บทที่ 86 "ฉันอยากกินลูกแพร์!"

ดังนั้น ซูเหวินเฉินจึงพูดขึ้นทันทีว่า

"สำหรับหน่วยผลิตของเราแล้ว เครื่องเก็บเกี่ยวข้าวแบบรวม นี่มันแพงเกินไป ไม่คุ้มค่าในตอนนี้ ถึงแม้จะซื้อกลับมา พอเกี่ยวข้าวสาลีเสร็จในสองวัน ตลอดทั้งปีนอกจากช่วงเก็บเกี่ยวแล้ว ก็ต้องเก็บไว้ในโกดังให้ฝุ่นเกาะเปล่าๆ"

"แม้กระทั่งในฤดูเก็บเกี่ยว เราสามารถเรียกเก็บเงินเพื่อช่วยหน่วยผลิตข้างเคียงเก็บเกี่ยวได้ แต่ก็ไม่น่าจะทำกำไรให้เราได้มากนัก เพราะถ้าคิดราคาแพงเกินไป คนอื่นก็คงไม่ทำ ถ้าถูกเกินไป หน่วยผลิตของเราจะเสียแรงเสียเวลาไปทำไมกัน?"

"เอาเงินจำนวนนี้ไปซื้อรถแทรกเตอร์เพิ่มดีกว่านะ ใช้ไถนา ขนของ บุกเบิกที่ดินได้ตลอดทั้งปี"

หลังจากฟังคำพูดของซูเหวินเฉิน

ทุกคนบนโต๊ะก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างเงียบๆ เพราะพวกเขาคิดดูแล้วก็เป็นจริงตามนั้น

ไม่ว่าจะเป็นการเก็บเกี่ยวในฤดูร้อนหรือฤดูใบไม้ร่วงที่กำลังจะมาถึง ช่วงที่ยุ่งที่สุดก็แค่สิบกว่าวันเท่านั้น การใช้เงินจำนวนมากเพื่อประหยัดเวลาแค่นิดหน่อยย่อมไม่คุ้มค่า

ตอนนี้ เฉินเสี่ยวลี่ ผู้รับผิดชอบรายได้ของฟาร์มไก่ ก็เสริมขึ้นว่า "ตลอดหลายเดือนมานี้ บัญชีของฟาร์มไก่เรามีเงินอยู่แค่เก้าพันกว่าหยวนเท่านั้น ต่อให้เราอยากซื้อเครื่องเก็บเกี่ยวข้าวแบบรวมที่แพงขนาดนั้นก็ซื้อไม่ได้หรอก"

เฉินเสี่ยวลี่พูดจบ

นอกจากซูเหวินเฉินแล้ว คนอื่นๆ ก็ตกใจเล็กน้อย เพราะพวกเขารู้ว่าช่วงหลายเดือนมานี้ฟาร์มไก่ยิ่งเจริญรุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ แต่รายได้ที่แท้จริงมีเพียง หลี่เซี่ยงตง นักบัญชี และเฉินเสี่ยวลี่ผู้เป็นเหรัญญิกควบตำแหน่ง รวมถึงซูเหวินเฉินเท่านั้นที่รู้ค่อนข้างชัดเจน

คนอื่นๆ ก็แค่เห็นว่าฟาร์มไก่ยุ่งมาก ต้องจ้างคนเพิ่มอยู่ตลอดเวลา และมีคนมาขนไข่เข้าออกทุกวัน ก็พอจะเดาได้ว่าฟาร์มไก่ต้องทำเงินได้แน่นอน

เพียงแต่พวกเขาไม่คิดว่ามันจะทำเงินได้ขนาดนี้ แค่ไม่กี่เดือนก็สะสมได้เก้าพันหยวนแล้ว

หลายคนก็รู้สึกว่าปีนี้น่าจะได้มีปีที่อุดมสมบูรณ์จริงๆ

ฟาร์มไก่นี้เพิ่งสร้างได้ไม่กี่เดือน ก็สามารถซื้อรถแทรกเตอร์ได้แล้ว พอถึงสิ้นปีก็ไม่แน่ว่าอาจจะทำเงินได้ห้าหมื่นหยวนตามที่เจ้าหนูซูเหวินเฉินเคยพูดไว้จริงๆ

พ่อซูเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองเจียงหลี "เลขาธิการเจียง คุณมีความเห็นว่าอย่างไร!"

เจียงหลีเห็นด้วยอย่างยิ่ง

"ฉันคิดว่าถ้าซื้อได้ เราก็ควรซื้อนะคะ หน่วยผลิตของเรามีเงินแล้ว ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องซื้อรถแทรกเตอร์ รถแทรกเตอร์นี่ไม่ใช่ของที่ใช้ได้ครั้งเดียว ยิ่งซื้อเร็วเท่าไหร่ยิ่งดีเท่านั้นค่ะ!"

"ซื้อได้เร็วขึ้นหนึ่งวัน ก็สามารถใช้งานได้มากขึ้นหนึ่งวัน สมาชิกของเราก็สามารถเพลิดเพลินกับความสะดวกสบายที่เครื่องจักรนำมาให้ได้เร็วขึ้น!"

ได้ยินคำพูดนี้ คนอื่นๆ ก็พยักหน้าถี่ๆ

เห็นได้ชัดว่าทุกคนเห็นด้วยเป็นเอกฉันท์ คิดว่าควรใช้โอกาสนี้ซื้อรถแทรกเตอร์

พ่อซูถามจ้าวต้าเผิงโดยตรง "เจ้าหน้าที่จัดซื้อจ้าว ไม่ทราบว่าเร็วที่สุดเมื่อไหร่เราจะสามารถไปขับรถได้ครับ? คุณก็รู้ว่าการเก็บเกี่ยวที่นี่ของเรามันไม่คอยใครเลยนะครับ!"

จ้าวต้าเผิงโบกมือ "ได้ตลอดเวลาครับ! แค่พวกคุณเตรียมเงินให้พร้อม แล้วให้พี่อาเฉินไปโรงงานเครื่องจักรกลการเกษตรในเมืองกับผมก็พอครับ ผมจะพาพวกคุณไปหาคนฝ่ายขาย แล้วก็... พวกคุณควรจะเลือกคนขับรถแทรกเตอร์ให้ได้ก่อนนะครับ"

"แล้วค่อยส่งคนมาที่โรงงานเรา เพื่อเรียนรู้วิธีการขับรถแทรกเตอร์ และวิธีซ่อมรถแทรกเตอร์ การขับมันไม่ได้ซับซ้อนหรอกครับ"

"แต่พวกคุณก็คงจะไม่อยากให้แค่มีปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ก็ต้องไปตามคนอื่นมาใช่ไหมครับ? ดังนั้นปัญหาพื้นฐานบางอย่าง ควรอธิบายด้วยตัวเองให้เข้าใจดีที่สุด"

คนอื่นๆ ก็เห็นด้วยกับความคิดของจ้าวต้าเผิง

พ่อซูพูดขึ้นทันที "ถ้างั้นก็ได้ครับ เจ้าหน้าที่จัดซื้อจ้าว พอเราเลือกคนหนุ่มสาวมาเป็นคนขับรถแทรกเตอร์แล้ว เวลาพวกเขามาเรียนรู้วิธีซ่อมรถแทรกเตอร์ที่โรงงานของคุณ ก็รบกวนคุณช่วยดูแลด้วยนะครับ"

"เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เองครับ ผมกับพี่อาเฉินน่ะถูกคอกันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ผมจัดการเอง ผมจะหาช่างฝีมือที่สอนเก่งที่สุดให้พวกคุณแน่นอนครับ"

เมื่อคุยเรื่องงานเสร็จ

บรรยากาศบนโต๊ะก็ผ่อนคลายลง แต่ในขณะที่บรรยากาศคึกคัก ก็ยังมีการแบ่งกลุ่มหลักๆ ออกเป็นสามกลุ่ม

กลุ่มหนึ่งคือพ่อซู หลี่กั๋วต้ง และหลี่เซี่ยงตง ซึ่งเป็นกลุ่มคนสูงวัย ซูเหวินเฉินส่วนใหญ่จะคุยเล่นกับพี่ชายคนโต พี่ชายคนรอง และจ้าวต้าเผิง

สุดท้ายก็คือกลุ่มหัวหน้าฝ่ายหญิง หูไฉ่หยุน ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม กำลังพูดคุยกระซิบกระซาบกับเจียงหลี และเฉินเสี่ยวลี่ รวมถึงสุภาพสตรีคนอื่นๆ

ดูเหมือนกำลังถ่ายทอดประสบการณ์บางอย่าง

ไม่เพียงแต่ทำให้เจียงหลีหน้าแดงก่ำ ยังทำให้เธอแอบเหลือบมองร่างกายของซูเหวินเฉินเป็นพักๆ ด้วย

ไม่นานหลังจากกินข้าวเสร็จ

หลี่กั๋วต้งก็อาศัยฤทธิ์เหล้า ท้าทายพ่อซูอีกครั้ง อ้างว่าจะสู้ตัวต่อตัวกับพ่อซู

คนอื่นๆ ในหน่วยผลิตก็ตามไปด้วย เพราะเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยแล้ว เกือบทุกครั้งหลี่กั๋วต้งก็หน้าตาบวมปูดไปหลายวัน

จ้าวต้าเผิงก็ทนฤทธิ์เหล้าไม่ไหวแล้ว ไปนอนหลับในห้องของซูเหวินเฉิน

เจียงหลีส่งเพื่อนร่วมงานหญิงสองคนของหน่วยผลิตกลับไปแล้ว มองซูเหวินเฉินที่หน้าแดงเล็กน้อย

"หยิบแก้วน้ำมาให้แก้วนึง นายเนี่ยนะ ไม่ดื่มเก่งก็อย่าดื่มสิ!"

ซูเหวินเฉินส่ายหน้า "ในอนาคตอาจจะเป็นไปได้นะ ตอนนี้ใครจะทำตามใจตัวเองได้จริงๆ ล่ะ!"

ซูเหวินเฉินรู้ดีว่ายุคนี้ และจะต้องต่อเนื่องไปจนถึงหลังศตวรรษใหม่ วัฒนธรรมโต๊ะเหล้าถึงจะค่อยๆ ลดลง

ก่อนหน้านั้น เว้นแต่ว่าคุณจะมีความสามารถในการกำหนดกฎเกณฑ์ ไม่อย่างนั้นถ้าอยากจะทำอะไรให้สำเร็จ ก็ต้องทำตามกฎ บางครั้งซูเหวินเฉินก็อดไม่ได้ที่จะยอมรับ

ในยุคนี้ บนโต๊ะอาหาร เป็นหนึ่งในวิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการกระชับความสัมพันธ์ระหว่างคนจริงๆ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่เป็นที่นิยมมาหลายปีขนาดนี้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งบางคนพอเมาแล้ว สิ่งที่ปกติอาจจะไม่ยอมทำในยามมีสติ บางครั้งภายใต้อิทธิพลของแอลกอฮอล์ ก็อาจจะรับปากไป

แม้ว่าภายหลังอาจจะเสียใจ แต่เพื่อรักษาหน้าตา ก็ต้องทำ เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลก

แต่ซูเหวินเฉินก็บอกตัวเองในใจว่า ในอนาคตเมื่อตำแหน่งสูงขึ้น ก็ต้องระมัดระวังไม่ให้คนอื่นใช้วิธีแบบนี้มาจัดการกับตัวเองด้วย

จากนั้นซูเหวินเฉินก็ดึงเจียงหลีเข้ามาในอ้อมแขน ให้เธอนั่งบนตักของเขา

"อ๊ะ! นายจะบ้าเหรอ! น้ำหกหมดแล้ว!"

แต่ถึงแม้เจียงหลีจะพูดอย่างนั้น แต่ครั้งนี้เธอก็ไม่ได้ขัดขืนเหมือนเมื่อก่อน

เพราะตอนนี้ไม่ได้อยู่ข้างนอกแล้ว อยู่ในบ้านของตัวเอง สนิทสนมกันหน่อยก็ไม่เป็นไร

ซูเหวินเฉินไม่ได้คิดจะดื่มน้ำเลย ตรงกันข้าม เขากลับใช้ฤทธิ์เหล้าเล็กน้อย วางศีรษะพิงหลังของเจียงหลี เหมือนจะอ้อนเล็กน้อย

"ฉันไม่อยากดื่มน้ำ ฉันอยากกินลูกแพร์!"

เจียงหลีอึ้งไปชั่วขณะ "กินลูกแพร์? นายไปซื้อผลไม้มาตั้งแต่เมื่อไหร่?"

แต่แล้วเธอก็เข้าใจความหมายของซูเหวินเฉินในทันที

ใบหน้าแดงก่ำหันกลับมาตบซูเหวินเฉินเบาๆ

"นายพูดอะไรไร้สาระเนี่ย!"

มองใบหน้าที่สดใสแต่มีสีแดงระเรื่อเล็กน้อยของซูเหวินเฉิน

จู่ๆ ก็คิดถึงเทคนิคบางอย่างที่หัวหน้าฝ่ายหญิง หูไฉ่หยุน เคยบอกเธอไว้

"แต่ว่า... เห็นแก่นายที่พยายามขนาดนี้ ก็จะตามใจนายหน่อยแล้วกัน!"

พูดไปก็รีบจูบเบาๆ ที่แก้มของซูเหวินเฉิน

แล้วก็ใบหน้าแดงก่ำ รีบดิ้นรนออกจากอ้อมแขนของซูเหวินเฉิน แล้ววิ่งซ่อนตัวอยู่ในห้อง

ซูเหวินเฉินลูบแก้มที่ถูกจู่โจมอย่างกะทันหัน

"อ๊ะ~! ฉันโดนเอาเปรียบเหรอเนี่ย? ไม่ได้การแล้ว อาหลีมันไม่ยุติธรรมเลยนะ ฉันต้องเอาคืนให้ได้ ไม่งั้นฉันเสียเปรียบเกินไปแล้ว"

ในห้อง เจียงหลีเอาหัวซุกอยู่ในผ้าห่มทั้งตัว

บ่นพึมพำเป็นพักๆ ด้วยแก้มพองๆ

"ไอ้บ้าเหวินเฉิน ได้คืบจะเอาศอก ดันจะเอาคืนอีก!"

แต่พอคิดถึงการกระทำที่เกินเลยของตัวเองเมื่อครู่ เธอก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดง

อ๊ะ! น่าอายจะตายชักเลย!