บทที่ 54: การบุกโจมตีคธูลูในทิศทางที่ตรงกันข้าม

สวี่ซานอ้าปากค้าง เหงื่อและน้ำลายไหลไม่หยุด สติของเขาเริ่มเลือนราง จิตใจสับสนวุ่นวาย ทำไมยังแปลงร่างไม่ได้? พลังปราณถูกใช้ไปมากมายขนาดนี้แล้ว ทำไมถึงเกิดความผิดพลาดขึ้นในขั้นตอนไหนกันแน่! ทำไม! ทำไม! หรือว่าไม้เท้าแห่งแสงของเขาเป็นของปลอม? แต่ของปลอมกับของจริงจะต่างกันตรงไหนเล่า! หรือว่าอุลตร้าแมนอยู่ไกลเกินไปจนหาเขาไม่เจอ? ไม่... ไม่น่าจะเป็นอย่างนั้น ในภาพยนตร์ แค่มีไม้เท้าแห่งแสงก็แปลงร่างได้ง่ายดาย หรือว่าเขาไม่มีคุณสมบัติที่จะกลายเป็นแสง?

สวี่ซานกำหมัดแน่น ทุบลงบนพื้นอย่างแรง แล้วเงยหน้าขึ้นอย่างหมดหวัง หลับตาลงอย่างยอมแพ้ คงเป็นเช่นนั้นแล้ว คนอย่างเขาไม่มีคุณสมบัติที่จะกลายเป็นแสง... น้ำตาหยดหนึ่งไหลจากหางตาของเขา ความเสียใจอย่างสุดซึ้งถาโถมเข้าสู่หัวใจ นี่เป็นครั้งแรกที่สวี่ซานรู้สึกเสียใจกับการกระทำที่ต่ำทรามของตัวเองในทั้งสองภพนี้

หลังจากร้องไห้อยู่ครู่หนึ่ง สวี่ซานก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง สติของเขายิ่งเลือนราง ท้องฟ้าเบื้องบนเริ่มแตกร้าว ในขณะที่เบื้องหน้าเขาคือ ‘ภูเขา’ ขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยเนื้อและเลือดที่ดูเละเทะ ของเหลวจำนวนมากไหลออกมา สร้างภาพวันสิ้นโลกขึ้นตรงหน้า ทางออกจากดินแดนลับอยู่ห่างออกไปมาก ด้วยสภาพของเขาตอนนี้คงไม่มีทางที่จะบินไปถึงได้ ถ้าจะกินยาเพื่อฟื้นฟูจิตใจก็คงไม่ทัน และสัตว์ประหลาดก็คงจะตื่นขึ้นมาแล้ว ไม่มีเวลาให้เขาทำเช่นนั้น เส้นทางชีวิตของสวี่ซานดูเหมือนจะสิ้นสุดลงแล้ว...

เขาทำใจแล้วมองไปยังกะโหลกเนื้อยักษ์ ดวงตาสีแดงที่ว่างเปล่าทั้งสองข้างกำลังจ้องมองมาที่เขา ดวงตาเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนที่อยู่รอบตัวก็เปลี่ยนเป็นสีขาว สวี่ซานรู้สึกว่าเจ้าปีศาจร้ายตัวนี้เพิ่งจะทำอะไรที่น่าอับอายเสร็จสิ้น มันทำหน้าตาที่น่ากลัวชวนยั่วโมโหให้เขา ดวงตาสีขาวมากมายเหล่านั้นเหมือนกำลังเยาะเย้ย! มันกล้าดียังไงมาเยาะเย้ยเขา!

ความโกรธก็พุ่งพล่านขึ้นในใจ ความชั่วร้ายก็ก่อตัวขึ้น! สวี่ซานเดินโซซัดโซเซไปยังกะโหลกเนื้อยักษ์อย่างเหม่อลอย ในเมื่อต้องตายอยู่แล้ว สู้เข้าไปใกล้ ๆ แล้วแทงดวงตาของมันสักสองสามดวงดีกว่า อย่างน้อยก็ไม่ถือว่ามาโลกนี้เสียเที่ยว ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ กลิ่นอายชั่วร้ายของมันก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้น สวี่ซานที่สติเลือนรางก็เริ่มรู้สึกแย่ลงไปอีก เมื่อยืนอยู่ใต้ร่างของกะโหลกเนื้อยักษ์ กลิ่นอายชั่วร้ายก็ไหลเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่อง สวี่ซานตาแดงก่ำ เขาที่กำลังจะยกกระบี่แทงใส่ก็พลันมีความคิดที่บ้าคลั่งผุดขึ้นในใจ มุมปากของเขายิ้มอย่างบ้าคลั่ง

วินาทีต่อมา เขาก็หยิบป้ายหยกออกมาจากถุงเก็บของ ป้ายนั้นคือ คำสั่งควบคุมอสูร! ของสิ่งนี้เขาเคยแอบลองใช้กับจางเปียวมาแล้ว แต่ของราคาถูกก็ไม่ได้มีดีอะไร จางเปียวไม่มีผลกระทบใด ๆ แต่หลังจากลองกับจางเปียวแล้ว เขาก็ลองกับลูกหมูป่าตัวเล็ก ๆ อีกครั้ง เมื่อเชื่อมต่อกับลูกหมูป่าแล้ว เขาก็สามารถควบคุมมันได้ง่าย ๆ แม้กระทั่งควบคุมความรู้สึกของมันได้ด้วย วันนั้นเขาควบคุมลูกหมูป่าให้เดินเข้าไปในกองไฟอย่างมีความสุข และลูกหมูป่าก็ร้องไห้ออกมา แต่ปากของมันยังคงยิ้มแย้มอยู่ จนกระทั่งสุกหอมก็ยังคงยิ้มอยู่ ที่สำคัญคือความรู้สึกที่ส่งผ่านถึงกัน เมื่อลูกหมูป่าอยู่ในกองไฟ สวี่ซานก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ถูกไฟไหม้และความเศร้าของมันด้วย

คำสั่งควบคุมอสูรนี้เป็นของไร้ประโยชน์อย่างแท้จริง ไม่แปลกใจเลยที่ไม่มีใครอยากจะซื้อ มันสามารถควบคุมสัตว์อสูรที่อ่อนแอกว่าตนเองได้เท่านั้น เมื่อสัตว์อสูรบาดเจ็บหรือป่วย เขาก็จะรู้สึกเจ็บปวดไปด้วย ไม่มีใครอยากจะทำเรื่องโง่ ๆ แบบนี้ ยกเว้นมันจะสามารถควบคุมสัตว์อสูรน่ารักเพื่อเอาไปอวดศิษย์น้องได้แล้ว ก็ไม่เห็นจะมีค่าอะไรเลย... แต่ในตอนนี้ มันอาจจะมีประโยชน์อย่างมาก!

สวี่ซานยิ้มอย่างไม่หยุดหย่อน สติของเขาก็เริ่มคลุ้มคลั่ง เมื่อหัวเราะได้ครู่หนึ่ง เขาก็กัดนิ้วตัวเองแล้วหยดเลือดลงบนคำสั่งควบคุมอสูร จากนั้นก็แปะลงบนเนื้อของกะโหลกยักษ์ แสงวิญญาณก็ส่องประกายขึ้น การเชื่อมต่อก็สำเร็จ! กะโหลกเนื้อยักษ์ก็ดูเหมือนจะเสียสติไปแล้ว หลังจากเชื่อมต่อกันแล้ว นอกจากความรู้สึกชั่วร้ายที่เพิ่มขึ้น สวี่ซานก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ เขาเลยเดินออกไปจากที่นั่นอย่างเหม่อลอย เขาต้องไปในที่ที่ปลอดภัย เพื่อที่อีกเดี๋ยวจะไม่ถูกทับตาย...

เมื่อเดินไปถึงระยะที่ปลอดภัย สวี่ซานก็ทรุดตัวลงนั่งบนพื้น แล้วกล่าวเสียงแผ่ว “จางเปียว ดึงรากปราณของข้า” จางเปียวที่อยู่ในแหวนก็ออกมา แล้วมองสวี่ซานสองสามครั้ง เห็นว่าเขาไม่ปกติ “ท่านปู่สวี่ จะดึงจริง ๆ หรือ?” จางเปียวถามอย่างสับสน “ดึง...ถ้าข้าไม่บอกให้หยุด เจ้าก็ห้ามหยุด...” สวี่ซานในดวงตาเต็มไปด้วยเลือดเต็มไปด้วยความต้องการที่จะล้างแค้น ตอนนี้เขาอยากจะทรมานสัตว์ประหลาดตัวนั้นให้ตายไปเลย! มันกับเขา วันนี้ต้องมีคนหนึ่งตาย!

จางเปียวขมวดคิ้ว แล้วเดินไปรอบ ๆ สวี่ซาน เขารู้สึกว่าท่านปู่สวี่ไม่ปกติเลย! เขาจึงเอามือสอดเข้าไปด้านหลังของสวี่ซาน จางเปียวใช้มือจับรากปราณแล้วเริ่มดึง “อ๊ากกก!!!”

สวี่ซานร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ความเจ็บปวดที่ลึกลงไปในจิตวิญญาณก็กลับมาอีกครั้ง การดึงรากปราณไม่ได้ทำร้ายเขา แต่มันเจ็บปวดไปถึงกระดูก เมื่อสวี่ซานร้องออกมาครั้งแรก ดวงตามากมายบนกะโหลกเนื้อยักษ์ก็กลับมาเป็นปกติในทันที เส้นเลือดสีแดงก็พุ่งพล่านขึ้น มันส่งเสียงคำรามดังสนั่นไปทั่ว แล้วก็เริ่มกลิ้งตัวไปมาบนพื้น หนวดมากมายฟาดไปมา ทำให้พื้นดินแตกร้าวออกอย่างง่ายดาย! สัตว์ประหลาดที่ดูเหมือนคธูลูซึ่งมีหน้าที่เผยแพร่ความชั่วร้าย ก็ได้รับประสบการณ์ที่ไม่เคยมีมาก่อน นั่นก็คือการถูกความเจ็บปวดที่บริสุทธิ์และแท้จริงโจมตี!

เมื่อกะโหลกเนื้อยักษ์กลิ้งไปมา พื้นดินก็สั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว จางเปียวตกใจจนแทบจะสติแตก... แต่เขาก็ยังคงดึงรากปราณอย่างแรง ปากก็ตะโกน “ท่านปู่สวี่! ท่านปู่สวี่! หยุดได้แล้ว! ท่านไม่เป็นไรนะ?”

เมื่อความเจ็บปวดเกิดขึ้น สติของสวี่ซานก็กลับมาเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นกะโหลกเนื้อยักษ์กำลังเจ็บปวดอย่างรุนแรง เขาก็มีความรู้สึกที่อยากจะล้างแค้น! ความรู้สึกที่อยากจะล้างแค้นยิ่งรุนแรงขึ้นเมื่อถูกกลิ่นอายชั่วร้ายของสัตว์ประหลาดตัวนั้นโจมตี! สวี่ซานในชาติที่แล้วก็เป็นคนที่ไม่ธรรมดา เขาเป็นคนที่มีความอดทนสูง เขาไม่กลัวความยากลำบาก เขาจะกลัวความเจ็บปวดได้อย่างไร? “ข้าไม่กลัวนายจ้าง!! ดึงมัน! ดึงมันแรง ๆ!!” สวี่ซานตะโกนเสียงดัง จางเปียวที่เห็นสภาพของเขาแล้วก็รู้สึกกลัว กะโหลกเนื้อยักษ์นั้นน่ากลัวก็จริง แต่สวี่ซานก็ดูน่ากลัวยิ่งกว่าแล้วตอนนี้... ท่านปู่สวี่... เป็นบ้าไปแล้ว!

...

ที่ทางเข้าดินแดนลับ ผู้บำเพ็ญเพียรหลายร้อยคนได้ออกจากดินแดนลับไปแล้ว เมื่อเห็นทิวทัศน์รอบ ๆ เปลี่ยนไป เรือบินของสำนักกระบี่จื่อเซียวก็ปรากฏขึ้น และเจ้าสำนักทุกคนก็ยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ ทุกคนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก พวกเขารอดแล้ว!