บทที่ 55: โลหิตแห่งเต๋า: สัตว์อสูรคุน

ในขณะที่ทุกคนเพิ่งถอนหายใจอย่างโล่งอก บรรดาศิษย์สตรีที่เคยหมดสติในดินแดนลับก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง! พวกเธอกระโดดลงจากเรือบิน พุ่งลงไปในทะเลวิญญาณดับอย่างพร้อมเพรียงกัน หลังจากนั้นไม่นาน ศิษย์สตรีเหล่านั้นก็กลับขึ้นมาพร้อมกับร่างกายที่อบอวลไปด้วยไอน้ำและเกลือ ผู้บำเพ็ญเพียรชายที่ไปด้วยกันก็เข้าใจในทันที... พวกเธอตกใจจนปัสสาวะราดในตอนนั้น... นี่ไม่ใช่เรื่องที่ต้องพูดอะไรมากนัก

เจ้าสำนักและผู้อาวุโสบนเรือต่างก็งุนงงไปหมด มีคนบางส่วนเดินเข้าไปสอบถามทันที ซุนหยวนเจิ้งมองหาอู่เลี่ยนเฟิงอย่างร้อนรน เมื่อเห็นว่าอู่เลี่ยนเฟิงลงจากหลังของลู่เซียงจวินแล้ว เขาก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ขอแค่อู่เลี่ยนเฟิงไม่เป็นอะไร เรื่องอื่น ๆ ก็สามารถแก้ไขได้แล้ว ซุนหยวนเจิ้งรีบเดินเข้าไปหาอู่เลี่ยนเฟิง ยัดยาเม็ดฟื้นฟูอาการบาดเจ็บให้เขา แล้วถามด้วยน้ำเสียงเบา ๆ เยี่ยชิงปี้ก็เดินเข้าไปหาฉีหลิงซวง แล้วขมวดคิ้ว “หลิงซวง เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม? แล้วสวี่ซานล่ะ?”

ฉีหลิงซวงส่ายหัว “สวี่ซานอาจจะตายแล้ว... ดินแดนลับกำลังจะพังทลายลง มีสัตว์อสูรประหลาดตัวหนึ่งปรากฏขึ้น... เราไม่สามารถต่อสู้กับมันได้เลย ดูจากกลิ่นอายแล้ว แม้แต่ผู้บำเพ็ญเพียรระดับสลายกายาก็ยังไม่น่าจะเป็นคู่ต่อสู้ของมัน” สัตว์อสูรขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเนื้อและเลือด และยังสามารถส่งผลกระทบต่อจิตใจได้อีกด้วย? ในเวลาเดียวกัน ศิษย์จากนิกายต่าง ๆ ก็ได้รายงานเรื่องราวในดินแดนลับให้กับเจ้าสำนักของพวกเขา เจ้าสำนักทุกคนต่างมองหน้ากัน สัตว์อสูรแบบนี้พวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย!

ซุนหยวนเจิ้งบินออกจากเรือ แล้วมองดูทางเข้าของดินแดนลับที่กำลังสั่นไหวเล็กน้อย ในใจก็รู้สึกไม่ดี วิชาสืบทอดก็ยังอยู่ในตัวของสวี่ซาน ถ้าเขาตายไปก็ไม่สำคัญ แต่ถ้าดินแดนลับพังทลาย วิชาสืบทอดก็หายไปตลอดกาล! การร่วมมือกันระหว่างสำนักกระบี่จื่อเซียวและตระกูลอู่ก็จะเป็นโมฆะ! ตอนนี้ต่อให้พวกเขาจะเข้าไปช่วยก็ไม่สามารถทำได้ ดินแดนลับเล็ก ๆ แห่งนี้ถ้าผู้บำเพ็ญเพียรระดับก่อกำเนิดแก่นแท้เข้าไป ก็จะทำให้มันไม่มั่นคงแล้ว ทำไมถึงมีสัตว์ประหลาดที่เหนือกว่าผู้บำเพ็ญเพียรระดับสลายกายามาหลับอยู่ในนั้นได้? นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย!

เจ้าสำนักบนเรือต่างก็แลกเปลี่ยนข้อมูลกัน แล้วก็ถามกันว่ามีใครเคยได้ยินเรื่องสัตว์ประหลาดตัวนี้หรือไม่ เยี่ยชิงปี้ฟังอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวอย่างลังเล “สัตว์อสูรตัวนี้...ฟังดูเหมือน โลหิตแห่งเต๋า”

โลหิตแห่งเต๋า? เจ้าสำนักทุกคนหันมามองเยี่ยชิงปี้ ซุนหยวนเจิ้งก็บินกลับมาข้าง ๆ นาง “ใช่แล้ว โลหิตแห่งเต๋า คำอธิบายเกี่ยวกับสัตว์อสูรตัวนี้มีแค่เรื่องนี้เท่านั้น แต่ไม่เคยได้ยินว่ามันจะส่งผลกระทบต่อเพศเมียโดยเฉพาะ...”

“ท่านเจ้าสำนักทั้งสอง โลหิตแห่งเต๋าคืออะไร? ข้าไม่เคยได้ยินเรื่องสัตว์อสูรแบบนี้เลย เต๋าเป็นตัวแทนของสรรพสิ่ง แต่ทำไมมันถึงมีเลือดได้?” เจ้าสำนักหลี่ซ่านอู่ของนิกายเจี๋ยเจิ้นขมวดคิ้วแล้วถาม ซุนหยวนเจิ้งยิ้มอย่างขมขื่น “ข้าเคยเห็นในตำราของหอไท่กู่ที่ดินแดนเทียนซิน โลหิตแห่งเต๋าเป็นสิ่งที่ผู้บำเพ็ญเพียรโบราณเรียกมัน ผู้บำเพ็ญเพียรโบราณก็ชอบใช้คำพูดที่เกินจริงอยู่แล้ว เรื่องนี้ก็เป็นเพียงการพูดเกินจริงเท่านั้น”

“หอไท่กู่ได้แก้ไขตำราแล้ว โลหิตแห่งเต๋าเป็นสัตว์อสูรที่มีรูปร่างแตกต่างกันออกไป แต่ล้วนเป็นเนื้อและเลือด ไม่มีสติปัญญา และมีสองประเภท ประเภทหนึ่งมีหน้าที่ทำลายและโจมตีจากบนท้องฟ้า ถูกเรียกว่า สัตว์อสูรเฉียน อีกประเภทหนึ่งอยู่บนพื้นดิน มีหน้าที่ทำให้เกิดความวุ่นวาย ถูกเรียกว่า สัตว์อสูรคุน”

“สัตว์อสูรที่อยู่ในดินแดนลับนี้ควรจะเป็น สัตว์อสูรคุน”

“เพียงแต่ โลหิตแห่งเต๋าได้ถูกผู้บำเพ็ญเพียรโบราณจัดการไปหมดแล้ว นอกจากหอไท่กู่แล้ว ที่อื่นก็ไม่น่าจะมีบันทึกเหลืออยู่แล้ว ทำไมท่านเจ้าสำนักเยี่ยถึงได้รู้เรื่องนี้?” ซุนหยวนเจิ้งหันไปมองเยี่ยชิงปี้ เยี่ยชิงปี้ทำหน้าเรียบเฉย “ได้ยินมาจากสหายเก่าคนหนึ่ง”

ซุนหยวนเจิ้งพยักหน้าแล้วก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ข้อมูลแบบนี้อาจจะหาได้ยาก แต่ก็ไม่ใช่ข้อมูลลับอะไร การที่มันแพร่กระจายไปก็เป็นเรื่องปกติ ปล่อยให้มันไป ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการสรุปผลการประลองใหญ่ ดินแดนลับกำลังจะพังทลายลงแล้ว ไม่น่าจะมีผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่นออกมาได้อีก สวี่ซานได้ทรัพยากรไปจากผู้คนส่วนใหญ่ ดังนั้น อู่เลี่ยนเฟิงจึงได้ทรัพยากรไปมากที่สุด อันดับหนึ่งก็คงจะเป็นของเขาแล้ว ต้องรีบสรุปผลการแข่งขันให้เรียบร้อย ส่วนเรื่องตระกูลอู่... ก็ค่อยหาโอกาสพูดคุยกันทีหลัง น่าเสียดายที่วิชาสืบทอดของบรรพบุรุษหายไปอย่างไม่มีสาเหตุ!

ซุนหยวนเจิ้งปรับอารมณ์ แล้วกล่าวเสียงดัง “ทุกท่าน ดินแดนลับกำลังจะพังทลายลงแล้ว ต่อให้มีสัตว์อสูรอยู่ข้างในก็ไม่สามารถหนีออกมาได้ ตอนนี้แม้จะยังไม่ถึงวันสุดท้ายของการประลองใหญ่ แต่ผู้บำเพ็ญเพียรที่รอดชีวิตก็ออกมากันหมดแล้ว พวกเรามาสรุปผลการแข่งขันกันดีหรือไม่?”

“ดี...” มีเสียงตอบรับอย่างเบาบาง เจ้าสำนักทุกคนก็ไม่ค่อยอยากจะทำเท่าไหร่ การประลองใหญ่ในครั้งนี้ถูกสวี่ซานทำลายจนพังไปหมดแล้ว และเขาก็ยังตายอยู่ในนั้นอีกด้วย ตอนนี้จะเอาอะไรมาประลองกัน? มีเพียงนิกายเทียนเทาเท่านั้นที่มีสีหน้าแย่ที่สุด เพราะพวกเขาถูกสวี่ซานทำลายไปจนหมดสิ้นแล้ว! นิกายของพวกเขาเคยอยู่อันดับห้า แต่ครั้งนี้ก็คงจะเป็นอันดับสุดท้ายแล้ว จะไม่สามารถจัดการประลองใหญ่ได้อีกแล้ว คนอื่นก็คงไม่ยอม...

บนเรือบิน มีผู้อาวุโสของสำนักกระบี่จื่อเซียวตั้งโต๊ะยาวไว้รอตรวจสอบทรัพยากร เมื่อเห็นว่าไม่มีใครคัดค้าน เขาก็โบกมือเรียกศิษย์ของนิกายต่าง ๆ ให้เข้ามา...

ศิษย์ของนิกายซิงหลานก็มารวมตัวกัน บรรยากาศดูตึงเครียด เยี่ยชิงปี้ถาม “สวี่ซานตายแล้วจริง ๆ หรือ? ไม่มีใครเห็นเขารึ?”

ฉีหลิงซวงส่ายหัว “ไม่มีทางรอดชีวิตได้แน่นอน ถ้าเป็นข้าก็ต้องตาย”

“ตอนที่เราหนีออกมา ก็ไม่เห็นเงาของสวี่ซานแล้ว บางทีอาจจะถูกกินไปแล้วก็ได้” ทุกคนก็พูดไปต่าง ๆ นานา ลู่เซียงจวินทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่พูดออกมา เขาแค่เปิดปากแล้วก็หุบลงไป สวี่ซานตอนที่พูดคุยกับเขานั้นมีความมั่นใจมาก และเขาก็ไม่รู้สึกว่าสวี่ซานจะล้อเล่น การเดินทางในดินแดนลับนี้ เขาได้เห็นความสามารถของสวี่ซานแล้ว ถึงแม้ว่าจะอ่อนแอ แต่เขาก็เป็นคนที่มีไหวพริบ และระมัดระวังตัวมาก เขาต้องมีทางรอดแน่นอน ตอนนี้พูดไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร คนอื่นก็คงจะคิดว่าเขาบ้าไปแล้ว

ทุกคนยังคงกังวลเรื่องการตายของสวี่ซานอยู่ ลู่เซียงจวินก็เลยไปหาอู่เลี่ยนเฟิง เขาต้องได้หินวิญญาณมาก่อน เขาและศิษย์น้องได้เสี่ยงชีวิตไปช่วยคนสารเลวคนนี้ จะปล่อยให้เขาหนีไปง่าย ๆ ได้อย่างไร! อู่เลี่ยนเฟิงกำลังยืนอยู่ข้างเรือ มองดูทางเข้าดินแดนลับที่กำลังสั่นไหวด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม การสืบทอดของแท่นเซียนวิญญาณ... เป็นสิ่งที่ตระกูลของเขาต้องได้มาอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นแบบนี้แล้ว...

ลู่เซียงจวินเดินเข้าไปหาเขาแล้วยื่นมือออกไป “หินวิญญาณของข้า”

อู่เลี่ยนเฟิงหันมามองเขา “หินวิญญาณอะไร?”

“หินวิญญาณขั้นกลางสองร้อยก้อน เจ้าสัญญาไว้แล้ว”