บทที่ 65: สวี่ซานถูกจับ

ผู้บำเพ็ญเพียรหลายสิบคนต่างก็เป็นผู้บำเพ็ญเพียรระดับสูงอย่างไม่ต้องสงสัย พลังที่แผ่ออกมาต่ำที่สุดก็คือระดับจิตแรกกำเนิด ชายชรามองดูผู้คนเหล่านั้น แล้วยิ้ม “ในเมื่อทุกคนมาที่นี่เพื่อวิชาสืบทอด ก็มีความจำเป็นที่จะต้องตามข้ามารึ?”

ผู้คนหลายสิบคนแต่งกายแตกต่างกันไป บางคนก็มารวมกันเป็นกลุ่ม แสดงให้เห็นว่ามาจากต่างนิกาย เมื่อชายชราพูดจบ ก็มีคนกล่าวขึ้นมา “หากข้าจำไม่ผิด ท่านคงจะเป็นหลี่ซิงอันใช่ไหม?”

“โอ้?” ชายชราแปลกใจ “เจ้ารู้จักข้ารึ?”

“เมื่อยี่สิบปีก่อน ท่านยังทำงานอยู่ที่สำนักกระบี่จื่อเซียว ข้าเคยเจอท่านครั้งหนึ่ง” ชายผู้นั้นยิ้ม แล้วกล่าวเยาะเย้ย “ไม่คิดเลยว่าท่านผู้อาวุโสหลี่จะถอยไปอยู่เบื้องหลังแล้ว เข้าไปอยู่ในหอทำลายมาร ดูท่าแล้วคงจะไม่สามารถพัฒนาพลังต่อไปได้อีกแล้วสินะ”

คำพูดนี้ทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรสิบสองคนรอบ ๆ หลี่ซิงอันระเบิดพลังออกมา! ต้นไม้ที่อยู่ใต้พวกเขาก็ล้มลงไปหมด หลี่ซิงอันไม่ได้สนใจอะไร ในนิกายหนึ่งย่อมมีคนที่รับผิดชอบงานส่วนหน้าและส่วนหลังอยู่แล้ว หอทำลายมารของสำนักกระบี่จื่อเซียวมีหน้าที่ทำงานที่ไม่น่าอับอายให้กับนิกาย ซึ่งนิกายอื่น ๆ ก็มีเช่นกัน กฎระเบียบเป็นเพียงสิ่งที่ทุกคนต้องปฏิบัติตาม แต่ในโลกผู้บำเพ็ญเพียรแล้วด้านที่ป่าเถื่อนก็ไม่เคยหายไป

ถึงแม้ว่าหอทำลายมารจะทำงานอย่างลับ ๆ แต่เมื่อทำงานมากไปแล้วมีชื่อเสียงในกลุ่มก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร “ข้านึกออกแล้ว เจ้าคือเฉินฉีของนิกายทัวเยว่ใช่หรือไม่” หลี่ซิงอันครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าว “ถึงแม้ว่าข้าจะไม่รู้ว่าคนอื่น ๆ มาจากนิกายอะไร แต่ข้าสามารถบอกทุกคนได้อย่างชัดเจนว่าสำนักกระบี่จื่อเซียวไม่มีวิธีพิเศษที่จะตามหาผู้มีวิชาสืบทอด ดังนั้นการตามพวกเราก็ไม่มีประโยชน์อะไร”

“ตอนนี้สวี่ซานก็ยังไม่ปรากฏตัว สู้พวกเราร่วมมือกันตั้งค่ายกลตรวจหาดีหรือไม่? เมื่อจัดการกับสวี่ซานได้แล้ว ทุกคนก็เอาวิชาสืบทอดไปตามความสามารถของตัวเอง เจ้าคิดว่าอย่างไร?”

“ท่านผู้อาวุโสหลี่คำนวณได้ดีนัก สำนักกระบี่จื่อเซียวส่งผู้บำเพ็ญเพียรระดับจิตแรกกำเนิดถึงสิบสามคนเพื่อตามหาผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างรากฐานคนเดียว เมื่อสวี่ซานปรากฏตัว ใครจะเป็นคู่ต่อสู้ของพวกท่านได้?”

หลี่ซิงอันแค่นเสียง “ถึงตอนนั้นทุกคนก็สามารถร่วมมือกันได้ พวกเราจะสู้กันอย่างยุติธรรม ถ้าหากสวี่ซานยังคงไม่ปรากฏตัว พวกเจ้ายังอยากจะพลิกป่าปี้ลั่วทั้งป่าเลยรึ?”

นิกายได้คาดการณ์ไว้แล้วว่านิกายอื่น ๆ จะส่งผู้บำเพ็ญเพียรระดับสูงมาแย่งชิงวิชาสืบทอดไป ผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างรากฐานนั้นไม่มีใครสนใจ ผู้บำเพ็ญเพียรระดับจิตแรกกำเนิดก็สามารถจัดการเขาได้แล้ว คนอื่น ๆ ที่มาแย่งชิงวิชาสืบทอดนั้นคือภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่ เพื่อความปลอดภัยของวิชาสืบทอด พวกเขาได้ส่งผู้บำเพ็ญเพียรระดับจิตแรกกำเนิดถึงสิบสามคนจากหอทำลายมารมา เพื่อรับมือกับสถานการณ์เช่นนี้โดยเฉพาะ

ถึงแม้ว่าสวี่ซานจะถูกพบแล้ว เขาก็คงต้องสู้กับคนเหล่านี้อยู่ดี การตั้งค่ายกลตรวจหาในป่าปี้ลั่วขนาดใหญ่จะทำให้จิตใจได้รับผลกระทบอย่างมาก ศัตรูที่อาจจะซ่อนตัวอยู่ก็สามารถฉวยโอกาสลอบโจมตีได้ สู้ร่วมมือกันก่อนแล้วค่อยสู้กันแบบจริงจังดีกว่า ตอนนี้มีผู้บำเพ็ญเพียรระดับจิตแรกกำเนิดอีกสิบกว่าคนเท่านั้น พวกเขาไม่ได้มีจำนวนที่ได้เปรียบ แต่ด้วยการร่วมมือกันสิบสามคนแล้ว พวกเขาก็สามารถรับมือกับคนที่รวมกลุ่มกันอย่างไม่เป็นระเบียบและต่างก็มีความคิดของตัวเองได้เป็นอย่างดี

ผู้เชี่ยวชาญจากนิกายต่าง ๆ หลายสิบคนต่างก็เห็นด้วยกับความคิดของหลี่ซิงอัน ข้อเสนอของหลี่ซิงอันทำให้พวกเขารู้สึกดีขึ้นมาก หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป พวกเขาก็คงจะไม่มีข้อมูลอะไร และยังต้องระวังการโจมตีจากคนอื่น ๆ อีกด้วย ถ้าได้ร่วมมือกัน...ก็คงจะเป็นวิธีที่ดี การจัดการกับสวี่ซานก่อนแล้วค่อยแย่งชิงวิชาสืบทอดตามความสามารถของตัวเอง! หลังจากพูดคุยกันได้ครู่หนึ่ง บางคนก็หันไปหาหลี่ซิงอันแล้วประสานมือ “ดี พวกเราจะไปกับท่านผู้อาวุโสหลี่”

คนอื่น ๆ ก็ตกลงตามกันมา หลี่ซิงอันยิ้มแล้วกล่าว “ดี ในเมื่อทุกคนตกลงแล้ว พวกเราก็มาตั้งค่ายกลตรวจหาสวี่ซานกันเถอะ ค่ายกลตรวจหาไม่ต้องให้ข้าพูดมาก ทุกคนก็คงจะใช้ได้ดีอยู่แล้ว ให้ข้าเป็นแกนหลัก ข้าจะพยายามขยายขอบเขตของค่ายกลให้กว้างที่สุด เพื่อที่จะได้เจอตัวสวี่ซานได้เร็วที่สุด!”

“สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรระดับจิตแรกกำเนิดลงไป ก็ขอให้ถอยกลับไปก่อน”

“ถึงแม้ว่าพวกเราจะไม่รู้จักกัน แต่ในนิกายของพวกท่านก็ต้องเป็นคนเก่ง ถ้าตายที่นี่ไป นิกายของพวกท่านก็คงไม่พอใจอย่างแน่นอน”

ผู้บำเพ็ญเพียรระดับก่อกำเนิดแก่นแท้และระดับสลายกายาหลายสิบคนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็บินจากไปอย่างรวดเร็ว พวกเขาไม่ได้อยากจะมารวมตัวกันนานแล้ว ก่อนหน้านี้ไม่คิดว่านิกายต่าง ๆ จะส่งผู้บำเพ็ญเพียรระดับจิตแรกกำเนิดมามากมายขนาดนี้ ในสถานการณ์เช่นนี้ พวกเขาไม่มีคุณสมบัติที่จะเข้ามายุ่งเกี่ยวได้ โอกาสที่จะได้วิชาสืบทอดไปนั้นน้อยเกินไป และโอกาสที่จะตายก็มากเกินไป สู้ไปจากที่นี่ดีกว่า

เมื่อผู้บำเพ็ญเพียรระดับจิตแรกกำเนิดลงไปแล้ว ท้องฟ้าก็ดูว่างเปล่าขึ้น เหลือเพียงผู้บำเพ็ญเพียรระดับจิตแรกกำเนิดสามสิบคนเท่านั้น หลี่ซิงอันบินไปตรงกลาง แล้วกล่าว “ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็มาเริ่มกันเถอะ”

...

ในโพรงต้นไม้ สวี่ซานลืมตาขึ้น แล้วขยับไหล่เล็กน้อย หลังจากหลบอยู่ในโพรงต้นไม้นี้นานสิบวัน ถึงแม้ว่าร่างกายของเขาจะอยู่ในระดับสร้างรากฐาน แต่ก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ แต่เมื่อคิดว่าข้างนอกมีอันตราย เขาก็ยอมรับมันได้ ถึงแม้ว่าจะอึดอัด แต่เขาก็ใช้เวลาสิบวันไปอย่างคุ้มค่า ครึ่งหนึ่งใช้ในการฝึกฝน และอีกครึ่งหนึ่งใช้ในการดูวิดีโอจากอุปกรณ์ฉายภาพเพื่อเรียนรู้ นี่ไม่เชิงเป็นการพักผ่อน แต่เป็นการเรียนรู้ชนิดหนึ่ง วิดีโอที่เขาบันทึกมาก็เป็นวิดีโอการต่อสู้ของผู้บำเพ็ญเพียร สวี่ซานดูวิดีโอแล้วก็คิดหาทางแก้ไข การได้รับประสบการณ์ที่แตกต่างกันเช่นนี้ จะเป็นประโยชน์ต่อการต่อสู้ในอนาคตอย่างแน่นอน

หินวิญญาณแปดสิบก้อนหมดไปแล้ว ก็ถึงเวลาที่จะออกไปแล้ว! สวี่ซานปรับอารมณ์ แล้วค่อย ๆ เปิดเปลือกไม้ที่ปิดโพรงต้นไม้ออก แสงแดดสาดเข้ามา ทำให้เขาต้องรอสักพักเพื่อปรับสายตา เมื่อคุ้นชินแล้ว เขาก็คลานออกมาจากโพรงต้นไม้ สูดอากาศที่บริสุทธิ์เข้าไปเต็มปอด! การฝึกฝนในสิบวันที่ผ่านมา ทำให้เขามีความเข้าใจใหม่เกี่ยวกับจางเปียวที่เป็นรากปราณ หินวิญญาณขั้นกลางหนึ่งก้อนปกติแล้วเขาต้องใช้เวลาสิบวันในการดูดซับ แต่เมื่อมีจางเปียวแล้ว เขาก็สามารถใช้หินวิญญาณแปดสิบก้อนในสิบวันได้! ประสิทธิภาพนี้มันน่ากลัวจริง ๆ! หลังจากนี้เขาต้องหาทางให้จางเปียวได้รับรางวัลที่ดี!

เขาขยับแขนขา แล้วมองหาทิศทางที่จะไปข้างหน้า แต่ในขณะนั้นเอง! มีแรงดูดอันรุนแรงพุ่งมาจากด้านบน! สวี่ซานยังไม่ทันได้มีปฏิกิริยาอะไร ก็ถูกดูดขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้ว! มีฝ่ามือหนึ่งกำลังจะมาปิดหน้าเขา! ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก สวี่ซานมองดูฝ่ามือที่กำลังจะโจมตีเขา ความคิดของเขายังคงอยู่ที่พื้นดิน... ในขณะที่ฝ่ามือกำลังจะบดขยี้หัวของเขา แรงดูดก็พุ่งมาจากด้านหลัง ดึงเขาออกไปอย่างรวดเร็ว แล้วก็มีแรงดึงอีกระลอกที่ดึงเขาไปด้านข้าง... เขาก็เหมือนตุ๊กตาผ้าที่ถูกคนแย่งกันไปมา

เมื่อสวี่ซานได้สติกลับมา เขาก็อยู่ในกลุ่มคนสองกลุ่มแล้ว กลุ่มหนึ่งแต่งตัวเหมือนกัน ส่วนอีกกลุ่มแต่งตัวแตกต่างกันไป หลี่ซิงอันมองดูคนกลุ่มที่สอง แล้วกล่าว “พวกเจ้าคิดจะทำอะไร!”

“ฮะ ไม่มีอะไรหรอก ท่านผู้อาวุโสหลี่ ในเมื่อเด็กคนนี้ปรากฏตัวแล้ว ก็ถึงเวลาที่พวกเราจะแย่งชิงวิชาสืบทอดกันแล้ว!”