเป็นความเข้าใจผิดทั้งหมด!"

ทางด้านนี้ ซูเหวินเฉิน เพิ่งจะซื้อตั๋วรถเสร็จ เดินออกมาจากช่องจำหน่ายตั๋ว

ก็รู้สึกว่ามีมือมาแตะไหล่เขาอย่างกะทันหัน

"สหาย กำลังจะไปไหนเหรอ? เราไปทางเดียวกันไหม!"

ซูเหวินเฉินได้ยินดังนั้นก็ไม่พูดอะไร

เขากลับมือไปคว้ามืออีกฝ่ายที่แตะไหล่เขา แล้วบิดอย่างแรง

"ซี้ดดด!"

"เฮ้ย! ไอ้บ้า! รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!"

ซูเหวินเฉินอาจจะดูเป็นแค่พวกท่าดีทีเหลว เมื่อเทียบกับ หลี่กั๋วต้ง และพ่อซูที่ผ่านความเป็นความตายมาแล้ว

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับพวกอันธพาลในเมืองแล้ว ก็อาจจะไม่ใช่แบบนั้น

เพราะร่างกายนี้ตั้งแต่เด็กก็โตมากับการต่อสู้มาตลอด

"พูดมานะว่านายเป็นคนของใคร?"

"เฮ้ย! นายมายุ่งอะไรกับฉัน? ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้นายออกไปจากที่นี่ไม่ได้!"

ซูเหวินเฉินหัวเราะเยาะ ออกแรงบีบมืออีกฝ่ายทันที

นิ้วสองนิ้วของอีกฝ่ายเกือบจะหักทันที

"เจ็บ! เจ็บ! เจ็บ!"

อีกฝ่ายรีบขอร้องทันที

ไม่นาน เสียงร้องโหยหวนของอีกฝ่ายก็ดึงดูดความสนใจของเจ้าหน้าที่สถานี

"พวกคุณเกิดอะไรขึ้น?"

เจ้าหน้าที่สถานีคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ แล้วตะโกนถามทันที

พอเห็นเจ้าหน้าที่สถานีมา อีกฝ่ายก็มองซูเหวินเฉินอย่างอุกอาจทันที

"ผมแค่ถามทางน่ะครับ หมอนี่ไม่พูดอะไรเลยก็หักนิ้วผมเลย"

"ดูสิครับ ตอนนี้เขายังกำนิ้วผมอยู่เลย!"

เจ้าหน้าที่สถานีเดินเข้ามาพูดกับซูเหวินเฉิน

"พอแล้ว ปล่อยเขาเถอะ!"

แล้วหันไปมองอีกฝ่าย "อย่าคิดว่าผมไม่รู้ว่าพวกคุณคิดจะทำอะไร! ตอนนี้ออกไปจากสถานีเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าผมพาคุณกลับไปที่แผนกความปลอดภัยนะ!"

พอได้ยินคำพูดนี้ อีกฝ่ายก็หดหัวทันที

เหลือบมองซูเหวินเฉินแวบหนึ่ง "หึ! คอยดูเถอะ!"

พออีกฝ่ายจากไป เจ้าหน้าที่สถานีก็กำชับซูเหวินเฉิน

"คุณระวังตัวหน่อยนะ พวกนั้นอาจจะไม่ยอมจบง่ายๆ ถ้าแค่เสียเงินเล็กน้อย อดทนได้ก็อดทนหน่อยนะ"

ซูเหวินเฉินได้ยินดังนั้นก็สงสัยเล็กน้อย "คุณรู้เรื่องทั้งหมด แล้วทำไมสถานีของคุณไม่จัดการล่ะครับ? ปล่อยให้พวกเขามาสืบข่าวในสถานีอย่างเปิดเผยแบบนี้เหรอครับ?"

เจ้าหน้าที่สถานีเกาหัว "คือเรื่องมันซับซ้อนหน่อยนะ ตอนนี้ในมณฑลก็มีเรื่องวุ่นวายไม่น้อย แค่พวกเราอยากจัดการก็ไม่มีประโยชน์ หลักๆ คือพวกเขาก็ไม่มีน้ำใจกล้าทำเรื่องใหญ่ๆ หรอก! จับก็จับไม่ไหวแล้ว"

ซูเหวินเฉินเข้าใจความหมายของอีกฝ่ายทันที

พูดง่ายๆ ก็คือ ตอนนี้เมื่อการเรียนการสอนหยุดลง ก็มีกลุ่มคนหนุ่มสาวในสังคมจำนวนมากที่ไม่ได้เรียนหนังสือและไม่มีงานทำ

คนเหล่านี้ไม่มีอะไรทำทั้งวัน ก็รวมตัวกันก่อปัญหาใช่ไหมล่ะ?

ไม่แปลกใจเลยที่ต้องจัดตั้งโครงการส่งเยาวชนปัญญาชนลงชนบทขนาดใหญ่

การปล่อยให้คนหนุ่มสาวเหล่านี้อยู่ในเมืองตลอดเวลา ก็เป็นปัจจัยที่ไม่มั่นคง จะทำให้สภาพความสงบเรียบร้อยเสื่อมโทรมลงอย่างต่อเนื่อง

ซูเหวินเฉินลาเจ้าหน้าที่สถานี แล้วเพิ่งจะไปรวมตัวกับหลี่กั๋วต้งและคนอื่นๆ

ก็มีคนเฝ้ามองการเคลื่อนไหวของพวกเขาอยู่ห่างๆ

"เจ้าไม้ไผ่ เป็นไงบ้าง? นายไปสืบข่าวได้อะไรมาบ้าง? พวกเขากำลังจะไปทำอะไร? คนที่ถือของอยู่ข้างในนั่นมีเงินอยู่ใช่ไหม?"

เด็กหนุ่มที่ถูกเรียกว่า "ไม้ไผ่" ขมวดคิ้วคลึงนิ้วอย่างหงุดหงิด

"ให้ตายสิ! พูดถึงเรื่องนี้แล้วฉันก็หงุดหงิดไอ้หมอนั่นมันดุจริงๆ พอเข้ามาก็หักนิ้วฉันเลย เจ็บจะตายอยู่แล้ว!"

"อีกฝ่ายระมัดระวังตัวมาก ไม่ยอมเผยอะไรออกมาเลย!"

ได้ยินคำพูดของไม้ไผ่ ชายหนุ่มผู้นำกลุ่มกลับดูตื่นเต้น

"ระมัดระวังตัวดีสิ! นั่นแสดงว่าหมอนั่นต้องมีเงินแน่นอน ไม่อย่างนั้นจะระมัดระวังตัวทำไม?"

"เอ่อ... หัวหน้าครับ นายแน่ใจเหรอว่าพวกเราจะสู้พวกเขาได้? ดูสิครับ พวกนั้นตัวใหญ่กำยำไปหมด แค่พวกเราไม่กี่คนนี่ผมกลัวว่าไม่พอให้พวกเขาจัดหนักรอบเดียวก็เสร็จแล้ว!"

"เฮ้ย! แกนี่! มาพูดดูถูกคนกันเอง ทำลายขวัญกำลังใจทำไมกัน?"

"แต่นายก็พูดมีเหตุผลนะ ดูท่าทางแค่พวกเราคงไม่พอแล้ว หรือจะลองติดต่อพี่เฮยดู? มาทำเรื่องใหญ่ด้วยกันสักที ดูท่าทางคนนั้นมีเงินอย่างน้อยเป็นหมื่นหยวนเลยนะ"

"เป็นหมื่น!"

พอได้ยินคำพูดนี้ หนุ่มสาวรอบข้างก็หายใจติดขัดทันที

เงินเยอะขนาดนี้ จะแต่งเมียได้กี่คนเนี่ย! สงสัยคงต้องเป็นเจ้าบ่าวทุกคืนเลย

"ลุย! ติดต่อพี่เฮยเลย! ไม่ใช่ว่าเมื่อสองสามวันก่อนเพิ่งจะติดต่อกับพวกเขาได้เหรอ? พวกเขาทำเรื่องใหญ่ในแถบนี้ ได้ยินว่ามีเส้นสายทั้งตลาดเช้าและตลาดมืดเลยนะ ถ้าเป็นเงินหมื่นหยวน พวกเขาต้องสนใจแน่นอน"

"เวลาทันไหม?"

"ทันแน่นอน! ตลาดเช้าไม่ไกลจากที่นี่ ตอนนี้พวกเขาคงกำลังดูแลพื้นที่ที่ตลาดเช้านั่นแหละ"

"ถ้างั้นก็ได้! นายรีบไปแจ้งพี่เฮยนะ พวกเราจะเฝ้าดูคนพวกนี้ไว้"

ไกลออกไป

ซูเหวินเฉินและคณะยังคงรอรถมา มองคนกลุ่มนั้นที่จ้องมองพวกเขาอยู่ห่างๆ

หลี่กั๋วต้งเริ่มทนไม่ไหวเล็กน้อย

"เสี่ยวเฉิน ดูท่าทางพวกนี้คงจะจ้องเราแล้วนะ! ไม่ได้การแล้ว ฉันจะไปไล่พวกเขาไปดีกว่า! ถูกจ้องตลอดเวลาก็รำคาญ!"

ซูเหวินเฉินส่ายหน้า "ไม่จำเป็นหรอกครับ ไล่ไปแล้วพวกเขาก็จะจ้องอยู่ไกลๆ อยู่ดี เมื่อกี้ผมเจอคนของพวกเขาที่ช่องขายตั๋วแล้ว"

"ถ้าพวกเขาเข้ามา ผมก็จะใช้ปืนขู่พวกเขาไปเลย พวกนั้นก็แค่เด็กตัวเล็กๆ ที่เพิ่งจะหยุดเรียนเท่านั้นแหละ"

"ตอนนี้ในเมืองหางานยาก ก็ต้องหาทางออกเองไม่ใช่เหรอ?"

ได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉิน หลี่กั๋วต้งก็ถอนหายใจเล็กน้อย

"นานแล้วไม่ได้มามณฑล พอมาดูตอนนี้มันวุ่นวายจริงๆ สู้หน่วยผลิตของเราก็ไม่ได้"

ซูเหวินเฉินพูดพร้อมหัวเราะ "นั่นแหละครับ! ความสงบเรียบร้อยของหน่วยผลิตของเราไม่ใช่ลุงกั๋วต้งรับผิดชอบเหรอครับ? ทีมกำลังกึ่งทหารของเราทำงานอย่างเต็มที่เลยนะ ฟาร์มไก่ยังไม่เคยโดนขโมยเลยนะ"

คำพูดของซูเหวินเฉินทำให้หลี่กั๋วต้งภูมิใจมาก

"แน่นอน! ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่นนะ ถ้าคนพวกนี้กล้ามาทำตัวบ้าๆ บอๆ ที่หน่วยผลิตของเรา ฉันจะจับพวกมันมัดให้หมดเลย!"

"ดูอย่างนี้แล้ว คนในมณฑลก็ไม่เอาไหน สู้ฉันทำได้ดีกว่าเยอะ!"

ทุกคนคุยกันไปเรื่อยๆ

ยังไม่ทันที่รถจะมา ก็มีคนกลุ่มใหญ่เดินเข้ามาอย่างคุกคาม

เดิมทีก็มีคนอื่นรอรถอยู่ด้วย แต่พอเห็นท่าทางของอีกฝ่าย ก็รีบหลบไปอยู่ข้างๆ ทันที

ซูเหวินเฉินเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

เกิดอะไรขึ้น?

ความสงบเรียบร้อยในมณฑลมันวุ่นวายถึงขั้นนี้แล้วเหรอ? นี่มันยังอยู่ในสถานีขนส่งเลยนะ

ถ้าเป็นแค่การล้วงกระเป๋าเล็กๆ น้อยๆ ก็ว่าไปอย่าง เพราะในยุคนั้นไม่สามารถหลีกเลี่ยงการล้วงกระเป๋าได้โดยสิ้นเชิง

แต่การปล้นเงินกองกลางของหน่วยผลิตอย่างเปิดเผยในสถานีขนส่ง

ต่อให้สำเร็จ นี่ก็เป็นการสร้างปัญหาให้กับสถานีขนส่งของมณฑลเลยนะ!

หรือว่าอีกฝ่ายกล้าทำอย่างอุกอาจแบบนี้ เพราะมีคนหนุนหลังอยู่?

นี่ต้องมีคนหนุนหลังที่แข็งแกร่งขนาดไหน ถึงกล้าทำแบบนี้?

อยู่ในมณฑลเดียวกัน ซูเหวินเฉินตอนนี้ไม่กังวลเรื่องอีกฝ่ายเลยด้วยซ้ำ หากอีกฝ่ายตั้งใจจะใช้กำลังจริงๆ

งั้นกลับไปก็ให้หลี่กั๋วต้งนำทีมกำลังกึ่งทหารทั้งหมดพร้อมอาวุธปืนไปเยี่ยมเยียนถึงบ้านเลย

เรื่องแบบนี้ไม่ใช่จะกินง่ายๆ หรอกนะ

คนกลุ่มนั้นมาถึงตรงหน้าซูเหวินเฉินและคณะอย่างรวดเร็ว

ชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าดุดัน มีรอยแผลเป็นที่หางตา ขมวดคิ้วมองซูเหวินเฉิน

"ซูเหวินเฉิน?" ซูเหวินเฉินก็จำได้ว่าใครมา ก็แปลกใจเล็กน้อย

"อ้าว! นี่ไม่ใช่พี่เฮยเหรอครับ?"

"ทำไมครับ? นี่พี่จะมาขึ้นรถด้วยเหรอครับ!" อีกฝ่ายยังไม่ทันพูดอะไร ลูกน้องคนหนึ่งก็ทนไม่ไหว

"ขึ้นรถบ้านแกสิ! พี่เฮยเป็นคนที่แกจะเรียกเล่นๆ ได้เหรอ? ถ้าฉลาดก็เอาเงินออกมา! ไม่แน่พวกเราอาจจะใจดีเหลือค่ารถให้พวกแกกลับไปก็ได้"

แต่ลูกน้องคนนี้ยังพูดไม่ทันจบ

"เพี๊ยะ!"

แก้มก็โดนตบไปหนึ่งฉาดใหญ่

อีกฝ่ายมองหัวหน้าของตัวเองที่ตบเขาอย่างงงงวย

"หัวหน้าครับ! หัวหน้าตบผิดคนแล้วครับ! ตบผมทำไม?"

"ก่อนมาไม่ใช่หัวหน้าบอกว่า..."

ยังพูดไม่ทันจบ

"เพี๊ยะ!"

โดนตบอีกครั้ง

ทันใดนั้นลูกน้องคนนี้ก็อึ้งไปเลย

มองพี่เฮยอย่างน้อยใจ นี่มันอะไรกันเนี่ย? ไม่ใช่ว่าตกลงกันไว้ล่วงหน้าแล้วเหรอว่าเขาจะเป็นคนร้ายขู่หน่อย แล้วหัวหน้าจะเป็นคนดีเหลือให้ครึ่งหนึ่ง?

ทำไมตอนนี้ถึงเปลี่ยนไปแล้วล่ะ?

แล้วตอนนี้ฉันควรทำยังไงดีล่ะเนี่ย!

พี่เฮยย่อมเห็นความน้อยใจของลูกน้อง แต่เขาก็ไม่มีทางเลือก

เมื่อก่อนไอ้พวกกระจอกพวกนั้นบอกว่ามีคนต่างถิ่นมีเงินเยอะ เขาถึงได้มา

ถ้าเขารู้ว่าเป็นซูเหวินเฉิน เขาคงปฏิเสธทันทีโดยไม่พูดอะไรเลย

สำหรับตระกูลซู เขาเคยมีความคิดที่จะเล่นงานมาก่อน

เพราะในตำบลเป่ยหว่านทั้งหมด เกือบทุกหน่วยผลิตเขาสามารถให้คนไปตั้งวงพนันได้ แต่มีเพียงหน่วยผลิตผิงชุนเท่านั้นที่เป็นข้อยกเว้น

เขาย่อมไม่อดทนแน่นอน

เขาเคยพยายามดึงผู้นำหน่วยผลิตลงมาเกี่ยวข้อง แต่พวกเขาก็ไม่ติดกับ แม้แต่เลขาธิการพรรคที่ขี้ขลาดคนนั้น ก็เอาแต่รับประโยชน์ แต่ไม่มีประโยชน์อะไรเลย

ดังนั้นเขาจึงเคยแอบชักชวนซูเหวินเฉินคนเดิม ให้ร่วมทำธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ ที่เป็นการค้ากำไรเกินควรในตำบล

เมื่อค่อยๆ เข้าร่วมลึกขึ้น ก็สามารถดึงตระกูลซูทั้งหมดลงน้ำได้โดยธรรมชาติ

แต่น่าเสียดาย เรื่องเพิ่งจะเริ่มต้นได้ไม่กี่วัน เขาก็ได้ยินข่าวว่าซูเหวินเฉินถูกตีจนลงจากเตียงไม่ได้

จากนั้นเขาก็ได้รับการเตือนจากคนเบื้องหลัง

ให้เขาอย่าไปยุ่งกับตระกูลซูของหน่วยผลิตผิงชุน ไม่อย่างนั้นถ้าเกิดเรื่องขึ้น เขาต้องรับผิดชอบเอง

เห็นได้ชัดว่าตระกูลซูมีคนที่แข็งแกร่งจนคนเบื้องหลังของเขายังต้องเกรงใจ

ถ้าไม่ใช่แบบนั้น คนที่ขึ้นเรือของพี่เฮยแล้ว จะลงจากเรือไปง่ายๆ ได้ยังไง

ตั้งแต่นั้นมา เขาก็ไม่เคยไปยุ่งกับคนจากหน่วยผลิตผิงชุนในแถบเป่ยหว่านอีกเลย

ตอนนี้การที่ต้องมาเผชิญหน้ากับตระกูลซูอย่างกะทันหัน ทำให้เขาตั้งตัวไม่ติดเล็กน้อย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งลูกน้องยังมองสถานการณ์ไม่ออก และพูดจาไร้สาระ

ทำให้เขารู้สึกว่าเรื่องนี้ค่อนข้างยุ่งยาก ดังนั้นจึงทำได้แค่พยายามประนีประนอม

"ฮ่าฮ่า... คือว่า... สหายซู มันเป็นความเข้าใจผิดทั้งหมดเลยครับ ไอ้ลูกน้องคนนี้มันสมองไม่ค่อยดี เห็นใครก็ชอบพูดจาไร้สาระ มาครับ มาสูบบุหรี่ ดับอารมณ์หน่อยครับ อย่าไปถือสาเขาเลย"

ซูเหวินเฉินส่ายหน้า สายตาเผยความไม่พอใจออกมา

"พี่เฮยครับ ขอโทษนะครับ ตอนนี้ผมเลิกบุหรี่แล้วครับ! แต่ว่าตอนนี้พวกพี่เปลี่ยนอาชีพแล้วเหรอครับ? ถ้าอย่างนั้นเรื่องมันก็คงไม่จบง่ายๆ หรอกนะครับ หน่วยผลิตของเราไม่เคยมีนิสัยยอมทนเก็บความแค้นไว้ในใจหรอกนะครับ"

"ฮ่าฮ่า... สหายตลกจริงๆ ครับ อะไรเปลี่ยนอาชีพครับ? พวกนั้นก็แค่พูดเล่นน่ะครับ พี่ขอโทษนะครับ เป็นความเข้าใจผิดทั้งหมดเลยครับ เรื่องนี้ถือว่าผ่านไปแล้วได้ไหมครับ?"

ซูเหวินเฉินมาครั้งนี้เพื่อซื้อของที่จริงแล้วก็ไม่อยากก่อเรื่อง

หลายๆ เรื่องสามารถค่อยๆ สะสางในภายหลังได้

"ถ้าพี่เฮยบอกว่าเป็นความเข้าใจผิด งั้นก็คงเป็นความเข้าใจผิดแล้วครับ แต่ไอ้พวกน้องที่สมองไม่ดีแบบนี้ก็อย่าพาออกมาข้างนอกเลยนะครับ มันจะทำให้เกิดเรื่องเดือดร้อนได้!"

พี่เฮยก็พยักหน้าหงึกๆ

"น้องซูพูดถูกครับ ถ้างั้นอย่างนี้ไหมครับ ผมออกเงินเลี้ยงพวกคุณไปกินข้าวที่ร้านอาหารของรัฐวิสาหกิจหน่อย พวกคุณจะได้หายโกรธ?"

ซูเหวินเฉินโบกมือ "ไม่ต้องกินข้าวหรอกครับ พวกเราก็มีธุระเหมือนกัน"

"ถ้างั้นก็ได้ครับ พวกคุณไปทำธุระก่อน ผมไม่รบกวนแล้วครับ"

พูดไปก็รีบหันหลังกลับพาคนจากไปอย่างรวดเร็ว