บทที่ 59: ออกจากสำนักกระบี่จื่อเซียว!

บนเรือบิน หลังจากความวุ่นวายเล็กน้อย ผู้บำเพ็ญเพียรของสำนักกระบี่จื่อเซียวก็กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้ม “ใครจะรู้ว่าถุงเก็บของนี้เจ้าเพิ่งจะเอามาจากสวี่ซานหรือไม่? นี่มันใช้ไม่ได้!” คำพูดของเขายังไม่ทันขาดคำ ก็มีคนจากนิกายอื่นพูดเสริม “เจ้ามีหลักฐานอะไรที่แสดงให้เห็นว่าเขาเอามาจากสวี่ซาน? ข้าว่าอันดับนี้ยุติธรรมมากแล้ว! ยอดเยี่ยมมาก!”

“ท่านปู่สวี่จัดอันดับได้ไม่มีข้อผิดพลาด!”

ในเวลาเพียงไม่นาน เสียงที่สนับสนุนนิกายซิงหลานก็ดังกว่าเสียงคัดค้านมากนัก มีนิกายมากมายที่ได้อันดับที่ดีกว่าการประลองใหญ่ครั้งก่อน ๆ ในตอนแรกนิกายที่มีประสบการณ์หลายแห่งก็ไม่ได้หวังอะไรมากนัก หวังเพียงแค่อันดับที่ดีขึ้นเล็กน้อย หรือไม่ก็รักษาระดับเดิมไว้ ตอนนี้ผลลัพธ์ก็ดีกว่าที่หวังไว้มากนัก ใครได้อันดับหนึ่งแล้วเกี่ยวอะไรกับพวกเขารึ? นิกายซิงหลานได้อันดับหนึ่งก็ยังดีกว่าสำนักกระบี่จื่อเซียว!

เมื่อเผชิญหน้ากับการสนับสนุนของคนหมู่มาก สีหน้าของซุนหยวนเจิ้งก็มืดมนอย่างยิ่งตลอดการประลองใหญ่ เขาเฝ้าสังเกตสวี่ซานมาตลอด และทรัพยากรที่ศิษย์ต่าง ๆ รวบรวมมา เขาก็ได้บันทึกไว้ในใจอย่างละเอียด อันดับนี้ไม่ใช่การจัดอันดับตามทรัพยากรที่นิกายต่าง ๆ ได้รับจริง ๆ!

ตอนที่สวี่ซานให้ศิษย์ของนิกายต่าง ๆ รวมตัวกัน เขาก็ได้พูดถึงเรื่องการแบ่งทรัพยากรไว้แล้ว และทรัพยากรที่ได้มาทั้งหมดก็ถูกสวี่ซานเป็นคนจัดการ ตอนนี้มาดูแล้ว สถานการณ์ในวันนี้ทั้งหมดก็เป็นสิ่งที่เขาจัดฉากไว้... เขาเจอของจริงเข้าให้แล้ว ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสร้างรากฐานคนหนึ่งสามารถควบคุมการประลองใหญ่ร้อยปีในดินแดนชลากระจกได้ถึงขนาดนี้ นิกายซิงหลานได้อัจฉริยะมาจริง ๆ!

เมื่อเรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้อีก กฎเกณฑ์ที่สำนักกระบี่จื่อเซียวเป็นคนตั้งขึ้นมาเอง ถ้าหากเขาทำผิดกฎเกณฑ์ ชื่อเสียงของเขาก็จะลดลงไปมาก... การสร้างชื่อเสียงนั้นสำคัญกว่าหินวิญญาณอีกด้วย

แต่ก็ไม่ใช่ข่าวร้ายไปเสียทั้งหมด วิชาสืบทอดก็ได้กลับมาแล้ว และวิชาสืบทอดก็สำคัญกว่าสิ่งอื่นใด...

หลังจากที่โต้เถียงกันพักหนึ่ง อันดับก็ถูกตัดสินแล้ว นิกายซิงหลานได้อันดับหนึ่ง! อันดับอื่น ๆ ก็มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้แตกต่างกันมากนัก สำนักกระบี่จื่อเซียวได้อันดับสุดท้าย... เรื่องนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกดีใจ ซุนหยวนเจิ้งฝืนยิ้ม แล้วเดินเข้าไปหาเยี่ยชิงปี้ “ยินดีด้วยท่านเจ้าสำนักเยี่ย ที่ได้เข้าร่วมการประลองใหญ่เป็นครั้งแรกแล้วได้อันดับหนึ่ง แสดงว่าท่านสอนศิษย์ได้ดีจริง ๆ”

เยี่ยชิงปี้ยิ้มเล็กน้อย “ท่านเจ้าสำนักซุนพูดเกินไปแล้ว การประลองใหญ่ในครั้งนี้ศิษย์ต่าง ๆ ก็ได้รับบาดเจ็บไปมาก สู้ให้พวกเรากลับไปพักผ่อนกันก่อนดีหรือไม่? เรื่องที่ต้องคุยกันหลังจากนี้ค่อยไปคุยกันที่สำนักกระบี่จื่อเซียว”

“ท่านเจ้าสำนักเยี่ยพูดมีเหตุผล นี่เป็นแค่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น ค่อยคุยกันทีหลังก็ได้” ซุนหยวนเจิ้งพูดจบก็เหลือบมองสวี่ซาน แล้วหันหลังเดินจากไป ทันทีที่เขาไป สวี่ซานก็ลุกขึ้นยืน

เยี่ยชิงปี้มองไปที่เขา “สวี่ซาน เจ้าทำงานหนักมากแล้ว รีบตามพวกเราไปจากที่นี่ ที่นี่ไม่ปลอดภัย มีอะไรค่อยพูดคุยกันระหว่างทาง”

สวี่ซานพยักหน้า แล้วมองเยี่ยชิงปี้ที่กำลังหันหลังเดินจากไป จากนั้นก็มองไปที่แขนขวาของตัวเอง โชคดีที่นางไม่ได้ถามอะไรมากนัก

เรื่องในดินแดนลับนั้นมีมากมาย... ตอนนี้เขาก็ยังย่อยไม่ทัน ที่สำคัญคือวิชาสืบทอดจากแท่นเซียนวิญญาณก็ยังเป็นปัญหาใหญ่ เยี่ยชิงปี้คงจะรู้ว่ามีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น จึงรีบให้พวกเขารีบไปจากที่นี่ แต่เขาจะไปไหนได้? ผ้าขนหนูบนแขนขวาของเขาตอนนี้ก็ดูเหมือนผ้าขี้ริ้วที่ไม่ได้ซักมานานกว่ายี่สิบปี คงจะใช้ได้อีกไม่นานแล้ว ไม้เท้าแห่งแสงก็ไม่มีประโยชน์แล้ว ได้ของมาใหม่เป็นแผ่นซีดีที่ใช้ทำอะไรก็ไม่รู้ ถ้าพึ่งแค่เครื่องซักผ้าอย่างเดียวคงจะรอดได้ยาก! ให้ตายเถอะ! เขาคิดว่าทุกอย่างง่ายเกินไปแล้ว! สักวันหนึ่งของวิเศษโง่ ๆ เหล่านี้จะทำให้เขาตาย!

สวี่ซานถอนหายใจอย่างหนัก แล้วหันไปหาลู่เซียงจวิน ผู้คนรอบข้างเมื่อเห็นสวี่ซานตื่นขึ้นมา ก็พากันมองมาที่เขา อู่เลี่ยนเฟิงก็มองเขาด้วยความอยากรู้ “ไอ้เด็กนี่ไม่ตาย... ดูเหมือนว่าสวรรค์จะลิขิตให้วิชาสืบทอดกลับมาแล้ว!”

ลู่เซียงจวินยิ้ม “ศิษย์น้อง เจ้าหายดีแล้วรึ?”

“อืม” สวี่ซานกล่าว “ก่อนหน้านี้เจ้ากับอู่เลี่ยนเฟิงมีปัญหากัน เกิดอะไรขึ้น?”

“ไอ้เด็กนั่นบอกว่าถ้าข้าช่วยเขาออกมา จะให้หินวิญญาณขั้นกลางข้าสองร้อยก้อน พอออกมาก็กลับคำ ให้มาแค่สิบก้อนเท่านั้น” ลู่เซียงจวินกล่าวอย่างแค้นเคือง “เขาควรตายจริง ๆ อัจฉริยะจากดินแดนเทียนซินถึงกับขี้เหนียวขนาดนี้รึ?”

สวี่ซานสูดหายใจเข้าลึก ๆ หินวิญญาณขั้นกลางสองร้อยก้อน!

“อะไรนะ! อู่เลี่ยนเฟิงสัญญาว่าจะให้หินวิญญาณขั้นกลางเจ้าสามร้อยก้อน เพื่อช่วยเขาออกจากดินแดนลับ แต่ตอนนี้กลับคำไปแล้ว!” สวี่ซานตะโกนเสียงดัง ทุกคนในงานก็มองมาที่สวี่ซาน อู่เลี่ยนเฟิงก็หน้าแดง! เขาพุ่งเข้าไปหา “ไอ้คนแซ่สวี่! เจ้าพูดเรื่องอะไรกัน! ใครสัญญาว่าจะให้หินวิญญาณสามร้อยก้อน!”

“สองร้อยก้อนเจ้าก็ไม่ให้ไม่ใช่รึ?” สวี่ซานกล่าวอย่างเยือกเย็น “ข้าเป็นคนชอบเลขสามร้อย ถ้าเจ้าไม่ให้ ข้าก็จะตะโกนไปเรื่อย ๆ ดูสิว่าตระกูลอู่ของเจ้าจะยังอยากได้หน้าอยู่หรือไม่!”

อู่เลี่ยนเฟิงหัวเราะอย่างโกรธแค้น “ดี! ดี! ดี! เจ้าจะทำอย่างนี้ใช่ไหม!”

“หินวิญญาณใช่ไหม? เจ้าเก็บไว้ให้ดี แล้วเราก็คงจะได้เจอกันในไม่ช้า!”

อู่เลี่ยนเฟิงพูดจบก็โยนหินวิญญาณขั้นกลางสองร้อยเก้าสิบก้อนใส่หน้าสวี่ซาน สวี่ซานก็รับมันไว้ แล้วก็แบ่งให้ลู่เซียงจวินหนึ่งร้อยเก้าสิบก้อน ส่วนตัวเองเก็บไว้หนึ่งร้อยก้อน แต่ในขณะนั้นเอง เสียงของเยี่ยชิงปี้ก็ดังขึ้น “ศิษย์ของนิกายซิงหลาน รีบขึ้นเรือบิน!”

สวี่ซานและลู่เซียงจวินก็เดินไปขึ้นเรือบิน “รถเมล์” ที่ทุกคนเบียดกัน

หลังจากที่พวกเขาไปแล้ว ศิษย์ของนิกายต่าง ๆ ก็เริ่มพูดคุยกัน “เฮ้อ! ทำไมข้าถึงรู้สึกว่าลืมเรื่องอะไรไป?”

“ข้าก็รู้สึกเหมือนกัน มีอะไรบางอย่างขาดหายไป... ใช่แล้ว! ลืมถามท่านปู่สวี่ไปว่าหนีออกมาได้อย่างไร! เขาเอาชนะสัตว์อสูรคุนได้อย่างไร?”

“ให้ตายเถอะ! ไม่ใช่! เรื่องที่เรากิน...”

“ไอ้ห่า!”

...

เมื่อเบียดกันอยู่บนเรือบิน สวี่ซานก็รู้สึกปลอดภัยมากขึ้น แต่บรรยากาศในเรือบินก็ดูเงียบเหงา ไม่มีใครพูดอะไรกัน เรือบินเดินทางไปบนท้องฟ้า ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลง สวี่ซานรู้สึกกังวล เขาคิดว่าด้วยไม้เท้าแห่งแสง เขาจะสามารถทำอะไรก็ได้ แต่ของสิ่งนั้นก็ไม่มีประโยชน์อะไร ถ้าหากนิกายอื่นต้องการจะแย่งชิงวิชาสืบทอดไปจากเขา เขาก็ไม่สามารถหนีได้แล้ว

วิชาสืบทอดจากแท่นเซียนวิญญาณเขายังไม่ได้ฝึกฝน มีเพียงแสงสีขาวสองก้อนอยู่ในร่างกาย แก่นวิญญาณก็เหลือแค่ครึ่งนิ้วเท่านั้น เครื่องซักผ้าและผ้าขนหนูมีประโยชน์จำกัด แล้วก็ยังมีแผ่นซีดีที่ไม่รู้ว่าใช้ทำอะไร ถ้าหากเขาต้องพึ่งแค่นิกายซิงหลาน... แต่เขาก็ประกาศไปแล้วว่าออกจากนิกายแล้ว ตอนนี้ถ้าจะขออยู่ต่อก็คงจะขายหน้าไปหน่อย แต่ไม่แน่... นิกายซิงหลานเป็นนิกายที่อบอุ่น เจ้าสำนักก็ดูดีมีอำนาจ และเขาก็เป็นวีรบุรุษของนิกาย! บางทีพวกเขาอาจจะพาเขากลับไปก็ได้! เมื่อถึงตอนนั้นเขาก็จะหาโอกาสอยู่ต่อไปในนิกายซิงหลาน!

ขณะที่สวี่ซานกำลังคิดอยู่ เรือบินก็หยุดลงอย่างกะทันหัน ด้านล่างเป็นเสียงของใบไม้ที่กำลังร่วงหล่น ดูเหมือนว่าเรือบินจะลงจอดที่ป่าแห่งหนึ่ง เยี่ยชิงปี้บินมาอยู่ข้าง ๆ สวี่ซาน แล้วกล่าวเสียงเบา “พวกเราจะส่งเจ้าแค่ที่นี่ สวี่ซาน เจ้าควรจะไปได้แล้ว คนเหล่านั้นกำลังรอที่จะแย่งชิงวิชาสืบทอดไปจากเจ้า นิกายเราไม่สามารถปกป้องเจ้าได้”

ให้ตายเถอะ! สวี่ซานรู้สึกหัวใจสลาย...