บทที่ 64: รากปราณสองต้น ไม่มีปัญหา!

ร่างของฉีหลิงซวงหายไปอย่างสมบูรณ์ สวี่ซานหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมอีกครั้ง ในใจของเขาไม่รู้ว่ารู้สึกอย่างไร คนเราในระหว่างการแสดงอาจจะได้รับผลกระทบไปบ้าง เมื่อครู่เขาเห็นท่าทางของฉีหลิงซวง แล้วก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประทับใจ การแสดงของเธอช่างสมจริงตั้งแต่ร่างกายจนถึงจิตใจ! ความรู้สึกเช่นนี้จะหายไปในไม่ช้า...

เมื่อสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว สวี่ซานก็เข้าไปในป่าที่รกทึบ เขาเดินอย่างระมัดระวังไปใต้ต้นไม้ใหญ่ ความเร็วและเสียงของการขี่กระบี่บินนั้นมากเกินไป ทำให้ง่ายต่อการถูกตรวจพบจากบนท้องฟ้า

ป่าปี้ลั่วก็ไม่รู้ว่าจะใช้เวลาเดินไปจนถึงเมื่อไหร่ สู้ค่อย ๆ ไปแล้วกัน คิดหาแผนการแล้วค่อยเดินทางต่อ ตอนนี้เขาอยู่คนเดียว ตามที่อู่เลี่ยนเฟิงบอก คนที่ตามล่าเขาอยู่ก็เป็นผู้บำเพ็ญเพียรระดับจิตแรกกำเนิด ถ้าถูกจับได้คงจะตายอย่างไม่ต้องสงสัย! และ...คนที่ตามล่าเขาอยู่ก็คงไม่ได้มีแค่สำนักกระบี่จื่อเซียว แต่ยังมีนิกายอื่น ๆ ด้วย ของวิเศษที่ใช้ได้ก็มีแค่แผ่นซีดีเท่านั้น แต่ยิ่งคู่ต่อสู้มีระดับพลังสูงเท่าไหร่ ของสิ่งนี้ก็จะใช้พลังลมปราณมากขึ้นเท่านั้น แก่นวิญญาณในร่างกายของเขาก็เหลืออยู่ไม่มากแล้ว ถ้าใช้กับผู้บำเพ็ญเพียรระดับจิตแรกกำเนิดแล้วก็คงจะใช้ได้ไม่เกินสองถึงสามครั้ง อีกทั้งแผ่นซีดีก็ยังมีข้อบกพร่องที่ร้ายแรงอีกด้วย

ในตอนนี้ เรื่องราวที่ปรากฏขึ้นมานั้นไม่สามารถควบคุมได้เลย หากเขาสามารถรู้เนื้อเรื่องได้ก่อนแล้วเลือกบทบาทนำได้ ก็คงจะดีที่สุด แต่มิเช่นนั้นก็อาจจะตายไปโดยไม่รู้ตัว ด้วยความสามารถของตราประทับสีครามแล้ว ถ้าหากมันให้เขาเล่นเป็นพระเอกในละครเกาหลี แล้วถูกรถชนจนเป็นอัมพาต ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก... ทำได้แค่เดินไปทีละก้าวเท่านั้น...

ต้นไม้ในป่าปี้ลั่วนั้นหนาแน่นมาก สวี่ซานถือกระบี่แล้วเดินอย่างระมัดระวังใต้ร่มเงาของต้นไม้ คอยสังเกตการณ์บนท้องฟ้าตลอดเวลา โชคดีที่หลังจากเดินไปสองชั่วโมงก็ไม่มีใครตามมา การบินในตอนกลางคืนไม่ได้นอนเลย ทำให้เขารู้สึกเหนื่อยล้ามาก เขาเลยหาต้นไม้ที่ใหญ่มากต้นหนึ่ง แล้วขุดโพรงเข้าไปในโคนต้นไม้ ใช้เปลือกไม้มาปิดไว้ แล้วก็เข้าไปนอนในนั้น สวี่ซานรู้สึกสบายใจขึ้นมาเล็กน้อย สภาพแวดล้อมที่มืดมิดเช่นนี้ทำให้เขารู้สึกปลอดภัย

“จางเปียว ช่วยดูรากปราณของข้าหน่อย”

เรื่องที่รากปราณถูกดึงขาดเป็นสองท่อน สวี่ซานเพิ่งจะมีกะจิตกะใจที่จะมาสนใจ ตอนที่คิดเรื่องนี้แล้วเขาก็รู้สึกว่ามันเหลือเชื่อจริง ๆ ในชาติที่แล้วเขาดูนิยายมามากมาย ก็ไม่เคยเจอเรื่องที่รากปราณสามารถถูกดึงขาดได้เลย แต่เมื่อมาเจอกับจางเปียวแล้ว เรื่องนี้ก็ดูเหมือนจะสมเหตุสมผลขึ้นมาแล้ว

จางเปียวเข้าไปในร่างกายของสวี่ซานแล้วดูอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ออกมาพร้อมกับสีหน้าที่รู้สึกผิด “ท่านปู่สวี่ มันยังเป็นสองท่อนอยู่ขอรับ”

สวี่ซานถอนหายใจ “แต่ละท่อนยาวแค่ไหน?”

จางเปียวชูสองนิ้วขึ้นมา สวี่ซานมองดูความยาวประมาณหนึ่งหรือสองเซนติเมตรแล้วก็รู้สึกแย่ “มัน...มันยาวแค่นี้เองหรือ?”

เมื่อเห็นสีหน้าเศร้าของสวี่ซาน จางเปียวก็ยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้น ถึงแม้ว่าจะเป็นสวี่ซานที่ให้เขาดึง แต่ก็เป็นเขาเองที่เป็นคนดึงจนมันขาด... ท่านปู่สวี่มีบุญคุณกับเขามาก การที่เขาไปดึงรากปราณของคนอื่นขาดก็เป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้ แล้วเขาก็ไม่มีความสามารถที่จะแก้ไขได้แล้ว! จะผูกก็ผูกไม่ได้แล้ว! จางเปียวปลอบใจอย่างตะกุกตะกัก “จริง...จริง ๆ แล้วสั้น ๆ ก็ดูน่ารักดีนะ”

“ข้าขอร้อง เจ้าช่วยหุบปากหน่อยได้ไหม... ถ้าพูดไม่เป็นก็อย่าพูดเลย!” จางเปียวเกาหัว แล้วก็หดตัวลงนั่งข้าง ๆ สวี่ซาน สวี่ซานหลับตาลง แล้วใช้พลังงานสัมผัสการทำงานของพลังลมปราณในร่างกาย สิบนาทีต่อมาเขาก็ลืมตาขึ้นมาอย่างแปลกใจ ไม่มีผลกระทบอะไร!

ความสามารถก็ไม่เสียหาย! ถึงแม้ว่ารากปราณจะขาดออกเป็นสองท่อน แต่ก็ไม่ได้แตกต่างจากการมีรากปราณเดียวเลย ดูท่าแล้วการมีรากปราณสองต้นก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร แต่เมื่อเทียบกับจางเปียวแล้ว รากปราณที่เกิดมาพร้อมกับเขาดูเหมือนจะไม่มีค่าอะไรเลย

“ท่านปู่สวี่ มีคนตามล่าท่านรึเปล่า? เราจะหลบอยู่ที่นี่ได้นานแค่ไหน? ถ้าไม่ได้แล้วพวกเราไปแจ้งทางการดีไหม?”

สวี่ซานยิ้มอย่างขมขื่น “ข้าก็อยากจะแจ้งทางการ แต่โลกนี้ไม่มีทางการไหนที่สามารถจัดการเรื่องของเราได้”

“ถ้าข้าเกิดอะไรขึ้น เจ้าก็หนีไปเองนะ จำไว้ว่าหลังจากออกไปแล้ว เจ้าต้องทำตัวโง่ ๆ เข้าไว้ อย่าให้ใครจับเจ้าไปได้”

ภูตมายาเป็นสิ่งที่ไม่มีใครสนใจจริง ๆ เดินไปข้างถนนก็ยังดูแย่กว่ากระต่าย จางเปียวซื่อสัตย์มาก และก็พิเศษมาก ถ้าถูกจับไปก็คงจะถูกขังเพื่อศึกษาตลอดชีวิต

เมื่ออยู่ด้วยกันมานานขนาดนี้แล้ว จางเปียวก็ภักดีกับเขามาก ถ้าเขาเจออันตราย ก็ไม่ควรให้จางเปียวเข้าไปเกี่ยวข้อง จางเปียวเงียบไป เขานั่งยอง ๆ ใช้มือวาดไปมาบนพื้นดิน ครู่ต่อมาเขาก็กล่าว “ท่านปู่สวี่ พวกเราไปกันเถอะ ไปหลบที่ไกล ๆ ก็พอแล้ว”

สวี่ซานเงยหน้าขึ้นแล้วคิด การเดินไปตอนนี้ไม่ใช่ความคิดที่ดี คนที่ตามล่าเขาน่าจะกำลังตามหาเขาจากบนท้องฟ้าอยู่แล้ว การหนีไปจากที่นี่ตอนนี้ไม่ใช่ทางเลือกที่ดี สู้หลบอยู่ที่นี่จนกว่าพวกเขาจะไปดีกว่า เขามียาเม็ดกับหินวิญญาณมากมาย พอที่จะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้สักพัก “ไม่ พวกเราจะไม่ไปไหน จะอยู่ที่นี่จนกว่าพวกเขาจะไป”

“เจ้ากลับเข้าไปในแหวนก่อนเถอะ พวกเรามาฝึกฝนกันต่อ” จางเปียวพยักหน้า แล้วเข้าไปในแหวน สวี่ซานก็หยิบหินวิญญาณขั้นกลางออกมา แล้วใช้เคล็ดวิชาดึงดาว การไหลเวียนของพลังลมปราณก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว จางเปียวช่วยในการแปลงพลังลมปราณจากหินวิญญาณให้เข้าสู่ร่างกายของเขา สวี่ซานยิ้มเล็กน้อย การฝึกฝนเช่นนี้ หินวิญญาณหนึ่งร้อยก้อนก็คงจะใช้ได้ไม่นานแล้ว เขาก็ไม่สามารถใช้หินวิญญาณทั้งหมดได้ ต้องเก็บไว้ใช้ในยามฉุกเฉินบ้าง จะฝึกฝนอยู่ที่นี่จนกว่าจะใช้ไปแปดสิบก้อน แล้วค่อยออกไป!

สิบห้าวันต่อมา บนท้องฟ้าของป่าปี้ลั่วมีเงาคนมากมายบินไปมาอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายที่แข็งแกร่งแผ่ซ่านออกไป ทำให้สัตว์ป่าในป่าต่างก็หนีไป ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ มีร่างสิบสามคนมาหยุดอยู่บนท้องฟ้า ผู้นำคือชายชราคนหนึ่ง เขาทำหน้าบึ้ง “ยังหาไม่เจออีกรึ?”

ทุกคนส่ายหัว “ป่าปี้ลั่วนั้นมีพลังลมปราณที่ปั่นป่วนมาก และยังมีสัตว์อสูรอยู่มากมาย สวี่ซานมีพลังต่ำต้อย จึงยากที่จะหาตัวพบ”

“ข้าเดาว่าเขาคงจะหลบอยู่ในที่ไหนสักแห่งในป่า ถ้ายังหาแบบนี้ต่อไปก็คงจะไร้ประโยชน์ สู้ตั้งค่ายกลตรวจหาไปเลยดีไหม?”

ชายชราครุ่นคิด “ตั้งค่ายกล... ก็คงจะเป็นวิธีเดียว...” พูดจบเขาก็มองไปรอบ ๆ แล้วยิ้มอย่างเย็นชา “พวกที่หลบซ่อนตัวกันอยู่ ไม่คิดจะออกมาเจอกันหน่อยรึไง!” ทันทีที่เขาพูดจบ ก็มีคนหลายสิบคนโผล่ออกมาจากที่ต่าง ๆ ในป่า!