บทที่ 58: กำเนิดนักบำเพ็ญเพียรจอมลามก!

“อู่เลี่ยนเฟิง เอาถุงเก็บของมาให้ข้า” ซุนหยวนเจิ้งกล่าวเสียงเบา

อู่เลี่ยนเฟิงทำหน้ากระอักกระอ่วน “ถุงเก็บของ...ถูกไอ้คนแซ่สวี่นั่นเอาไปแล้ว”

“อะไรนะ!” ซุนหยวนเจิ้งเบิกตากว้าง “มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่? นิกายกระบี่จื่อเซียวมอบภารกิจการประลองใหญ่ให้เจ้า แต่เจ้าปล่อยให้มันเอาถุงเก็บของไปได้อย่างไร?”

“ไอ้เด็กนั่นหาคนหลายร้อยคนมาลอบโจมตีข้า... ตอนนั้นพลังของข้าหมดไปแล้ว เขาจึงฉวยโอกาสขโมยไป” อู่เลี่ยนเฟิงกล่าวอย่างแค้นเคือง “แต่ไม่เป็นไร ไอ้เด็กนั่นประกาศต่อหน้าทุกคนว่าออกจากนิกายซิงหลานแล้ว ทุกคนก็รู้เรื่องนี้ดี ดังนั้นทรัพยากรที่เขาเก็บมาจึงไม่สามารถนับรวมได้ ถุงเก็บของของข้าถูกแย่งไป แต่มีศิษย์น้องสองคนยังคงมีทรัพยากรอยู่บ้าง การได้อันดับหนึ่งในครั้งนี้คงไม่มีปัญหาอะไรหรอก”

ซุนหยวนเจิ้งมองไปที่สวี่ซานที่นอนอยู่บนพื้นด้วยความประหลาดใจ มุมปากก็ยิ้มขึ้น เขาประกาศออกจากนิกายซิงหลานแล้วอย่างนั้นหรือ? ดูเหมือนว่าหลังจากค่ายกลแสงสะท้อนทัศนะล้มเหลวไป ก็มีเรื่องเกิดขึ้นไม่น้อยเลย เรื่องนี้มันน่าสนใจจริง ๆ!

การนับทรัพยากรยังคงดำเนินต่อไป ลู่เซียงจวินนั่งยอง ๆ อยู่ข้างสวี่ซาน แล้วสังเกตอาการของเขา เมื่อเห็นว่าบาดแผลของสวี่ซานเริ่มหายไปอย่างรวดเร็ว ผิวพรรณก็ดูมีน้ำมีนวลขึ้น เขาก็แปลกใจ ลู่เซียงจวินเงยหน้าขึ้นมองเยี่ยชิงปี้แล้วถาม “ท่านเจ้าสำนัก ท่านให้ศิษย์น้องกินยาอะไรไป? ทำไมถึงได้มีผลลัพธ์ที่ดีขนาดนี้?”

“นั่นคือยาเม็ดรักษาอาการบาดเจ็บระดับปฐพี มีหน้าที่ฟื้นฟูจิตวิญญาณเป็นหลัก ส่วนบาดแผลภายนอกของเขานั้นไม่ร้ายแรงเท่าไหร่” เยี่ยชิงปี้ตอบด้วยสีหน้าที่จริงจัง จินหยางชิวก็จ้องมองลู่เซียงจวินอย่างไม่เป็นมิตร เขากำหมัดแน่น ราวกับว่าอยากจะฆ่าเขาให้ตาย! พวกเขาทั้งสองคนไม่สามารถมองหน้าลู่เซียงจวินได้แล้วจริง ๆ เป็นศิษย์ที่ไร้ยางอายที่สุดของนิกาย! เป็นความอัปยศของโลกผู้บำเพ็ญเพียร!

ต่อหน้าคนจำนวนมากก็ยังกล้าทำเรื่องแบบนั้นกับศิษย์สตรีของนิกายหั่วซิน!

การประลองใหญ่ร้อยปีในครั้งนี้! ต่อให้เป็นศิษย์ที่ไม่มีความสามารถอะไร แต่เขาก็ยังใช้วิธีที่ต่ำทรามในการเอาชนะคนอื่น!

เขาไม่เพียงแต่ไร้ยางอายเท่านั้น แต่ยังคอยทำอาหารให้สวี่ซานกินอีกด้วย สวี่ซานก็ใจกว้าง ทำอาหารให้เขากินนับสิบจาน! ถึงแม้ว่าผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสร้างรากฐานจำนวนมากยังไม่ถึงขั้นที่ไม่ต้องกินอาหารแล้ว แต่พวกเขาก็กินยาเม็ดเพื่อความอิ่ม แต่ลู่เซียงจวินกลับไม่กินยาเม็ด! เขาเอาแต่หลบไปทำอาหารกิน! พอทำอาหารเสร็จก็เริ่มทำเรื่องน่าอาย...

ทำเรื่องน่าอายไม่พอ... บางครั้งก็ยังใช้เวลาไปกับการทำกิจกรรมส่วนตัว... ถึงแม้ว่าตอนที่เขาจะทำเรื่องพวกนั้น เหล่าเจ้าสำนักก็ต่างทำหน้าไม่พอใจ แต่ก็ทำได้แค่จากไปอย่างเงียบ ๆ แต่ท่าทางที่ลู่เซียงจวินถอดกางเกงแล้วนั่งยอง ๆ นั้นได้ฝังลึกลงในใจของทุกคนไปแล้ว ผู้อาวุโสระดับจิตแรกกำเนิดที่อยู่ในโลกผู้บำเพ็ญเพียรมาทั้งชีวิตก็ยังไม่เคยเห็นอะไรที่มันน่ากลัวขนาดนี้เลย จิตใจของพวกเขาเกือบจะถูกทำลายไปแล้ว! ลู่เซียงจวินที่ไร้เดียงสาก็ยังคงชื่นชมสรรพคุณของยาเม็ดระดับปฐพีอยู่ เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองได้กลายเป็นสัญลักษณ์ของการประลองใหญ่ครั้งแรกของโลกผู้บำเพ็ญเพียรไปแล้ว! และยังกลายเป็นครูผู้สอนของเหล่านักบวชและนักบวชหญิงไปแล้ว!

“ลู่เซียงจวิน อย่ามัวแต่ยืนอยู่ตรงนี้ รีบเอาถุงเก็บของของสวี่ซานมาให้ข้า ทุกคนกำลังรออยู่”

ลู่เซียงจวินก็งงไปหมด อาจารย์ของเขาเป็นอะไรไป? ทำไมท่าทีถึงได้ดูไม่ค่อยดี? ทำไมถึงเรียกชื่อเต็มของเขา? ช่างเถอะ ทำเรื่องที่สำคัญก่อน ถุงเก็บของที่มีทรัพยากรอยู่ก็อยู่ในตัวเขา ลู่เซียงจวินกำลังจะพูด ซุนหยวนเจิ้งก็กล่าวขึ้น “ท่านเจ้าสำนักเยี่ย ศิษย์ของท่านสวี่ซานได้ประกาศต่อหน้าทุกคนแล้วว่าออกจากนิกายซิงหลาน”

“เป็นเช่นนี้แล้ว ทรัพยากรที่เขาเก็บมาก็ไม่ควรจะนับรวมด้วย เรื่องนี้ทุกคนก็ไม่มีข้อสงสัยใช่ไหม?”

เยี่ยชิงปี้โกรธ “ท่านเจ้าสำนักซุน ท่านพูดเรื่องอะไร! ใครบอกว่าสวี่ซานออกจากนิกายซิงหลาน?”

“ข้าก็ได้ยินมาว่า เขาประกาศในดินแดนลับว่าออกจากนิกายซิงหลานแล้ว หากเรื่องนี้เป็นเรื่องจริง ข้าคิดว่าทุกคนก็คงจะเป็นพยานได้ใช่ไหม? ทุกท่านว่ามีเรื่องนี้เกิดขึ้นหรือไม่?”

“มี! มีเรื่องนี้เกิดขึ้นจริง ๆ!”

“สวี่ซานบอกว่าออกจากนิกายซิงหลานแล้ว”

“ใช่ เขาบอกว่าเรื่องในดินแดนลับไม่เกี่ยวข้องกับนิกายซิงหลาน เรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องของเขาคนเดียว ดังนั้นทรัพยากรที่เขาเก็บมาก็ไม่สามารถนับรวมกับการประลองใหญ่ได้”

ศิษย์จากนิกายต่าง ๆ ก็ตอบพร้อมกัน สวี่ซานเอาทรัพยากรทั้งหมดไป และจัดอันดับให้กับนิกายต่าง ๆ ในใจ แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่าเขาจัดอันดับให้ใครบ้าง ตอนนี้ทุกคนก็เอาทรัพยากรที่ซ่อนไว้เล็กน้อยออกมาเพื่อแย่งชิงอันดับกัน มีโอกาสที่จะได้อันดับที่ดี! ต้องล้มนิกายซิงหลานให้ไปอยู่อันดับสุดท้าย!

เยี่ยชิงปี้ก้มหน้าลง มองไปที่สวี่ซานอย่างลึกล้ำ เขาเคยบอกว่าจะออกจากนิกายจริง ๆ หลังจากค่ายกลแสงสะท้อนทัศนะล้มเหลวไปหรือ... “ใครบอกว่าทรัพยากรอยู่ในตัวศิษย์น้องของข้า? ตั้งแต่แรกก็อยู่ในตัวข้า!” ลู่เซียงจวินลุกขึ้นยืนแล้วมองไปที่ทุกคน “พวกเจ้ามันคนไร้ยางอาย! ศิษย์น้องของข้าช่วยชีวิตพวกเจ้าไว้ แต่พอออกมาก็มาทำร้ายนิกายซิงหลาน!”

ลู่เซียงจวินเดินไปข้างหน้า แล้วหยิบถุงเก็บของหลายอันออกมา เขาเลือกมาสองถุง แล้วเททรัพยากรออกมาจนเต็มโต๊ะ ลู่เซียงจวินชี้ไปที่ถุงเก็บของที่เหลือ “นี่คือทรัพยากรที่นิกายอื่น ๆ ได้รับ! ไม่ต้องรบกวนสำนักกระบี่จื่อเซียวในการนับแล้ว พวกเราได้จัดอันดับไว้แล้ว!”

พูดจบเขาก็หยิบแผ่นหินออกมา บนนั้นมีอันดับของนิกายต่าง ๆ! เมื่อเห็นอันดับ ทุกคนก็เงียบไป สวี่ซานที่นอนอยู่บนดาดฟ้าเรือก็ลืมตาขึ้น เขาได้ยินบทสนทนาทั้งหมดแล้ว ตอนนี้เขาฟื้นตัวแล้ว เขาถูกใครบางคนให้ยาเม็ดดี ๆ กินไป ตอนนี้เขาก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาแล้ว หลังจากที่เขาได้ฟังบทสนทนาทั้งหมด เขาก็รู้ว่าลู่เซียงจวินนำแผ่นหินออกมาแล้ว ทุกอย่างก็คงจะเรียบร้อยแล้ว อันดับบนแผ่นหินนั้นไม่ใช่อันดับที่เป็นธรรม แต่เป็นอันดับที่เขาได้ออกแบบไว้ตามสถานการณ์ของนิกายต่าง ๆ ในดินแดนลับ อันดับที่อยู่ข้างบนส่วนใหญ่เป็นนิกายที่อยู่ระดับกลาง ส่วนนิกายที่อยู่ระดับกลางก็ถูกเปลี่ยนเป็นนิกายระดับล่าง ในที่นี้... ความสามารถไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุด แต่เสียงคือสิ่งที่สำคัญที่สุด!

นิกายซิงหลานสามารถรวมตัวนิกายที่ยากจนมาร่วมมือกันได้ จึงได้รับผลประโยชน์สูงสุด ถึงแม้ว่านิกายใหญ่บางนิกายจะรู้สึกไม่พอใจ แต่ถ้าเยี่ยชิงปี้ฉลาดพอที่จะร่วมมือกับนิกายอื่น ๆ และสร้างพันธมิตรขึ้นมา ก็คงจะไม่มีปัญหาอะไรมากนัก เพราะในโลกของผู้บำเพ็ญเพียรนั้น ยังมีกฎเกณฑ์บางอย่างที่ต้องยึดถืออยู่ เขาทำตามกฎเกณฑ์เท่านั้น! ต่อให้คนที่มีอำนาจจะไม่พอใจ แต่พวกเขาก็ต้องคิดถึงผลที่ตามมา...