บทที่ 53: การแปลงร่างที่ล้มเหลว

สวี่ซานยืนขึ้น ร่างกายของเขาเจ็บปวดไปทั้งตัว จิตใจก็อ่อนเพลียมาก ถึงแม้ว่าเขาจะตั้งใจที่จะแปลงร่างอีกครั้ง แต่ในครั้งแรกก็ทำให้เขาได้รู้ปัญหาบางอย่างแล้ว อย่างแรกคือการแปลงร่างใช้เวลานานเกินไป และยังทำให้จิตใจของเขาได้รับความเสียหายอย่างมาก เขาจำได้ว่าในภาพยนตร์ใช้เวลาเพียงหนึ่งถึงสองวินาทีก็แปลงร่างสำเร็จแล้ว แต่เขากลับยืนอยู่นานนับสิบวินาที พลังลมปราณก็ถูกสูบออกไปจนหมด ไม่รู้ว่าเพราะอะไร อาจจะเป็นเพราะใช้เพียงแค่ระดับสอง หรือเป็นเพราะเขาตะโกนชื่อผิด...ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิด กะโหลกเนื้อยักษ์ก็ดูเหมือนจะฟื้นตัวแล้ว มันลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างช้าๆ

สวี่ซานปรับลมหายใจ แล้วยกไม้เท้าแห่งแสงขึ้นมาอีกครั้ง คงเป็นเพราะเขาตะโกนชื่อผิด ลองเปลี่ยนชื่อดู!

“ทีก้า!!!”

ความรู้สึกที่คุ้นเคยก็กลับมาอีกครั้ง พลังลมปราณจำนวนมหาศาลก็ไหลเข้ามาในร่างกาย! กะโหลกเนื้อยักษ์ที่เพิ่งจะลอยขึ้นไปก็คำรามเสียงดัง แล้วก็ร่วงลงไปอีกครั้ง ปากที่ใหญ่อยู่ข้างล่างก็มีของเหลวสีเทาดำไหลออกมา คราวนี้มีปริมาณมากกว่าครั้งก่อนมาก กลิ่นที่เหม็นคาวก็พุ่งเข้ามา การเคลื่อนที่ที่รวดเร็วก็หยุดลง ร่างกายที่เหมือนภูเขาของมันก็ตกกระทบพื้นดินราวกับอุกกาบาต กลิ้งไปสองสามรอบ...ทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน เสียงคำรามและเสียงกระทบของมันดังสนั่นไปทั่ว พร้อมกับคลื่นกระแทกที่รุนแรง พัดพาเอาทรายและหินมากมายไปในทิศทางของสวี่ซาน ทำให้เขาลอยไปไกล...

...

ผู้บำเพ็ญเพียรที่กำลังหนีอย่างเอาเป็นเอาตายก็เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นอีกครั้ง ศิษย์สตรีคนหนึ่งกรีดร้อง แล้วก็ร่วงลงไปจากกระบี่บิน กลุ่มศิษย์ที่อยู่ข้างล่างก็เกิดความวุ่นวายขึ้นมาอีกครั้ง ฝูงสัตว์ที่อยู่ข้างล่างก็ดูเหมือนจะได้รับผลกระทบเช่นกัน เกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่ขึ้นอีกครั้ง อู๋หมิงในครั้งนี้ก็ระมัดระวังมากขึ้น เมื่อเห็นศิษย์สตรีคนหนึ่งมีปัญหา เขาก็รีบเข้าไปช่วยทันที เมื่อช่วยได้แล้ว ใบหน้าของสตรีคนนั้นก็แดงก่ำ แม้แต่ ฉีหลิงซวงที่เย็นชา ก็ยังมีสีหน้าที่เปลี่ยนไป ใบหน้าแดงก่ำ ในดวงตามีความตื่นตระหนก... อู๋หมิงมองไปที่ศิษย์สตรีที่อยู่ข้างๆ เขาแล้วขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้น! สัตว์ประหลาดตัวนั้นใช้อาคมชั่วร้ายอะไรโจมตีเจ้า? เจ้ามีความรู้สึกอะไร? บอกเรามา เราจะได้หาทางรับมือได้!”

ศิษย์สตรีหลับตาลงอย่างเจ็บปวด แล้วก็ส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย บอก...จะให้เธอบอกอะไร? คนเรามีชีวิตอยู่ก็ต้องมีศักดิ์ศรี...

“ให้ตายเถอะ! ช่างเป็นการกระทำที่โง่เง่าสิ้นดี!” อู๋หมิงด่าเบาๆ แล้วก็กล่าว “ช่างเถอะ! รีบไปกันเถอะ! ดินแดนลับกำลังจะพังทลายลงแล้ว!”

ศิษย์สตรีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อย “ข้า...ข้าไปไม่ไหวแล้ว พวกท่านไปกันเถอะ”

“ทำไม...” อู๋หมิงกำลังจะโมโห แต่เมื่อเห็นขาของนางสั่นเขาก็เข้าใจแล้ว นี่คงจะเป็นผลข้างเคียงจากการถูกสัตว์ประหลาดโจมตี นางไม่สามารถควบคุมกระบี่บินได้แล้ว ขณะที่กำลังคิดว่าจะทำอย่างไรดี คนอื่นๆ ก็เริ่มแบกศิษย์สตรีที่มีอาการเดียวกันหนีไป เมื่อเห็นดังนั้น อู๋หมิงก็ถอนหายใจ แล้วแบกศิษย์สตรีคนข้างๆ เขาหนีตามไป...

...

สวี่ซานก็ลุกขึ้นยืนจากพื้นดินอีกครั้ง การแปลงร่างครั้งที่สองทำให้จิตใจของเขาอ่อนเพลียลงไปมาก สวี่ซานมองดูไม้เท้าแห่งแสงในมือ สีหน้าก็ดูขมขื่น เขานำยาเม็ดจำนวนหนึ่งใส่เข้าไปในปาก การใช้พลังลมปราณที่มากเกินไป ทำให้การฝึกฝนของเขาล้าหลังไปมาก ดูท่าแล้วระดับสองคงจะเป็นการเรียกพลังโจมตีออกมาจริงๆ ไม่ใช่การแปลงร่าง...ถ้าเขารู้ตั้งแต่แรกว่าควรจะใช้ระดับสาม...ไม้เท้าแห่งแสงนี่มันออกแบบมาได้อย่างไร? ทำไมถึงได้ซับซ้อนขนาดนี้? เด็กๆ จะเข้าใจได้รึ? เมื่อเห็นกะโหลกเนื้อยักษ์ก็เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง สวี่ซานก็หายใจเข้าลึกๆ แล้วยกไม้เท้าแห่งแสงขึ้นมา เขาไม่มีแรงแล้ว เขาตะโกนออกมาอย่างแผ่วเบา

“เซโร่!!!”

พลังลมปราณที่มากมายกว่าสองครั้งก่อนก็พุ่งออกมา สวี่ซานกระอักเลือดออกมาคำใหญ่ แต่ในใบหน้าก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นมา นี่สิ! มันควรจะเป็นความรู้สึกแบบนี้! ถ้าไม่อย่างนั้นจะเรียกอุลตร้าแมนได้อย่างไร! ขณะที่สวี่ซานกำลังอดทนกับความเจ็บปวด กะโหลกเนื้อยักษ์ที่อยู่ห่างออกไปหลายกิโลเมตรก็เริ่มหมุนวนตกลงมา! ปากที่ใหญ่อยู่ข้างล่างก็มีของเหลวสีเทาดำพุ่งออกมามากมาย ของเหลวที่พุ่งออกมานั้นเหมือนน้ำพุขนาดใหญ่ สาดไปทั่วทุกทิศทาง! พร้อมกับเสียงที่ดูน่ากลัวและเหมือนฝันก็ดังออกมาจากปากของมัน...

...

ในขณะเดียวกันที่ไกลออกไป ฝูงสัตว์อสูรก็เริ่มสั่นไหวเป็นครั้งที่สาม! คราวนี้มันรุนแรงมาก สัตว์อสูรตัวเมียวิ่งไปมา พ่นฟองขาวออกมาจากปาก! ฝูงสัตว์ก็เริ่มสับสนวุ่นวาย...

ผู้บำเพ็ญเพียรบนท้องฟ้าก็ไม่รอด อู๋หมิงหยุดอยู่กลางอากาศ แล้วรู้สึกว่ามีบางอย่างที่อบอุ่นอยู่ข้างหลังเขา มีแรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงที่บริเวณกระดูกสันหลัง เขาหันไปมองสตรีที่อยู่ข้างหลังด้วยความสงสัย “ศิษย์...ศิษย์น้อง มีอะไรสั่น...เจ้าปัสสาวะรึ?”

ศิษย์สตรีคนนั้นพลิกตาไปมา แล้วก็สั่นไปทั้งตัว ราวกับอยู่ในสถานการณ์ที่พิเศษบางอย่าง เมื่อได้ยิน อู๋หมิงถาม เธอก็ได้สติกลับคืนมาเล็กน้อย เธอก็ผลัก อู๋หมิงไป แล้วก็ร่วงลงไปสู่พื้นดิน พร้อมกับสตรีอีกเจ็ดแปดคน ใบหน้าของศิษย์สตรีที่ร่วงลงไปเต็มไปด้วยความโล่งใจและหมดหวังเล็กน้อย น้ำตาไหลออกมาจากดวงตา การถูกทำให้ขายหน้าในอากาศ...ตายเสียเถอะ! ตายดีกว่า! อู๋หมิงไม่สนใจ แล้วก็กระโดดลงไปรับนางไว้ “ศิษย์น้อง เจ้าปัสสาวะก็ปัสสาวะไป ข้าไม่สนใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ หรอก!”

ศิษย์สตรีคนนั้นปิดหน้าตัวเอง แล้วกรีดร้องเสียงดัง “นั่นไม่ใช่อึ!!! ศิษย์พี่ ข้าขอร้องล่ะ ปล่อยให้ข้าตายไปเถอะ ข้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว!”

อู๋หมิงทำหน้าเศร้า “ศิษย์น้อง ชีวิตมีค่าเพียงครั้งเดียว เจ้าถูกสิ่งชั่วร้ายนั่นหลอกล่อแล้ว รีบไปเถอะ!” อู๋หมิงก็ไม่สนใจสีหน้าของนาง แล้วแบกนางไว้บนไหล่แล้วบินไปข้างหน้า! ในกลุ่มมีเพียง ฉีหลิงซวงคนเดียวที่ไม่ร่วงลงไป แต่เธอก็ไม่ได้ดีไปกว่าคนอื่นๆ เธอยืนอยู่บนกระบี่บินอย่างสั่นเทา ไม่สามารถควบคุมกระบี่ได้แล้ว ฉีหลิงซวงหน้าซีดขาว กุมหน้าท้องไว้ สิ่งชั่วร้ายนี้ร้ายกาจมาก...อยู่ห่างไกลขนาดนี้ ยังสามารถโจมตีได้...การสั่นสะเทือนที่รุนแรงทำให้เธอทั้งกลัวและประหม่า จิตใจแทบจะแตกสลาย! สองครั้งแรกเธอยังสามารถอดทนได้ แต่ครั้งที่สามนี่มันยากที่จะทนได้จริงๆ! เธออยากจะหาห้องน้ำแล้วมุดเข้าไป... ไม่รู้ว่าการสั่นสะเทือนจะหยุดเมื่อไหร่...ทางออกของดินแดนลับก็อยู่ไม่ไกลแล้ว แต่ระยะทางแค่นี้ก็เหมือนหุบเหวที่ขวางกั้นเธอไว้! ฉีหลิงซวงอ้าปากแล้วก็หอบหายใจ ผมที่เปียกเหงื่อก็ติดอยู่บนหน้าผาก เธอถึงดูยุ่งเหยิงมาก ลู่เซียงจวินบินผ่านไปข้างๆ เธอ “ศิษย์พี่ ท่านไม่เป็นไรนะ?” “ข้า...ข้าไม่เป็นไร พวกเจ้าไปก่อนเถอะ...” ฉีหลิงซวงพูดอย่างยากลำบาก แต่เมื่อพูดจบ การสั่นสะเทือนที่รุนแรงก็พลันหยุดลง!

...

สวี่ซานล้มลงไปบนพื้นดิน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกลัว เมื่อครู่ไม้เท้าแห่งแสงได้หายไปแล้ว! และอักขระที่สามก็มืดลง...เขารู้สึกได้ว่าเขาใช้มันจนหมดแล้ว ของวิเศษในตราหยกสีครามมีจำนวนจำกัด! แต่นี่ก็เป็นเรื่องปกติ อักขระก็ใช้ ‘น้ำมันหอม’ ในการสร้างของขึ้นมา เมื่อไม่มีการป้อนวัตถุดิบ ของก็ต้องหมดไปในไม่ช้า เขาไม่เคยสนใจเรื่องนี้เลย แต่ตอนนี้สิ่งที่เร่งด่วนที่สุดคือ ไม้เท้าแห่งแสงหายไปแล้ว แต่เขายังไม่ได้แปลงร่างสำเร็จ พลังลมปราณและร่างกายหมดไปแล้ว ส่วนกะโหลกเนื้อยักษ์ยังคงนอนอยู่ตรงหน้า...ยังไม่ตาย เขาดูเหมือนว่าจะไม่มีทางถอยอีกแล้ว...ไม่ว่าในดินแดนลับหรือนอกดินแดนลับ...