บทที่ 61: กฎการเอาตัวรอดในโลกผู้บำเพ็ญเพียร

“ท่านอาจารย์โปรดพูด ศิษย์จะจดจำไว้ในใจ!” สวี่ซานพยักหน้าอย่างจริงใจ เมื่อเห็นจินหยางชิวทำหน้าจริงจังเช่นนี้ คงเป็นเคล็ดวิชาลับในการใช้ชีวิตอย่างแน่นอน “ดี” จินหยางชิวลูบเครา แล้วดึงสวี่ซานมาอยู่ข้าง ๆ “พวกเราที่ฝึกฝนวิชาเมื่อออกมาจากสำนักแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดคือทรัพยากร ถ้าหากไม่มีทรัพยากร เส้นทางการฝึกฝนก็ยากที่จะเดินต่อไปได้”

“ผู้บำเพ็ญเพียรอิสระที่แข็งแกร่งสามารถแย่งชิงโอกาสได้ แต่เจ้าทำไม่ได้ วิธีของข้าเหมาะสมกับเจ้ามากที่สุด หากในอนาคตเจ้าสามารถเอาตัวรอดไปได้ สถานที่ที่ดีที่สุดในการหาทรัพยากรคือสำนักใหญ่ ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งนิกายปรุงยา”

“นิกายปรุงยามีความมั่งคั่งอย่างมาก ภายในนิกายมีเม็ดยาที่ล้มเหลวมากมาย เม็ดยาที่ล้มเหลวมักจะมีกลิ่นยาที่รุนแรง ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อการปรุงยา ดังนั้นพวกเขาจะทิ้งยาเม็ดที่ล้มเหลวไว้ด้านนอกของสำนัก”

“เจ้าไปหาอย่างละเอียดที่ด้านนอกสำนักปรุงยาแล้วจะพบเจอสิ่งเหล่านี้อย่างแน่นอน เม็ดยาที่ล้มเหลวเหล่านี้สำหรับผู้ปรุงยาแล้วดูเหมือนจะไม่มีค่า แต่สำหรับนิกายเล็ก ๆ หรือผู้บำเพ็ญเพียรอิสระแล้วถือว่าเป็นสมบัติล้ำค่าเลยทีเดียว เจ้าสามารถนำไปแลกเปลี่ยนได้ และจะได้รับทรัพยากรในการฝึกฝน”

“จำไว้ว่า มีคนจำนวนมากที่ต้องการเม็ดยาที่ล้มเหลวเหล่านี้ และบางคนก็รวมตัวกันเป็นกลุ่มด้วย อย่าไปมีปัญหากับพวกเขาเด็ดขาด เคล็ดลับก็คือการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับศิษย์ที่ทิ้งยา และใช้หินวิญญาณเล็กน้อยเพื่อแลกกับผลประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่”

“การแสดงความสามารถในดินแดนลับของเจ้าช่างมีไหวพริบมาก ข้าเชื่อว่าเจ้าไม่น่าจะมีปัญหาในเรื่องนี้”

สวี่ซานครุ่นคิด “นี่ไม่ใช่การเก็บของเก่าขายรึ?”

“อะไรกัน! นั่นคือการส่งเสริมการจัดสรรทรัพยากรให้มีความเหมาะสม และช่วยเหลือผู้บำเพ็ญเพียรและนิกายเล็ก ๆ! เม็ดยาที่ล้มเหลวก็ยังสามารถใช้ได้!”

“ขอรับ... ท่านอาจารย์สอนได้ดีมาก”

เดิมทีสวี่ซานก็รู้สึกเศร้าอยู่แล้ว แต่เมื่อได้ยินสิ่งที่จินหยางชิวพูด เขาก็พูดไม่ออก ผู้ร่วมก่อตั้งบริษัทที่เพิ่งจะก่อตั้งเริ่มต้นจากการเก็บของเก่าขาย ตอนนี้เป็นถึงผู้ร่วมก่อตั้งแล้วก็ยังไม่ลืมวิธีเก่า ๆ... การไปจากที่นี่ก็ดีแล้ว!

“มา นี่คือตำราเม็ดยาที่ข้ารวบรวมมาหลายปีแล้ว ด้วยตำรานี้เจ้าจะสามารถแยกแยะระดับและสรรพคุณของเม็ดยาได้ และอย่าเก็บยาที่มีพิษไป เจ้าจะควบคุมมันไม่ได้!” จินหยางชิวสั่งสอน แล้วยื่นคัมภีร์หยกให้ สวี่ซานรู้สึกซาบซึ้งใจ เขารับคัมภีร์หยกมาแล้วคำนับ

จินหยางชิวริมฝีปากขยับ แล้วกล่าวเสียงเบา “ศาสตราวุธรูปกล่องที่เจ้ามี ทุกคนเห็นกันหมดแล้ว เมื่อออกไปข้างนอกแล้วอย่าแสดงความมั่งคั่งให้คนอื่นเห็นเป็นอันขาด คุณธรรมของท่านเจ้าสำนักก็ดีเยี่ยม ส่วนข้ากับผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ก็ใกล้จะถึงจุดสิ้นสุดของเส้นทางแล้ว ทุกคนก็เลยไม่มีความคิดโลภอะไร”

“แต่คนภายนอกส่วนใหญ่... จะทำทุกวิถีทางเพื่อแย่งชิงของของเจ้าไป อย่าเชื่อใจใครง่าย ๆ ข้าได้รับผู้มีอิทธิฤทธิ์เทวะลิขิตอย่างเจ้าเป็นศิษย์ก็ถือว่าไม่ขาดทุนแล้ว ถึงแม้ว่ารากปราณของเจ้าจะแย่มาก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเจ้าไม่มีโอกาสที่จะพัฒนาได้ สมองที่ดีนั้นสำคัญกว่ารากปราณมากนัก เมื่อออกไปข้างนอกแล้ว เจ้าต้องมีสติอยู่เสมอ”

สวี่ซานสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วทำความเคารพจินหยางชิว จินหยางชิวพยักหน้า แล้วบินกลับไปอยู่ข้าง ๆ เยี่ยชิงปี้

สวี่ซานกำลังจะไป แต่ก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมา เขาเลยเรียกกระบี่โบราณที่เต็มไปด้วยสนิมออกมา แล้วยื่นให้เยี่ยชิงปี้ “ท่านเจ้าสำนัก นี่คือศาสตราวุธที่ศิษย์ได้จากดินแดนลับ ขอให้ท่านช่วยดูให้หน่อย”

เยี่ยชิงปี้รับกระบี่โบราณมา แล้วใช้พลังลมปราณเข้าไป กระบี่ที่ดูเก่าแก่ก็เปล่งแสงออกมา “เป็นกระบี่ที่ดี! กระบี่นี้ไม่มีอะไรผิดปกติ น่าจะเป็นศาสตราวุธจากยุคโบราณ... ดูจากคร่าว ๆ แล้วน่าจะเป็นศาสตราวุธระดับปฐพีขั้นห้าเป็นอย่างน้อย น่าเสียดายที่มันผุพังไปมากแล้ว และไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว”

“แต่ในโลกผู้บำเพ็ญเพียรก็มีคนจำนวนไม่น้อยที่ชอบสะสมศาสตราวุธจากยุคโบราณ ได้ยินมาว่ากระบี่โบราณที่สมบูรณ์เล่มหนึ่งถูกขายไปในราคาถึงสามพันหินวิญญาณขั้นสูง เจ้าเก็บกระบี่เล่มนี้ไว้ก่อนแล้วกัน หากมีโอกาสก็หาคนมาประเมิน แล้วขายมันไป”

สามพันหินวิญญาณขั้นสูง! หินวิญญาณขั้นสูง ขั้นกลาง และขั้นต่ำนั้นแลกเปลี่ยนกันสิบต่อหนึ่ง!

หินวิญญาณมากมายขนาดนี้ เขาทำงานทั้งชีวิตก็ไม่สามารถหามาได้เลย มันมีค่ามากขนาดนั้นเลยรึ? นี่เขาเจอของดีเข้าแล้ว!

“ขอบคุณท่านเจ้าสำนัก ศิษย์ขอลา”

“เดี๋ยวก่อน ข้ามีอีกหนึ่งคำถาม ตอบแล้วค่อยไป”

“ท่านเจ้าสำนักเชิญถาม”

เยี่ยชิงปี้กล่าวเสียงทุ้ม “เจ้าเอาชนะร่างจำแลงในบททดสอบได้อย่างไร? ตอบมาทั้งหมด ห้ามโกหกแม้แต่คำเดียว”

“อ๋า... ข้า... ข้าแค่คอยหลบหลีกไปเรื่อย ๆ... แล้วก็...” สวี่ซานคอแห้ง ตัวสั่นไปหมด ทำไมถึงมาถามเรื่องนี้อีกแล้ว! มันก็ผ่านไปแล้วมิใช่รึ! ตายแล้ว! นางคงจะเชื่อมโยงเรื่องนี้กับตอนที่เขาใช้เครื่องซักผ้าขู่หลินเยว่แล้ว! ไอ้การถ่ายทอดสดนี่มันน่ากลัวจริง ๆ!

“ไปซะ! อย่าให้ข้าต้องฆ่าเจ้า!” เยี่ยชิงปี้กล่าวอย่างเย็นชา ดูจากท่าทีของเขาแล้วก็คงเป็นอย่างที่นางคิดจริง ๆ เขากล้าที่จะทำเรื่องแบบนั้นกับร่างจำแลงของนาง! ไอ้คนลามก!

สวี่ซานตัวสั่น เขาก็รีบเหยียบกระบี่บินหนีเข้าไปในป่า เมื่อเขาหายไป ฉีหลิงซวงก็รีบพุ่งออกมา เตรียมที่จะตามเขาไป เยี่ยชิงปี้รีบเข้าไปขวาง “หลิงซวง เจ้าจะไปไหน?”

“ไม่มีอะไร เขาช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าต้องตอบแทนเขา” ฉีหลิงซวงกล่าว เยี่ยชิงปี้ส่ายหัว “รีบไปแล้วรีบกลับมา ถ้าสู้ไม่ได้ก็รีบหนี”

“ข้าเข้าใจแล้ว” ฉีหลิงซวงกล่าว แล้วก็ขี่กระบี่บินตามสวี่ซานไป ขณะที่สวี่ซานกำลังเดินทางอยู่ในป่า ก็ได้ยินเสียงข้างหลัง เขาก็รีบหันกลับไปดู เมื่อเห็นว่าเป็นฉีหลิงซวงก็รู้สึกโล่งใจ “ไม่คิดเลยว่าศิษย์พี่หญิงจะใจดีขนาดนี้ แต่ไม่ต้องหรอกนะ พวกเขาคงไม่ได้ส่งคนมาตามผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างรากฐานหรอก”

ฉีหลิงซวงกล่าวอย่างเย็นชา “ข้าจะไปส่งเจ้าจนกว่าจะถึงเช้าแล้วจะกลับไปเอง เคล็ดวิชาของนิกายซิงหลานได้เปรียบเมื่อต่อสู้ในเวลากลางคืน”

สวี่ซานพยักหน้าเล็กน้อย “ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็มีคนเป็นเพื่อน” พูดตามตรงแล้วเขาก็รู้สึกกลัวอยู่ไม่น้อย ฉีหลิงซวงบินแซงหน้าเขาไป สวี่ซานมองดูแผ่นหลังของนาง ผมที่เคยยาวตอนนี้ก็กลายเป็นผมสั้นเพราะถูกไฟของอู่เลี่ยนเฟิงเผา ตอนนี้เธอดูสุขุมและเย็นชามากขึ้น เหมาะกับชุดเลขาฯ และแว่นตามาก บางทีเขาอาจจะทำอาหารให้นางกินก็ได้... ถึงแม้ว่าผ้าขนหนูจะกลายเป็นผ้าขี้ริ้วแล้ว แต่ก็ยังสามารถใช้ได้อยู่

สวี่ซานคิดไปต่าง ๆ นานาในใจ ความกลัวก็ลดลงไปมาก ทั้งสองคนก็บินไปในป่าอย่างรวดเร็วตลอดทั้งคืน คืนนี้ก็เป็นคืนที่ปลอดภัย นอกจากเสียงของสัตว์ร้ายเป็นครั้งคราวแล้วก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ท้องฟ้าก็เริ่มมีแสงสว่างขึ้น สวี่ซานที่เคยรู้สึกสงบก็เริ่มกลับมาตื่นตัวอีกครั้ง เมื่อเช้ามาแล้ว... ถึงแม้ว่าป่าปี้ลั่วจะมีพลังลมปราณที่ปั่นป่วน แต่ก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงการถูกตรวจจับได้ ผู้บำเพ็ญเพียรทุกคนมีสายตาที่ดีมาก เขาอาจจะซ่อนตัวไม่ได้...