บทที่ 57: เทพเซียนลงมาจุติ!

“ท่านปู่สวี่! ท่านปู่สวี่ อย่ามัวแต่ยืนอึ้ง รีบไปเถอะ! พื้นกำลังจะพังแล้ว!” จางเปียวจ้องมองไปด้านหลัง แล้วตะโกนเร่งสวี่ซาน เมื่อได้ยินเสียงของจางเปียว สวี่ซานก็กลับมามีสติในทันที

เขากะพริบตา แล้วรู้สึกว่าอารมณ์ดีขึ้นมาก ไม่รู้สึกเศร้าสร้อยเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ผลกระทบจากสัตว์ประหลาดได้หายไปแล้วหรือ? สวี่ซานไม่ลังเลที่จะหยิบยาเม็ดทั้งหมดออกมา แล้วกินเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง ความร้อนก็เริ่มไหลเวียนไปทั่วร่างกายของเขา ในตอนนี้เขารู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย พลังลมปราณก็ได้รับการสนับสนุนจากแก่นวิญญาณ เหลือเพียงความเหนื่อยล้าทางร่างกายเท่านั้น ถ้าเขาใช้กระบี่บินหนีไปตอนนี้ เขาก็ยังมีโอกาสที่จะรอดชีวิต!

สวี่ซานเรียกกระบี่บินออกมา แล้วกัดฟันอดทนกับความไม่สบายตัวบนร่างกาย ก่อนจะหนีไปก็เหลือบมองด้านหลังอีกครั้ง มีแสงสว่างเล็กน้อยกำลังส่องประกายออกมาจากที่ที่กะโหลกเนื้อยักษ์หายไป! นั่นคือกระบี่ที่ปักอยู่บนตัวของสัตว์ประหลาดงั้นหรือ? สวี่ซานกระโดดลงจากกระบี่บิน ควบคุมกระบี่บินให้ไปที่แสงสว่างนั้น แล้วกระบี่บินก็เกี่ยวเอากระบี่โบราณที่เต็มไปด้วยสนิมกลับมา สวี่ซานไม่คิดมาก เขาเก็บกระบี่โบราณไว้ในถุงเก็บของ แล้วก็เหินขึ้นไปบนอากาศ! “จางเปียว! เราไปกันเถอะ!”

ผู้อาวุโสของสำนักกระบี่จื่อเซียวได้เริ่มนับทรัพยากรแล้ว บรรยากาศดูอึดอัดเล็กน้อย ไม่มีใครกล้าเดินเข้าไปมอบทรัพยากรให้ หลังจากที่เงียบกันอยู่นาน ในที่สุดศิษย์ของนิกายนิกายทัวเยว่ก็เดินเข้าไป แล้วหยิบสมุนไพรวิญญาณออกมาวางไว้บนโต๊ะ ผู้อาวุโสของสำนักกระบี่จื่อเซียวก็หยิบสมุนไพรขึ้นมาดู “สมุนไพรชิงหยางหนึ่งต้น นิกายทัวเยว่เป็นอันดับแรกในตอนนี้”

ศิษย์ในงานต่างมองด้วยความรังเกียจ พวกเขานี่มันห่วยแตกจริง ๆ! เขาอุตส่าห์รอนานเป็นเดือน แต่ได้แค่สมุนไพรต้นเดียวงั้นหรือ! เมื่อได้ยินว่าได้อันดับแรก เจ้าสำนักของนิกายทัวเยว่ก็ยิ้มอย่างโล่งใจ คนอื่น ๆ ต่างก็มองเขาอย่างดูถูก “ไอ้คนทรยศนิกาย แอบซ่อนทรัพยากรจากท่านปู่สวี่รึ! เจ้าไม่อายหรือ! บอกว่าท่านปู่สวี่จะเป็นคนจัดอันดับให้ แล้วเจ้ามาแอบซ่อนทรัพยากรไว้เพื่ออะไร!”

ในดินแดนลับ สวี่ซานใช้ระบบจัดการแบบใหม่ ศิษย์ทุกคนถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มย่อย ๆ และถูกควบคุมโดยกันและกัน หากใครก็ตามที่ซ่อนทรัพยากรไว้ก็จะถูกประณามว่าเป็นคนทรยศ! เมื่อมีคนทรยศปรากฏขึ้น ทุกคนก็อยากที่จะเข้าไปจัดการเขา! แต่ถึงอย่างไรก็ตาม สวี่ซานก็ยังสามารถจัดการพวกเขาได้

ลู่เซียงจวินยังคงจ้องมองอู่เลี่ยนเฟิงด้วยความโกรธ “รีบเอาหินวิญญาณมาให้ข้า ไม่อย่างนั้นข้าจะป่าวประกาศเรื่องในดินแดนลับให้คนทั้งโลกได้รับรู้!”

“เจ้าหนู อย่าทำเรื่องไร้สาระ ข้าอดทนเจ้ามานานแล้ว”

ลู่เซียงจวินไม่ยอมแพ้ “สองร้อยก้อนไม่ใช่เจ้าที่สัญญาไว้หรือ? ชีวิตของเจ้ามีค่าแค่สิบก้อนเองหรือ? อย่าลืมนะว่าถ้าไม่มีศิษย์น้องของข้า ตอนนี้เจ้าก็ไม่รู้ว่าจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรแล้ว!”

อู่เลี่ยนเฟิงกล่าวเย้ยหยัน “ศิษย์น้องของเจ้าใช้วิธีที่ต่ำทรามในการต่อสู้กับข้า ข้ายังไม่ได้คิดบัญชีเลย”

“ชีวิตของข้ามีค่า แต่หินวิญญาณของตระกูลอู่ก็ไม่ได้หาได้ง่าย ๆ เจ้าคิดว่าข้าเป็นพวกคนไร้ประโยชน์ที่ใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือยหรือไง? เอาไปสิบก้อน จะเอาหรือไม่เอา? ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่ศิษย์น้องของเจ้าที่ยอมเสี่ยงชีวิตไปขวางสัตว์ประหลาดไว้ ด้วยท่าทีของเจ้าเช่นนี้ ข้าจะทำให้สำนักซิงหลานของเจ้าไม่มีที่ยืนเลย ไปให้พ้น!”

ใบหน้าของลู่เซียงจวินก็แดงก่ำ เขารู้ดีว่าตระกูลอู่นั้นแข็งแกร่งกว่าสำนักซิงหลานมากนัก การที่พวกเขาจะมองสำนักซิงหลานก็ถือว่าให้เกียรติแล้ว แต่นั่นมันหินวิญญาณขั้นกลางตั้งสองร้อยก้อนนะ! “ถ้าอย่างนั้นเจ้าให้ข้าหนึ่งร้อยก้อนก็ยังดี!” ลู่เซียงจวินกล่าวเสียงดัง “คนเราต้องมีสัจจะ!”

“อะไรนะ? ฟังจากน้ำเสียงของเจ้า เจ้าอยากจะแย่งมันไปจากข้ารึไง? แค่สิบก้อน จะเอาหรือไม่เอา?”

“หนึ่งร้อยก้อนเจ้าก็ไม่ยอมให้ แล้วเจ้าข่มขู่ข้าเรื่องอะไร?!”

ในขณะที่ลู่เซียงจวินกำลังโกรธ เยี่ยชิงปี้ก็เดินเข้าไปหาฉีหลิงซวง “หลิงซวง เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

ฉีหลิงซวงส่ายหัว “สวี่ซานอาจจะตายแล้ว...”

ลู่เซียงจวินที่อยู่ข้าง ๆ ก็อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เขาก็ไม่ได้พูดออกมา ซุนหยวนเจิ้งที่เห็นเหตุการณ์ก็รีบไปหาอู่เลี่ยนเฟิง แล้วก็ยัดยาเม็ดใส่ปากเขา เมื่ออู่เลี่ยนเฟิงฟื้นคืนสติ ซุนหยวนเจิ้งก็ถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้น อู่เลี่ยนเฟิงก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้เขาฟัง ซุนหยวนเจิ้งก็รีบไปตรวจสอบทางเข้าของดินแดนลับ เยี่ยชิงปี้ก็ไปหาฉีหลิงซวงแล้วถามว่าเกิดอะไรขึ้น ฉีหลิงซวงก็บอกว่าสวี่ซานอาจจะตายแล้ว แล้วก็มีสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งมากอยู่ข้างใน ซุนหยวนเจิ้งก็ตกใจ และก็รีบเรียกให้ทุกคนออกมาจากดินแดนลับ เมื่อทุกคนออกมาแล้ว ซุนหยวนเจิ้งก็บอกว่าทุกคนสามารถเริ่มนับทรัพยากรได้แล้ว การประลองใหญ่ในครั้งนี้ก็จบลงแล้ว

เยี่ยชิงปี้มองดูศิษย์ของนิกายซิงหลานแล้วถาม “สวี่ซานตายแล้วจริง ๆ หรือ? ไม่มีใครเห็นเขาเลยรึ?”

ฉีหลิงซวงส่ายหัว “ไม่มีทางรอดชีวิตได้แน่นอน ถ้าเป็นข้าก็ต้องตาย”

“ตอนที่เราหนีออกมา ก็ไม่เห็นเงาของสวี่ซานแล้ว บางทีอาจจะถูกกินไปแล้วก็ได้” ทุกคนก็พูดไปต่าง ๆ นานา ลู่เซียงจวินก็ยังคงโกรธ ซุนหยวนเจิ้งที่เห็นดังนั้นก็รีบไปหาอู่เลี่ยนเฟิง เพื่อขอโทษเขา อู่เลี่ยนเฟิงก็บอกว่าเขาให้อภัยแล้ว และก็ขอให้ลู่เซียงจวินไม่ต้องโกรธแล้ว ลู่เซียงจวินก็เลยไปหาอู่เลี่ยนเฟิงเพื่อขอหินวิญญาณที่เขาได้สัญญาไว้ “หินวิญญาณของข้า”

อู่เลี่ยนเฟิงหันมามองเขา “หินวิญญาณอะไร?”

“หินวิญญาณขั้นกลางสองร้อยก้อน เจ้าสัญญาไว้แล้ว”