บทที่ 60: เคล็ดวิชา: จิตใจนักปราชญ์!!!

การทำร้ายคนมีหลายวิธี แต่เยี่ยชิงปี้เลือกวิธีที่ตรงไปตรงมาที่สุด ถึงแม้ว่าสวี่ซานจะรู้ว่านิกายซิงหลานไม่มีพลังพอที่จะปกป้องเขาได้ แต่ก็ไม่คิดเลยว่าเยี่ยชิงปี้จะพูดออกมาตรง ๆ ขนาดนี้! คำพูดของนางทำให้เขาได้รับบาดเจ็บภายในไปแล้ว! สวี่ซานกุมหน้าอกไว้ แล้วยิ้มอย่างขมขื่น “ขอบคุณท่านเจ้าสำนักที่ชี้แนะ! เช่นนั้นข้าก็ขอลา!” พูดจบ สวี่ซานก็เบียดออกจากเรือบินเพื่อลงจากเรือ “ขอทางหน่อย ขอทางหน่อย”

เยี่ยชิงปี้กล่าว “สวี่ซาน เจ้าได้สร้างคุณประโยชน์ให้กับนิกาย นิกายก็รู้สึกผิดต่อเจ้า แต่หากเจ้าไม่ไป ไม่ต้องพูดถึงคนอื่น แค่สำนักกระบี่จื่อเซียวก็มีหลายวิธีที่จะสร้างสงครามระหว่างนิกาย เพื่อแย่งชิงวิชาสืบทอดกลับคืนไป”

“พวกเขาจะไม่ยอมแพ้ ถ้าเป็นนิกายใหญ่ก็อาจจะสามารถทนแรงกดดันได้ และอีกฝ่ายก็ไม่กล้าลงมืออย่างง่ายดาย แต่นิกายซิงหลานไม่สามารถทนได้จริง ๆ”

สวี่ซานเบียดออกจากเรือบินสำเร็จแล้ว เขากล่าวอย่างหดหู่ “เรื่องนี้ข้าเข้าใจดี ท่านเจ้าสำนักไม่ต้องพูดมากแล้ว ในใจของข้าไม่มีความแค้นอะไร และก็ไม่ต้องการให้เรื่องของข้าคนเดียวมาสร้างปัญหาให้กับนิกายเลย เรื่องเช่นนี้ คนเราก็คงมีชะตาชีวิตของตัวเอง”

เยี่ยชิงปี้พยักหน้าอย่างโล่งใจ “เจ้าเข้าใจก็ดีแล้ว ที่จริงแล้วระหว่างการประลองใหญ่ เจ้าสำนักของนิกายอื่นก็น่าจะติดต่อกับนิกายของตัวเองแล้ว ในแต่ละนิกายจะมีผู้อาวุโสที่อยู่อย่างสันโดษและรับทำงานสกปรกเป็นจำนวนมาก”

“ด้วยความสามารถของเจ้า เจ้าจะต้องตายอย่างแน่นอน แต่ก็อาจจะยังมีทางรอดอยู่บ้าง ข้างล่างคือป่าปี้ลั่ว มีพลังลมปราณที่ปั่นป่วนมาก ด้วยระดับพลังของเจ้า การตามหาเจ้าคงเป็นเรื่องยาก ขอแค่เจ้าเดินทางขึ้นเหนือแล้วผ่านป่านี้ไปได้ ก็จะมีโอกาสรอดชีวิตแล้ว”

“เพียงแต่สิ่งที่ต้องระวังคือ สัตว์อสูรในป่ามีอยู่ไม่น้อย... นั่นคือสิ่งที่อันตรายที่สุดสำหรับเจ้า! แต่ด้วยฝีมือการทำอาหารของเจ้า อาจจะสามารถใช้เป็นประโยชน์ได้อย่างดี”

เป็นเช่นนี้นี่เอง! นี่คือทางรอดที่นางมอบให้? สวี่ซานมองดูข้างล่างแล้วครุ่นคิด สัตว์อสูรนั้นไม่มีสติปัญญาอะไร สิ่งที่เขากลัวที่สุดคือผู้บำเพ็ญเพียรที่ตามมาฆ่า หากไม่มีใครตามหาเขาได้ นี่ก็คือทางรอดแล้ว เพียงแต่การทำอาหารนั้น... เขาเคยลองกับสัตว์อสูรมาแล้ว ผ้าขนหนูมีผลกระทบกับคนเท่านั้น ไม่ว่าอย่างไร ตอนนี้ก็มีทางรอดแล้ว!

“ท่านเจ้าสำนัก ข้าจะปกป้องตัวเองได้อย่างไรหลังจากออกจากป่าไปแล้ว? พวกเขาคงจะค้นหาไปทั่วทั้งบริเวณใช่ไหม?”

เยี่ยชิงปี้หยิบป้ายอาคมอันหนึ่งออกมาแล้วยื่นให้สวี่ซาน “ใช่แล้ว เมื่อเจ้าออกจากป่าไปแล้ว ก็จะสามารถพบนิกายเป่าตานได้ เจ้าสำนักของนิกายนั้น หวงจือเวิ่นเป็นเพื่อนเก่าของข้า เจ้าสามารถเชื่อใจเขาได้ เขาจะสามารถปกป้องเจ้าได้ห้าสิบปี เจ้าไปบอกเขา เขาก็จะรู้ว่าควรจะทำอย่างไร”

นิกายเป่าตาน หวงจือเวิ่น สวี่ซานไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน แต่เยี่ยชิงปี้ก็คงไม่ทำร้ายเขา เพราะคงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องบอกทางรอดให้เขา “ขอบคุณท่านเจ้าสำนักที่ช่วยชีวิต!” สวี่ซานประสานหมัด เยี่ยชิงปี้ส่ายหัว “นิกายติดหนี้บุญคุณเจ้าแล้ว สิ่งที่เจ้าทำในดินแดนลับทุกคนได้เห็นแล้ว การที่มีศิษย์เช่นเจ้าอยู่ในนิกายคือโชคดีของนิกายซิงหลาน”

“อะไรนะ!!!” ลู่เซียงจวินตะโกนออกมาจากเรือบิน ทุกคนก็หันไปมองลู่เซียงจวิน ในความมืดของยามค่ำคืน ใบหน้าของเขาไม่สามารถมองเห็นได้ แต่เสียงของเขานั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดอย่างสุดซึ้ง ลู่เซียงจวินถามด้วยความหวัง “ท่านเจ้าสำนัก หมายความว่าทุกคนเห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในดินแดนลับอย่างนั้นหรือ?”

เยี่ยชิงปี้เงียบไปครู่หนึ่ง “ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นข้างใน ทุกคนก็เห็นหมดแล้ว”

ถูกถ่ายทอดสดรึ!? หัวใจของสวี่ซานบีบรัดอย่างแรง! การแข่งขันนี้น่าขยะแขยงเกินไปแล้ว ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกว่ามีการถ่ายทอดสด! ของวิเศษที่เขาใช้และวิธีที่น่ารังเกียจก็ถูกเปิดเผยไปหมดแล้ว ชื่อเสียงก็คงจะเสียหายไปหมดแล้ว! โชคดีที่เขายังคงรักษาศักดิ์ศรีเอาไว้ ไม่ได้ช่วยตัวเอง... แต่น่าสงสารศิษย์พี่ลู่ ที่ทั้งช่วยตัวเองและถ่ายอุจจาระในระหว่างการต่อสู้...

ลู่เซียงจวินคุกเข่าลงบนพื้นด้วยความสิ้นหวัง ดวงตาของเขาว่างเปล่า “ทำไมถึงเป็นเช่นนี้... ยังจะให้ข้ามีชีวิตอยู่อีกรึ...”

จินหยางชิวที่อยู่ข้าง ๆ ส่ายหัวอย่างจนใจ ศิษย์ที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก แม้จะทำเรื่องที่น่าอับอายไป แต่ก็ยังเป็นศิษย์ของตัวเอง จะมาทำลายจิตวิญญาณของเขาเพราะเรื่องแบบนี้ไม่ได้ จินหยางชิวบินไปข้าง ๆ ลู่เซียงจวินแล้วกล่าวเสียงเบา “พอได้แล้ว เซียงจวิน เมื่อกลับไปถึงนิกายเราก็เปลี่ยนชื่อก็พอ”

“ฮือ ๆ ๆ ๆ!!!” ลู่เซียงจวินลุกขึ้นแล้วเบียดออกจากเรือบิน ไปยืนอยู่ข้าง ๆ สวี่ซานด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย “ท่านเจ้าสำนัก ท่านอาจารย์ ข้าจะไปกับศิษย์น้อง ข้าไม่กลับไปแล้ว... ข้าไม่มีหน้ามีชีวิตอยู่อีกแล้ว...”

“เมื่อไหร่เจ้าจะเลิกทำตัวไร้สาระ! กลับมาเร็ว!” จินหยางชิวด่าเสียงดัง “ข้าไม่ไป!” ลู่เซียงจวินตะโกนกลับ “กลับไปแล้วจะทำอะไร? ให้คนหัวเราะไปทั้งชีวิตรึ? ข้าไปเป็นคนธรรมดาดีกว่า อย่างไรเสียข้าก็ไม่ชอบฝึกวิชา!”

สวี่ซานมองลู่เซียงจวินด้วยความสงสาร “จริง ๆ แล้วการเป็นคนธรรมดาก็ดีนะ ทำธุรกิจเล็ก ๆ น้อย ๆ เปิดร้านอาหารเซียน...”

“เจ้าหยุดพูดจายั่วยุข้าได้ไหม!!!”

ผู้คนรอบข้างมองทั้งสองคนด้วยความเห็นใจ สวี่ซานโอบไหล่ลู่เซียงจวินแล้วหันหลังไป “ศิษย์พี่ ที่จริงแล้วนี่เป็นเรื่องที่ดีสำหรับท่านนะ อย่าไปใส่ใจเลย”

“ศิษย์พี่รู้ไหมว่าข้าสาบานไปกี่ครั้งแล้วในดินแดนลับ?”

“หือ? สาบานไปกี่ครั้ง?”

“น่าจะหนึ่งร้อยกว่าครั้ง”

“เจ้าบ้าไปแล้วรึ! ยังอยากจะฝึกวิชาอยู่รึไง! มันจะเกิดจิตมาร! การฝึกวิชาที่สำคัญที่สุดคือจิตใจ คำสาบานที่พูดออกไปอาจจะส่งผลกระทบต่อจิตใจของเจ้าได้”

สวี่ซานส่ายหัว “ศิษย์พี่ อยู่ข้างนอกมานานขนาดนี้ ข้าพบว่าโลกผู้บำเพ็ญเพียรนั้นมีความเข้าใจผิดในบางเรื่อง พวกเขาสนใจเรื่องจิตใจมากเกินไป คอยป้องกันไม่ให้จิตใจถูกแปดเปื้อน ซึ่งเป็นเรื่องที่ผิดแล้ว จิตใจต้องได้รับการฝึกฝน!”

“เจ้าลองคิดดูสิว่า ถ้าเจ้าสาบานทุกวัน ทุกวัน เจ้าจะยังสนใจมันอยู่รึ? ไม่เลย! เจ้าจะไม่จำคำสาบานได้ด้วยซ้ำ! ข้าเรียกวิธีนี้ว่า ‘เคล็ดวิชาสร้างจิตใจ’! เจ้าแค่ทำเรื่องที่น่าอับอายต่อหน้าคนอื่น ๆ นั่นไม่ใช่เรื่องโชคร้าย แต่มันเป็นเรื่องที่ดี”

“เมื่อเจ้าชินกับการทำเรื่องน่าอับอายแล้ว จะมีอะไรที่ทำให้เจ้าต้องใส่ใจอีก? จิตมารก็เป็นแค่เรื่องไร้สาระ เราไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่คนอื่นเห็นเจ้าทำเรื่องน่าอับอายหรอก ต่อให้เจ้าเอาอุจจาระของตัวเองยัดใส่ปากคนอื่น คนที่อับอายก็คือคนอื่น! เจ้าจะกลัวอะไร?”

“กะ...ก็จริงนะ...”

ศิษย์ของนิกายซิงหลานต่างก็ซุบซิบกัน “ที่แท้จิตใจสามารถฝึกฝนได้เช่นนี้รึ?”

“เคล็ดวิชาสร้างจิตใจ... ได้ความรู้แล้ว”

“ใช่แล้ว ศิษย์น้องสวี่ฉลาดกว่าคนทั่วไปจริง ๆ”

จินหยางชิวแอบเข้าไปใกล้เยี่ยชิงปี้แล้วกล่าวเสียงเบา “ท่านเจ้าสำนัก ทฤษฎีของสวี่ซานข้าก็เพิ่งจะเคยได้ยินเป็นครั้งแรก มันมีเหตุผลมาก ท่านคิดว่าอย่างไร?”

“ถ้าเจ้าถามอีกครั้ง เจ้าต้องไปกับสวี่ซาน!” เยี่ยชิงปี้กำหมัดแน่น ไอ้ตัวทำลายล้างนี่! ทำลายคนนอกไม่พอ ยังจะมาทำลายคนในนิกายอีก! เขาออกจากนิกายไปก็เป็นเรื่องที่ดีแล้ว

“ศิษย์พี่ กลับไปเถอะ อย่าทิ้งการฝึกฝนไป” สวี่ซานกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ

ลู่เซียงจวินคิดไปคิดมา แล้วก็พยักหน้าอย่างเศร้าสร้อย กลับไปที่เรือบิน จินหยางชิวบินผ่านเขาไป แล้วกล่าวกับสวี่ซานอย่างจริงจัง “ศิษย์รัก หลังจากนี้เจ้าก็เป็นผู้บำเพ็ญเพียรอิสระแล้ว ข้ามีเคล็ดลับการเอาตัวรอดของผู้บำเพ็ญเพียรบางอย่างจะมอบให้เจ้า ขอแค่เจ้าหนีจากเรื่องนี้ไปได้ ด้วยความหน้าด้านของเจ้า ก็คงจะประสบความสำเร็จได้ไม่ยาก”

“......”