บทที่ 87 ถูกจับจ้อง!

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

ที่ทางเข้าหมู่บ้าน

ผู้คนกลุ่มใหญ่มารวมตัวกันที่นี่ เพื่อส่ง ซูเหวินเฉินและคณะออกเดินทางจากหมู่บ้าน

ครั้งนี้ที่ไปเมืองเพื่อซื้อรถแทรกเตอร์ ซูเหวินเฉินไม่ได้ไปคนเดียว เพราะเกี่ยวข้องกับเงินจำนวนนับหมื่นหยวน โดยฟาร์มไก่ออกเงินเก้าพันหยวน

ส่วนหน่วยผลิตก็ควักเงินที่เก็บหอมรอมริบมาได้พันหยวน รวมเป็นหนึ่งหมื่นหยวนถ้วน!

ซึ่งในยุคนี้ถือว่าเป็นเงินจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว

ไม่ใช่แค่กลัวคนเอาเงินหนีไป ที่จริงแล้วกลัวถูกปล้นมากกว่า เพราะนี่คือทรัพย์สมบัติทั้งหมดของหน่วยผลิตในตอนนี้

ในเวลานั้นยังไม่มีธนบัตรใบละร้อยหยวน สูงสุดก็แค่ใบละสิบหยวน เงินหนึ่งหมื่นหยวนเมื่อใส่กระเป๋าไปแล้วก็ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เลย เต็มกระเป๋าสะพายหนึ่งใบอวบอ้วน

ดังนั้นครั้งนี้ที่จะเดินทางไปเมืองหลาน จึงไม่ได้ส่งสหายหญิงไปด้วย

สุดท้ายก็ตัดสินใจให้ หลี่กั๋วต้ง ที่ตาเขียวช้ำ พานายทหารกำลังกึ่งทหารของหน่วยผลิตสองคน บวกกับซูเหวินเฉิน และ หลี่เซี่ยงตง นักบัญชี ไปด้วยกัน

ก่อนออกเดินทาง พ่อซูเน้นย้ำเป็นพิเศษ

"เงินทั้งหมดอยู่ที่หลี่เซี่ยงตงนะ พวกนายพอขึ้นรถแล้ว อย่าให้ใครเข้าใกล้เขาเด็ดขาด ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม"

"เข้าใจไหม?"

พูดไปพ่อซูก็ล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบปืนพกที่ผิวเรียบเนียนจากการเช็ดถูออกมา

ดูท่าทางแล้วพ่อซูคงจะดูแลมันเป็นประจำ

"เจ้าลูกคนเล็ก อันนี้เอาไปด้วยนะ ถ้ามีใครคิดจะบุกปล้นจริงๆ หน่วยผลิตของเราก็จะไม่ยอมเสียเปรียบฟรีๆ หรอกนะ!"

ซูเหวินเฉินเห็นดังนั้นก็ตาโตทันที

"โธ่! พ่อครับ พ่อมีของแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย? ได้มาจากไหนครับ? ทำไมผมไม่เคยเห็นมาก่อนเลย?"

พ่อซูแสดงสีหน้าคิดถึงอดีต

"ที่นายไม่เคยเห็นน่ะมีอีกเยอะ นี่เป็นของที่ฉันยึดมาจากนายทหารญี่ปุ่นนะ ตอนนั้นเพื่อจะได้ปืนกระบอกนี้มา ฉันถึงขั้นนำหน้าไปวางระเบิดบังเกอร์ของพวกไอ้ปีศาจญี่ปุ่นอีกอันด้วย"

"นายก็ฝึกกับทหารกำลังกึ่งทหารของหน่วยผลิตมาหลายครั้งแล้วนะ เซฟตี้ปืนอยู่นี่นะ แต่ถ้าไม่จำเป็นก็อย่าใช้ปืนนะ ถ้าใช้ปืนแล้วเรื่องมันจะใหญ่!"

"แล้วก็กั๋วต้ง นายช่วยดูให้ดีๆ ด้วยนะ ระวังตอนเดินทางนะ ตอนนี้ในเมืองก็ยังหยุดเรียนอยู่ พวกหนุ่มสาวหางานไม่ได้ ได้ยินว่าในเมืองวุ่นวายกว่าที่พวกเราอยู่เสียอีก"

หลี่กั๋วต้งพยักหน้า "วางใจได้เลย! นายยังไม่รู้จักฉันอีกเหรอ? เมื่อก่อนอยู่หน่วยทัพ คนสามถึงห้าคนก็สู้ฉันไม่ได้แล้ว ถึงตอนนี้จะห่างเหินไปบ้าง แต่ไอ้พวกอันธพาลข้างล่างน่ะ ฉันไม่ได้อยู่ในสายตาเลย"

"อีกอย่าง ไม่ใช่ว่ามีต้าซานกับเถี่ยหวาตามไปด้วยเหรอ? แม้แต่อาเฉินก็เป็นคนแบบนั้น ดูแล้วก็น่าเกรงขามอยู่แล้ว คนทั่วไปก็ไม่กล้าหาเรื่องเราหรอก"

ได้ยินคำพูดนี้ พ่อซูมองซูเหวินเฉินแวบหนึ่ง

"ลูกคนเล็กน่ะเหรอ? หน้าตาอย่างเขาก็แค่พอหลอกคนได้เท่านั้นแหละ!"

ซูเหวินเฉินรู้สึกพูดไม่ออกหน่อยๆ อะไรคือหน้าตาพอหลอกคนได้ เขาสูงและหนักพอสมควรเลยนะ!

สภาพความเป็นอยู่ของครอบครัวซูในชนบทของยุคนี้ ถือว่าดีมากแล้ว

ประการแรก มีแรงงานที่ได้คะแนนสะสมงานมาก ลูกหลานรุ่นที่สาม มีแค่ลูกของพี่ชายคนโตคนเดียว ส่วนลูกของพี่ชายคนรองเพิ่งจะตั้งครรภ์ น่าจะอีกหลายเดือนกว่าจะคลอด

"นอกจากซูเหวินเฉินในอดีตแล้ว ที่บ้านแทบไม่มีใครกินอยู่อย่างสบายๆ"

ยิ่งกว่านั้น พ่อซูเคยผ่านสงครามมาแล้ว ทุกปีก็มีเงินอุดหนุนเล็กน้อย เมื่อพูดถึงสภาพความเป็นอยู่แล้ว บ้านของพวกเขาเป็นหนึ่งในกลุ่มที่โดดเด่นที่สุดในหมู่บ้านจริงๆ

ดังนั้น ไม่ว่าจะเป็นส่วนสูงหรือน้ำหนัก ซูเหวินเฉินก็ดูสูงกว่าและหนักกว่าคนในวัยเดียวกันมาก

หลี่กั๋วต้งยังคงบีบแขนซูเหวินเฉิน "แต่ว่า นายมันก็แค่ท่าดีทีเหลว ทำไมไม่เรียนรู้จากพ่อของนายอีกสักสองสามกระบวนท่าล่ะ? รู้ไหมว่าคนอื่นอยากเรียนยังไม่มีโอกาสเลยนะ?"

เอ่อ~

ซูเหวินเฉินนึกย้อนไป เหมือนว่าตอนเด็กๆ เขาก็เคยเรียนกับพ่อซูอยู่สองสามวันจริงๆ

แน่นอนว่าไม่ได้มีแค่เขาเท่านั้น

พี่ชายคนโตและพี่ชายคนรองก็เคยเรียนมาแล้ว

แต่ไม่ต้องพูดถึงเขาเลย แม้แต่พี่ชายคนรองที่ทนความยากลำบากได้มากที่สุดก็ยังยอมแพ้

ไม่กี่วันก็เลิกล้มไปทั้งหมดแล้ว

อาจเป็นเพราะหลังจากการก่อตั้งประเทศชาติเริ่มสงบสุขลง การต่อสู้ในหมู่บ้านก็ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีที่รุนแรงถึงตาย ดังนั้นพ่อซูจึงไม่ได้บังคับพวกเขา ใครอยากเรียนเขาก็สอน ใครไม่อยากเรียนก็ไม่เป็นไร

ดังนั้นสำหรับลูกหลานรุ่นที่สองของตระกูลซูแล้ว จึงไม่มีใครที่เต็มใจจะทนความยากลำบากเพื่อเรียนรู้สิ่งนี้เลย

กลับกัน ลูกหลานรุ่นที่สามของตระกูลซูอย่าง เสี่ยวสือโถว ลูกชายของพี่ชายคนโต ทุกเช้าก็ยินดีที่จะตามก้นพ่อซูไปไหนมาไหน พูดเจื้อยแจ้วทั้งวันว่า โตขึ้นจะไปเป็นทหารเมื่อเรียนรู้สำเร็จแล้ว

พ่อซูโบกมือ "พอแล้ว อย่าพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้เลย การคุ้มกันเงินไปที่โรงงานเครื่องจักรกลการเกษตรในเมืองได้สำเร็จ แล้วขับรถแทรกเตอร์กลับมาได้ นั่นสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด"

"เจ้าลูกคนเล็ก นายบอกเพื่อนของนายนะ พอขับรถแทรกเตอร์กลับมา เราก็จะเลือกคนขับรถแทรกเตอร์ให้พร้อม แล้วค่อยไปเรียนรู้กับช่างฝีมือในเมืองให้ดี!"

สำหรับพ่อซูแล้ว คนขับรถแทรกเตอร์ของหน่วยผลิต ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น อย่างน้อยก็ต้องฉลาด เรียนรู้เร็ว

โอกาสที่จะได้ส่งคนไปเรียนรู้กับช่างฝีมือเหล่านั้นไม่ได้มีบ่อยนัก พวกเขาจะส่งคนโง่ไปเรียนครึ่งวันแล้วกลับมาไม่รู้อะไรเลยไม่ได้ นั่นมันหายนะชัดๆ

ดังนั้นทั้งหน่วยผลิตจึงตัดสินใจเป็นเอกฉันท์ว่า อยากเป็นคนขับรถแทรกเตอร์ไม่มีปัญหา แต่ตอนนั้นต้องขึ้นอยู่กับความสามารถของตัวเอง ใครเรียนรู้ได้เร็วที่สุด ก็จะส่งคนนั้นไปเรียน

ยิ่งกว่านั้น หลังจากที่ฟาร์มไก่ของซูเหวินเฉินได้ทำการสอบคัดเลือกคนงานมาหลายครั้ง

สมาชิกของหน่วยผลิตทั้งหมดยังรู้สึกว่าวิธีนี้ดีกว่าวิธีที่หัวหน้าหน่วยผลิตตัดสินใจเมื่อก่อนมาก

อย่างน้อยพวกเขาก็มีความรู้สึกมีส่วนร่วมไม่ใช่หรือ?

ยิ่งกว่านั้นบรรยากาศการรู้หนังสือของหน่วยผลิตผิงชุนตอนนี้ ก็โดดเด่นไม่เหมือนใครในตำบลทั้งหมดแล้ว

เพราะหลังจากที่เลขาธิการตำบล เหอเฟยฮวาย กลับไป เขาก็ระดมหน่วยผลิตอื่นๆ ให้มีการรู้หนังสือด้วย

แต่น่าเสียดายที่มีคนตอบรับเพียงน้อยนิด

เพราะหน่วยผลิตอื่นๆ ไม่มีพนักงานฟาร์มไก่เป็น "แครอท" ล่อใจอยู่ข้างหน้าแบบนี้

ซูเหวินเฉินและคณะนั่งรถเกวียนของหมู่บ้านไปถึงมณฑลก่อน

เพิ่งลงจากรถเกวียน

ซูเหวินเฉินมองหลี่เซี่ยงตง ที่กอดกระเป๋าไว้แน่นที่หน้าอก แล้วก็ยังคงมองซ้ายมองขวาไม่หยุด

ดูเหมือนกลัวว่าคนอื่นจะไม่รู้ว่าข้างในมีเงินอยู่

"ลุงตง ลุงผ่อนคลายหน่อยสิ อย่าเครียดขนาดนี้เลย ลุงทำแบบนี้คนอื่นก็จะรู้ว่าลุงมีปัญหา"

หลี่เซี่ยงตงกลอกตา แล้วยื่นกระเป๋าให้ทันที

"นายพูดง่ายนี่! มีความสามารถนายก็ถือไปสิ! เงินตั้งเยอะแยะขนาดนี้ ฉันไม่เชื่อหรอกว่านายจะไม่เครียด"

ซูเหวินเฉินรับมาทันที แล้วสะพายเฉียงๆ อย่างไม่แยแส

"เงินแค่นี้จะเครียดอะไรนักหนา? ต่อไปถ้าเป็นหลายหมื่น ลุงตงหัวใจของลุงจะไม่ยิ่งแย่กว่านี้เหรอ?"

มองซูเหวินเฉินที่สะพายกระเป๋าเฉียงๆ อย่างไม่แยแส

หลี่เซี่ยงตงก็เข้าไปดึงกระเป๋าคืนมาไว้ข้างตัวทันที

ปากก็บ่นไม่หยุด

"ไอ้หนูนี่! ใจใหญ่เกินไปแล้วนะ! นายคิดว่านี่มันกระดาษเปล่าเหรอ? ถ้าเงินนี่หายไป พวกเราทุกคนต้องแขวนคอตายตรงนี้เลยนะ!"

"เก็บไว้ที่ฉันนี่แหละ ไม่อย่างนั้นฉันก็ไม่สบายใจเลย"

พูดไปก็กอดกระเป๋าสะพายไว้ที่หน้าอกอย่างแน่นหนา ดูเหมือนกลัวว่าจะมีใครโผล่มาแย่งไป

ซูเหวินเฉินถอนหายใจ เงินจำนวนนี้สำหรับคนในยุคนี้อาจจะเยอะมาก แต่สำหรับซูเหวินเฉินแล้ว ก็แค่ธรรมดา

ไม่ได้ถึงขั้นต้องแขวนคอตายตรงนั้น

แต่ความคิดเห็นมันต่างกัน เขาก็ไม่สะดวกที่จะเข้าไปก้าวก่ายอะไรมาก

"ถ้างั้นก็ได้ครับ ลุงตง ลุงดูแลเงินให้ดีก็พอครับ เช้าขนาดนี้อาจจะรอรถข้างถนนยากหน่อย เราไปสถานีขนส่งเลยดีกว่าครับ!"

ไม่นานนักซูเหวินเฉินและคณะเพิ่งจะมาถึงหน้าสถานีขนส่ง ก็รู้สึกว่าถูกจับจ้องทันที

ซูเหวินเฉินมองหลี่กั๋วต้ง "ลุงกั๋วต้ง?"

หลี่กั๋วต้งพยักหน้า "มีคนจ้องเราแล้ว แกไปซื้อตั๋ว ฉันจะเฝ้าเซี่ยงตง"

"วางใจได้เลย ในอาณาบริเวณของอำเภอหลานสุ่ยแห่งนี้ ฉันอยากจะดูจริงๆ ว่าใครกล้ามาถอนฟันเสือจากปากหน่วยผลิตผิงชุนของเรา!"

ซูเหวินเฉินพยักหน้า

เขาน่าจะเดาได้ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงจ้องพวกเขาเร็วขนาดนี้ สาเหตุหลักๆ คือท่าทางของหลี่เซี่ยงตงที่ทำให้คนสงสัยง่ายเกินไป

อาจเป็นเพราะความกังวลมากเกินไป ทำให้ท่าทางของเขาผิดรูปไปโดยไม่รู้ตัว และดึงดูดสายตามากขึ้นไปอีก

นี่เป็นสถานการณ์ที่คนส่วนใหญ่ในชนบทของยุคนั้นมักจะเจอ