บทที่ 56: อุปกรณ์ชิ้นที่สี่!!

อู่เลี่ยนเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินออกไปจากลู่เซียงจวิน ไปพูดคุยกับซุนหยวนเจิ้งเล็กน้อย จากนั้นก็เดินกลับมาพร้อมกับโยนหินวิญญาณจำนวนหนึ่งให้กับลู่เซียงจวิน ลู่เซียงจวินรับมันไว้แล้วกล่าวด้วยสีหน้าบึ้งตึง “สิบก้อนนี่มันอะไร?”

อู่เลี่ยนเฟิงยิ้มเยาะ “เดิมทีข้าควรจะให้เจ้าหนึ่งร้อยก้อน แต่เจ้ากลับมาข่มขู่ข้าในตอนที่ข้ากำลังลำบาก เจ้าก็สมควรได้แค่สิบก้อนเท่านั้น”

ลู่เซียงจวินโกรธมาก “สองร้อยก้อนไม่ใช่เจ้าที่สัญญาไว้หรือ? ชีวิตของเจ้ามีค่าแค่สิบก้อนเองหรือ? อย่าลืมนะว่าถ้าไม่มีศิษย์น้องของข้า ตอนนี้เจ้าก็ไม่รู้ว่าจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรแล้ว!”

อู่เลี่ยนเฟิงกล่าวเย้ยหยัน “ตอนที่ข้ากำลังต่อสู้ ศิษย์น้องของเจ้ากลับใช้วิธีที่ต่ำทราม ข้ายังไม่ได้คิดบัญชีเลย”

“แน่นอนว่าชีวิตของข้ามีค่า แต่หินวิญญาณของตระกูลอู่ก็ไม่ได้หาได้ง่าย ๆ เจ้าคิดว่าข้าเป็นพวกคนไร้ประโยชน์ที่ใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือยหรือไง? เอาไปสิบก้อน จะเอาหรือไม่เอา? ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่ศิษย์น้องของเจ้าที่ยอมเสี่ยงชีวิตไปขวางสัตว์ประหลาดไว้ ด้วยท่าทีของเจ้าเช่นนี้ ข้าจะทำให้สำนักซิงหลานของเจ้าไม่มีที่ยืนเลย ไปให้พ้น!”

ใบหน้าของลู่เซียงจวินก็แดงก่ำ เขารู้ดีว่าตระกูลอู่นั้นแข็งแกร่งกว่าสำนักซิงหลานมากนัก การที่พวกเขาจะมองสำนักซิงหลานก็ถือว่าให้เกียรติแล้ว แต่นั่นมันหินวิญญาณขั้นกลางตั้งสองร้อยก้อนนะ! “ถ้าอย่างนั้นเจ้าให้ข้าหนึ่งร้อยก้อนก็ได้!” ลู่เซียงจวินกล่าวเสียงดัง “คนเราต้องมีสัจจะ!”

“อะไรนะ? ฟังจากน้ำเสียงของเจ้า เจ้าอยากจะแย่งมันไปจากข้ารึไง? แค่สิบก้อน จะเอาหรือไม่เอา?”

“หนึ่งร้อยก้อนเจ้าก็ไม่ยอมให้ แล้วเจ้าข่มขู่ข้าเรื่องอะไร?!”

...

"อึก...อึก...อึก..."

ในดินแดนลับ สวี่ซานล้มลงอยู่บนพื้น ดวงตาของเขาเบลอไปหมด มีเสียงครวญครางออกมาอย่างไม่ตั้งใจ จางเปียวก็ยังคงดึงรากปราณของเขาอย่างต่อเนื่อง กะโหลกเนื้อยักษ์ดูเหมือนจะไม่เคยได้รับความเจ็บปวดเช่นนี้มาก่อน มันจึงทนความเจ็บปวดไม่ได้ ไม่ดิ้นรนอีกต่อไปแล้ว มันนอนอยู่บนพื้นแล้วก็สั่นอยู่ครู่หนึ่ง

“ท่านปู่สวี่...พอได้รึยัง?”

“มัน...มัน...มันตายแล้วรึยัง?” น้ำลายไหลออกมาจากมุมปากของสวี่ซานดูเหมือนคนปัญญาอ่อน “ยังไม่ตาย”

“ดึงต่อ...ดึงให้แรงกว่านี้...”

จางเปียวมีสีหน้าเจ็บปวด ปิดตาลงแล้วดึงรากปราณต่อไป “อ๊ากกก!!!!” แค่ครั้งเดียว สวี่ซานที่อ่อนแรงไปหมดแล้ว ก็ร้องออกมาแล้วกระโดดขึ้นมา แล้วก็ล้มลงไปบนพื้นอีกครั้งดูเหมือนจะใกล้จะตายแล้ว กะโหลกเนื้อยักษ์ก็ยังคงร้องคำรามอย่างบ้าคลั่งชนกับสิ่งรอบ ๆ หลังจากนั้นไม่นานก็กลับไปนอนหมดสติอีกครั้ง จางเปียวยืนนิ่งอยู่กับที่ แล้วเกือบจะร้องไห้ออกมา เมื่อครู่...เขาได้ดึงรากปราณของท่านปู่สวี่ขาดแล้ว...

สวี่ซานนอนอยู่บนพื้นหายใจเข้าออกอย่างรวดเร็ว “ข้ายังไหว...อย่าหยุด...”

จางเปียวรู้สึกหวาดกลัว เขาเลยเข้าไปตรวจดูที่หน้าอกของสวี่ซาน แล้วก็เห็นรากปราณที่ขาดออกจากกันเป็นสองท่อน... ท่อนหนึ่งมีขนาดเท่าข้อนิ้ว “ท่านปู่สวี่...ข้าดึงมันขาดไปแล้ว จะทำอย่างไรดี? ของสิ่งนี้สำคัญกับท่านรึเปล่า?”

“ผูก...มัน...แล้ว...ดึงต่อ...”

“มันสั้นเกินไป ข้าผูกไม่ได้!” จางเปียวกล่าวด้วยเสียงที่ใกล้จะร้องไห้

สวี่ซานมองดูท้องฟ้าอย่างเหม่อลอย ท้องฟ้าเริ่มมีรอยร้าวเล็ก ๆ ความรู้สึกสิ้นหวังก็แพร่กระจายไปทั่ว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยโคลนและเลือด ร่างกายของเขามีบาดแผลมากมายจากการกลิ้งไปมา เสื้อผ้าก็ขาดวิ่น น้ำตาของเขาก็แห้งไปหมดแล้ว... มันคงจะเป็นเพียงเท่านี้แล้ว... แต่การได้ลากสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวนี้ไปตายพร้อม ๆ กัน ก็ถือว่าคุ้มแล้ว ถ้ามีบุหรี่สักมวนก็คงจะดีกว่านี้...

สวี่ซานพยายามยกนิ้วขึ้น แล้วชี้ไปยังที่ไกล ๆ เสียงของเขาแหบแห้ง “จางเปียว...ข้ากำลังจะตาย...รีบไปซะ...ไปจนสุดทางก็จะออกจากที่นี่ได้...ไปหาศิษย์พี่ของข้า อย่าเชื่อใครอื่น...”

“ข้าไม่ไป ข้าไม่ไป!” จางเปียวส่ายหน้าอย่างแรง แล้วก็ร้องไห้ เขารู้สึกเศร้ามาก ตั้งแต่เด็กเขาเป็นทาสของคนอื่นมาตลอด เมื่อตายแล้วเขาถึงได้รับอิสรภาพ สวี่ซานเป็นคนแรกที่ทำอาหารให้เขากิน และปฏิบัติต่อเขาเหมือนกับคน ๆ หนึ่ง ถ้าเขาตายไป...เขาก็จะกลายเป็นผีที่โดดเดี่ยวอีกครั้ง “ท่านปู่สวี่ ท่านกินอาหารก็สามารถฟื้นฟูจิตใจได้นี่ รีบกินสิ!”

สวี่ซานหันไปมองกะโหลกเนื้อยักษ์ แล้วก็ยิ้มอย่างเย็นชา ถ้าเขากิน...มันก็จะได้ความสุขไปด้วยรึไง? “ข้าไม่กิน...รีบไปซะ”

“ท่านไม่กินข้าก็ไม่ไป” จางเปียวขอร้องอย่างน่าสงสาร “กินสักคำเถอะ กินแล้วบางทีอาจจะดีขึ้น”

ท่านปู่สวี่คงจะเสียสติไปแล้ว... ไม่น่าจะอยากมีชีวิตอยู่แล้ว จางเปียวเคยเห็นสวี่ซานตอนกินอาหารแล้วดูมีความสุขมาก ทุกครั้งที่เขากิน เขาก็จะดูสดใสขึ้นมาก ท่านปู่สวี่เป็นผู้บำเพ็ญเพียร ถ้าเขาอยากมีชีวิตอยู่ก็ต้องมีทางรอดแน่นอน สวี่ซานยิ้มอย่างโล่งใจเล็กน้อย ในโลกที่ไม่คุ้นเคยนี้ การที่มีคนตามเขามาและหวังดีกับเขาอย่างแท้จริง การกินก็คงไม่ใช่เรื่องใหญ่... ถ้าเทียบกับการที่จางเปียวรอดชีวิต การที่สัตว์ประหลาดตัวนั้นจะได้รับความสุขไปบ้างก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่แล้ว!

พื้นดินด้านหลังกะโหลกเนื้อยักษ์เริ่มพังทลายลงไปอย่างรวดเร็ว ก้อนหินมากมายก็ลอยไปมาบนท้องฟ้า สวี่ซานยกมือขวาขึ้นมา อาหารจานหนึ่งก็ปรากฏขึ้น กลิ่นหอมก็ยังคงน่าดึงดูดใจ ถึงแม้ว่าจิตใจของเขาจะถูกกลิ่นอายชั่วร้ายกัดกินอยู่ แต่เขาก็ยังคงกลืนน้ำลายลงไปช้า ๆ แล้วนำมันมาที่ปาก เขาค่อย ๆ กินไปคำหนึ่ง

จางเปียวยิ้มอย่างโล่งใจ แต่เมื่อมองดูที่ไกล ๆ แล้วเขาก็รู้สึกกังวลอีกครั้ง เวลาใกล้จะหมดแล้ว พื้นดินก็เริ่มหายไปทีละน้อย ๆ สวี่ซานหลับตาลงเตรียมรับความรู้สึกที่ยอดเยี่ยม แต่ในวินาทีถัดมาเขาก็ลืมตาขึ้น ไม่ถูกต้อง!

อาหารจานนี้ไม่มีผลแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอเรื่องแบบนี้ ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีผลเสียทีเดียว มันยังคงมีผลในการฟื้นฟูจิตใจ และรสชาติที่อร่อยก็ยังคงอยู่ เพียงแต่ไม่มีความรู้สึกที่ทำให้เขาเหมือนหลุดลอยไปอีกแล้ว อักขระสีครามมีปัญหาอีกแล้วหรือ? ขณะที่เขากำลังคิดว่าปัญหาคืออะไร จางเปียวก็ชี้ไปที่กะโหลกเนื้อยักษ์แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ท่านปู่สวี่! มัน...มันเป็นอะไรไป?”

สวี่ซานหันไปมอง แล้วเขาก็ตกตะลึง ที่ภูเขาเนื้อนั้นมีไอน้ำสีแดงดำขนาดใหญ่ออกมา พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า และกำลังจะปกคลุมท้องฟ้าครึ่งหนึ่ง กะโหลกเนื้อยักษ์ก็ยังคงนอนอยู่ที่เดิม และก็ค่อย ๆ เล็กลง... เกิดอะไรขึ้น? มันถูกชำระล้างรึไง? สวี่ซานมองไปที่ผ้าขนหนูบนแขนขวาของเขา หัวใจของเขาก็เต้นแรงอีกครั้ง! ผ้าขนหนูสีขาวที่เคยสวยงาม ตอนนี้มันเปลี่ยนเป็นสีเหลือง แล้วก็เริ่มมีเส้นด้ายหลุดออกมา... ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นผ้าขี้ริ้วที่สกปรก สวี่ซานจ้องมองผ้าขนหนูอย่างตกตะลึง และไม่ทันสังเกตว่าร่างกายของเขาก็มีไอน้ำสีแดงดำออกมาเช่นกัน ความรู้สึกที่อับชื้นและกดดันก็เริ่มหายไป

ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาที ภูเขาเนื้อขนาดหลายร้อยฟุตก็หายไป มีของเหลวที่เกือบจะใสปรากฏขึ้นกลางอากาศ จากนั้นก็พุ่งไปที่หน้าผากของสวี่ซานอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกที่คุ้นเคยก็เกิดขึ้นเป็นครั้งที่สาม! สวี่ซานกุมหน้าผากไว้ รู้สึกถึงความร้อนที่รุนแรง หลังจากความร้อนหายไป สวี่ซานก็ตรวจดูอักขระสีคราม... อักขระที่สามก็สว่างขึ้นอีกครั้ง! อักขระที่สี่ก็ขาดไปเพียงนิดเดียว!

เขาก็เรียกอุปกรณ์ออกมา แผ่นซีดีสีเทาที่ไม่มีตัวอักษรก็ปรากฏขึ้นในมือของสวี่ซาน สวี่ซานรู้สึกสับสน อักขระสีครามไม่ได้ดูดแต่น้ำมันหอมรึไง? สัตว์ประหลาดตัวนั้นก็เป็นน้ำมันหอมรึ? อักขระที่สามไม่ใช่ไม้เท้าแห่งแสง... แล้วของสิ่งนี้มันคืออะไร?