บทที่ 63: ศิษย์พี่ผู้มีสองบุคลิก

สวี่ซานพยายามหันไปมองฉีหลิงซวง แต่เพียงแค่มองแวบเดียวก็ต้องหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด นอกจากผิวหนังของผู้หญิงแล้ว ท่าทางของนางก็กลายเป็นคนละคนไปแล้ว! ช่างดูไม่ได้เลยจริง ๆ... ฉีหลิงซวงประสานมือแล้วพูดออกมา น้ำเสียงของเธอดูแข็งแรงขึ้นมาก ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นผู้ชายหยาบกระด้างคนหนึ่ง จิตใจที่เคยสงบราวกับน้ำแข็งถูกทำลายจนหมดสิ้นแล้ว และความไร้เดียงสาของเธอก็หายไปแล้ว “ไม่ขอเกิดพร้อมกัน แต่ขอตายพร้อมกัน! เนรคุณทรยศต่อเพื่อนพี่น้อง ฟ้าดินจะลงโทษ!”

ทั้งสามคนทำความเคารพต่อโต๊ะบูชาที่มองไม่เห็นเบื้องหน้า “เมื่อคำนับเสร็จแล้วก็ลุกขึ้น!”

ทั้งสามคนจับมือกันแล้วยืนมองหน้ากัน อู่เลี่ยนเฟิงมองไปที่สวี่ซาน แล้วกล่าวเสียงทุ้ม “พี่ใหญ่!”

“ศิษย์พี่รอง”

“ศิษย์พี่รอง...พี่ใหญ่...ศิษย์น้องสาม...ศิษย์พี่รอง...ฮ่า ๆ ๆ ๆ”

ทั้งสามคนก็จับมือกันแล้วหมุนไปรอบ ๆ พร้อมกับหัวเราะเสียงดัง ทำให้ฝูงนกในป่าตกใจจนบินหนีไป สวี่ซานรู้สึกได้ถึงพลังลมปราณที่หายไปในร่างกาย เรื่องราวนี้ยังไม่จบอีกรึ? จะต้องเล่นละครเรื่องสามก๊กไปจนจบเลยรึไง!

แต่ความคิดนี้ก็หายไปอย่างรวดเร็ว หลังจากที่ทั้งสามคนหมุนกันไปสองสามรอบ แรงผูกมัดทั้งหมดก็หายไปในทันที พวกเขาจึงกระโดดหนีไปคนละทิศละทาง สวี่ซานก็รวบรวมสติได้แล้ว เขารีบเก็บแผ่นซีดีกลับไป แล้วหันหลังให้กับอู่เลี่ยนเฟิงแล้วคุกเข่าลงไปคำนับ “ขอบคุณท่านอาจารย์ที่ช่วยชีวิต!”

อู่เลี่ยนเฟิงและฉีหลิงซวงมองไปที่สวี่ซานด้วยความตกใจ อาจารย์ของเขา... มีอาจารย์อีกคนหนึ่งที่คอยติดตามเขาอย่างลับ ๆ อยู่รึ? มีพลังแข็งแกร่งขนาดนั้นเลยหรือ? แม้แต่ผู้บำเพ็ญเพียรระดับสลายกายาก็ไม่สามารถทำได้ การควบคุมผู้บำเพ็ญเพียรระดับต่ำนั้นอาจทำได้ แต่การควบคุมที่ละเอียดอ่อนเช่นนี้ และยังส่งผลกระทบต่อจิตใจให้เหมือนกับการสาบานเป็นพี่น้องจริง ๆ แล้ว... นั่นมันใกล้เคียงกับวิชา ‘สร้างภาพลวงตาให้เป็นจริง’ ตามตำนานแล้ว! อาจารย์ลึกลับคนนั้นมีพลังแข็งแกร่งขนาดไหนกัน? อู่เลี่ยนเฟิงกระแอม แล้วมองไปที่ที่สวี่ซานคุกเข่าอยู่ด้วยความหวาดกลัว ประสานมือแล้วกล่าว “ขอบคุณท่านอาจารย์ที่เมตตา”

สวี่ซานคุกเข่าอยู่กับพื้น แล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก โชคดี... ที่เขาหลอกคนนี้ได้แล้ว สวี่ซานลุกขึ้นยืน แล้วมองไปที่อู่เลี่ยนเฟิง “ศิษย์พี่รอง เจ้าไปเถอะ ในเมื่ออาจารย์ของข้าจัดแจงเช่นนี้แล้ว ก็แสดงว่าท่านไม่ต้องการเอาชีวิตเจ้าแล้ว”

“ใครเป็นศิษย์พี่รองของเจ้า!” อู่เลี่ยนเฟิงโกรธจนหันหลังเดินจากไป สวี่ซานตะโกนเรียกเขาจากด้านหลัง “ศิษย์พี่รอง จะไม่สู้กันแล้วรึ?”

อู่เลี่ยนเฟิงกำกระบี่ในมือแน่น แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมา “เรื่องสืบทอดนี้ข้าจะไม่ตามหาแล้ว แต่ไม่ได้หมายความว่าสำนักกระบี่จื่อเซียวจะยอมแพ้ การสืบทอดที่ตระกูลอู่ต้องการก็ไม่มีใครที่จะสามารถเอาไปได้ง่าย ๆ!”

“ผู้อาวุโสในนิกายที่ตามล่าเจ้าอยู่ก็เป็นระดับจิตแรกกำเนิด เจ้าดูแลตัวเองให้ดีแล้วกัน!”

ร่างของอู่เลี่ยนเฟิงก็หายไปแล้ว สวี่ซานหันไปหาฉีหลิงซวง “ศิษย์น้องสาม...”

“อย่าเรียกข้าว่าศิษย์น้องสาม!” ฉีหลิงซวงทำหน้าตกใจ แล้วถอยหลังไปสองก้าว เธอยังคงลูบใบหน้าของตัวเองอยู่ตลอดเวลา เธอรู้สึกเหมือนว่ามีหนวดงอกขึ้นมา! “มีคนเก่งปกป้องเจ้าอยู่แล้ว ทำไมเจ้าไม่รีบบอก แล้วยังทำเรื่องน่าอับอายกับข้าอีก!” ฉีหลิงซวงโกรธจนคิ้วขมวด ร่างกายสั่นไปหมด “เจ้าไปของเจ้าเองเถอะ ข้าจะกลับไป!”

สวี่ซานเกาจมูกตัวเองอย่างอึดอัด ไม่รู้ว่าจะตอบอะไร เมื่อเห็นว่าเขาไม่พูดอะไร ฉีหลิงซวงก็ทำหน้าบึ้ง แล้วถือกระบี่เดินเข้าไปในป่า สวี่ซานส่ายหัวอย่างจนใจ แล้วเรียกแผ่นซีดีออกมาดูอีกครั้ง ของดี... นี่คือของดีจริง ๆ! ถ้ามีพลังลมปราณมากพอ ของสิ่งนี้ก็ไร้เทียมทานแล้ว!

เมื่อใช้แผ่นซีดีแล้ว จะสามารถบังคับให้คนเล่นละครตามเนื้อเรื่องที่อยู่ในแผ่นซีดีได้ เขาไปสาบานเป็นพี่น้องกันกับใครก็ได้ทั่วโลก! ถ้าทำอย่างนี้แล้ว การใช้ชีวิตในโลกผู้บำเพ็ญเพียรจะยังมีความยากลำบากอะไรอีก? ในที่สุดอักขระสีครามก็ให้ของดี ๆ กับเขาแล้ว... การใช้ของสิ่งนี้ก็คงจะมีเทคนิคอยู่บ้าง อาจจะเป็นการจัดตำแหน่งของคนในละคร ถ้าเขาอยู่ทางซ้ายสุดก็เป็นเล่าปี่ ถ้าอยู่ทางขวา ก็อาจจะเป็นจางหุย... การสาบานเป็นพี่น้องกันเพิ่งจะเกิดขึ้นหลังจากมีดอกไม้สีชมพูร่วงหล่นลงมา แสดงว่าเขามีเวลาหนึ่งถึงสองวินาทีที่จะเลือกตำแหน่งได้? น่าจะเป็นเช่นนั้น แต่ถ้าหากมีแค่สองคน เรื่องราวจะดำเนินไปอย่างไร?

สวี่ซานนั่งคิด แล้วมองไปที่แผ่นหลังของฉีหลิงซวงที่กำลังจะหายไป เขาก็ยกแผ่นซีดีขึ้นมาแล้วโยนไปใส่นาง!

ลองดูก็รู้แล้ว! ไม่ได้มีใครตายเสียหน่อย การบินของแผ่นซีดีนั้นเร็วและไม่มีเสียง มันเข้าสู่แผ่นหลังของฉีหลิงซวงอย่างเงียบ ๆ ฉีหลิงซวงที่กำลังเดินอยู่ก็หยุดลง แล้วกระโดดเข้าไปในป่าข้าง ๆ สวี่ซานก็ยืนตัวตรงด้วยความตกใจ แล้วเริ่มถอดเสื้อผ้า ไม่ใช่ละครเรื่องสามก๊กแล้ว! เรื่องราวของแผ่นซีดีนี้ไม่ตายตัวรึ? ให้ตายเถอะ! ดูท่าแล้วครั้งนี้จะไม่ใช่เรื่องที่ดีแล้ว! สวี่ซานคิดในใจ ในขณะเดียวกันเขาก็ถอดเสื้อผ้าออกจนหมด เหลือเพียงชิ้นสุดท้ายที่ยังไม่ได้ถอด เขาก็ยืนอยู่กับที่แล้วทำท่าทางแปลก ๆ “อืม... ร่างกายที่สวยงามเช่นนี้อยู่ตรงหน้าเจ้า วันแรกเจ้าอาจจะไม่สนใจ วันที่สิบเจ้าก็อาจจะไม่สนใจ แต่ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะทนไปได้จนถึงวันที่สิบห้า เจ้าเป็นของข้า! เป็นของข้า!”

ฉีหลิงซวงน้ำตาคลอเบ้า เธอมองตัวเองในกระจกที่มองไม่เห็นบนต้นไม้ “ข้าสวยงามและยังเด็กขนาดนี้ แต่ทำไมถึงไม่มีใครมาดูข้าเลย...”

พูดจบ ฉีหลิงซวงก็เดินมาที่ขอบป่าแล้วมองสวี่ซาน สวี่ซานก็เปลี่ยนท่าทาง เขาถือขวานแล้วฟันต้นไม้อย่างบ้าคลั่ง “ฟัน! ข้าฟัน!” เมื่อเห็นฉีหลิงซวงมา สวี่ซานก็ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “ดูสิ... ดูจนเจ้าหลงใหลไปหมด! ดูจนเจ้าคลั่งไปหมด ข้าจะฟันจนเจ้าสติแตก!”

ฉีหลิงซวงหน้าแดง เธออายมากจนต้องหลบอยู่หลังต้นไม้ “ข้าจะไม่ดูเจ้าแล้ว ถ้าเจ้ามารู้ว่าข้าแอบดูเจ้า คงจะภูมิใจจนตายไปเลยกระมัง?”

“แต่ข้าจะดูแค่วันนี้แหละ ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไปข้าจะไม่ดูแล้ว!” ฉีหลิงซวงพูดจบก็หันหลังกลับ แต่ในสายตาของเธอก็ยังคงมีความปรารถนาอยู่ “หน้าตาสวยงามเหมือนดอกท้อในยามค่ำคืน ปากเล็ก ๆ ราวกับลูกเชอร์รี่สีแดง ช่างน่าสงสาร สวี่ซานอย่างข้านอนไม่หลับ...” ฉีหลิงซวงน้ำตาไหลออกมาสองสาย แล้วก็ส่งเสียงที่ยั่วยวนออกมา “ไม่ใช่ว่าข้าใจดำหรอกนะ แต่สวรรค์ช่างไร้ความเมตตา...”

ในขณะนั้น สวี่ซานก็เห็นภาพหลอนของฉีหลิงซวงเดินเข้ามาหา เขาอ้าแขนออก แล้วก็กอดตัวเอง... ทำท่าทางแปลก ๆ ไปมา สวี่ซานรู้สึกเสียใจในใจ ทำไมนี่ถึงเป็นละครที่เขาเคยดู? ทำไมเรื่องราวถึงได้ลามกขนาดนี้? ความแตกต่างก็เห็นแล้ว สวยงามมาก... แต่เขาคงจะต้องตายด้วยน้ำมือของเธอแล้ว ด้วยนิสัยของฉีหลิงซวงแล้ว การฆ่าเขาไม่ใช่เรื่องแปลก!

สวี่ซานทำท่าทางจนจบ เรื่องราวก็หยุดลง เขากลับมามีสติได้แล้ว ฉีหลิงซวงก็พุ่งเข้ามาหาเขาด้วยลมหายใจที่เย็นชา สวี่ซานรีบหลับตาลง เขาคิดว่ากระบี่คงจะฟันลงมาแล้ว แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฉีหลิงซวงยืนอยู่ข้างหน้าเขา ดวงตาของเธอแดงก่ำ ใบหน้าก็แดงเหมือนมะเขือเทศ! เมื่อคิดอยู่นาน เธอก็กระทืบเท้า “สวี่ซาน เจ้าคนเลว!”

พูดจบ ฉีหลิงซวงก็บินจากไป...