บทที่ 71: นรกของคนทำงาน

ท่ามกลางความมืดมิด สวี่ซานรู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรง เสียงที่อยู่ข้างหูเริ่มดังขึ้นจากที่เคยไม่ชัดเจนก็ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น “สวี่ซาน! สวี่ซาน!!!”

“อึก...” สวี่ซานอดทนต่อความปวดหัว แล้วลุกขึ้นอย่างยากลำบาก สิ่งที่เขาเห็นคือใบหน้าของผู้ชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่ดูโกรธมาก อายุประมาณห้าสิบปี รูปร่างธรรมดา มีพุงใหญ่และหัวล้าน มีป้ายชื่อห้อยอยู่บนอก ‘ผู้จัดการหลี่’?

สวี่ซานตกใจ แล้วรีบลุกขึ้นยืนด้วยความกลัว “พี่หลี่! เกิดอะไรขึ้น?”

“ปัง!”

แฟ้มเอกสารจำนวนมากถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานของสวี่ซาน ผู้จัดการหลี่โกรธจัด “อะไรกัน! เจ้าไปทำร้ายลูกค้ามา! เมาจนไม่รู้สึกตัวแล้วยังมานอนที่บริษัทอีก? นอนค้างคืนก็ยังไม่ฟื้นรึ?”

“แล้วตอนนี้เจ้าจะทำอย่างไร! ทำให้บริษัทต้องเสียลูกค้าไป! ลูกค้ารายนั้นโทรมาบอกว่าจะฟ้องเจ้าและฟ้องบริษัทด้วย ข้าดูแล้วเจ้าคงจะไม่อยากทำงานที่นี่แล้ว!”

พนักงานทั้งหมดในออฟฟิศต่างก็โผล่หน้าออกมา เพื่อมาดูสวี่ซานถูกด่า สวี่ซานได้สติกลับมาแล้ว เขาจำได้ว่าตัวเองเมาแล้วไปทำร้ายลูกค้า... แย่แล้ว! เขาสั่นไปทั้งตัว ผู้จัดการหลี่จ้องมองมาที่เขาด้วยท่าทางที่น่ากลัว “ตามข้ามา”

พูดจบก็หันหลังเดินจากไป สวี่ซานเดินตามเขาไปอย่างกลัว ๆ เมื่อเข้าไปในห้องประชุมแล้ว ผู้จัดการหลี่ก็ปิดประตูลง แล้วพูดว่า “เจ้าทำให้บริษัทเสียหายไปไม่น้อยแล้ว คงไม่สามารถทำงานที่นี่ต่อไปได้แล้ว แล้วยังต้องชดใช้ค่าเสียหายอีกด้วย”

“แต่... ท่านหวังก็ให้โอกาสเจ้าได้แล้ว เจ้าจ่ายยี่สิบหมื่นไปเรื่องนี้ก็ถือว่าจบ เขาจะไม่นำเรื่องนี้ออกไปพูด บริษัทก็จะไม่ลงโทษเจ้าอีก เจ้าลองคิดดูให้ดี”

“ยี่สิบหมื่น!” สวี่ซานร้องออกมา “ข้าจะไปหายี่สิบหมื่นได้จากที่ไหน! เขาดูถูกข้า ข้าทำร้ายเขาผิดตรงไหน? เขาได้รับบาดเจ็บตรงไหน?”

“เขาดูถูกเจ้าแล้วเจ้าก็ต้องอดทนไว้! เพิ่งจะออกมาทำงานรึไง? ถ้าไม่มีเงินก็ไปขอจากที่บ้านก็ได้ บริษัทได้รับความเสียหายอย่างหนักแล้ว การที่ให้เจ้าจ่ายแค่ยี่สิบหมื่นถือว่าเมตตามากแล้ว เจ้ายังไม่พอใจอีกรึ?”

“ข้า... ข้า...” สวี่ซานรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว “ถ้าอย่างนั้น... ข้าไปขอโทษลูกค้าแล้วจัดการเรื่องนี้ไม่ได้รึ?”

ผู้จัดการหลี่หัวเราะเยาะ “ขอโทษ!? เจ้าไปตบหน้าเขาจนบวม แล้วยังทำให้มีรอยรองเท้าด้วย ตอนนี้ยังล้างไม่ออกเลย เจ้าจะไปขอโทษได้อย่างไร!”

“เจ้าคิดว่าท่านหวังเหมือนเจ้าที่เป็นคนจนรึไง? เขาเป็นคนที่มีหน้ามีตาในสังคมนะ!”

“ท่านหลี่ก็โกรธมาก แทบจะฆ่าเจ้าให้ตาย! วันนี้เจ้าต้องมาทำเรื่องลาออกให้เสร็จเรียบร้อย แล้วตอนบ่ายเจ้าต้องโอนเงินชดใช้ค่าเสียหายให้ลูกค้า เข้าใจหรือไม่?”

ลาออก... สวี่ซานรู้สึกมึนไปทั้งตัว ตอนนี้สังคมก็แย่มากแล้ว ถ้าเขาลาออกไปจะไปหางานจากที่ไหน? เขาให้ความสำคัญกับงานนี้มาก ในบริษัทนี้อย่างน้อยเขาก็ยังได้เงินเดือนแปดพัน และในสองปีที่ผ่านมาก็มีการปลดคน แต่เขาก็ยังรอดมาได้ พ่อแม่ของเขาก็สุขภาพไม่ดี การต้องจ่ายยี่สิบหมื่น... ถ้าเขาลาออกไป ชีวิตก็คงจะไม่มีหวังแล้ว

“สวี่ซาน เจ้าก็ทำงานที่นี่มาหลายปีแล้ว ถึงแม้ว่าเจ้าจะทำความผิดไป แต่บริษัทก็ยังให้เกียรติเจ้า โดยให้เจ้าลาออกด้วยความสมัครใจ ก็เป็นเช่นนี้แหละ อย่าคิดมากเลย แค่ยี่สิบหมื่นเอง ตอนนี้บ้านใครบ้างที่ไม่มีเงินเก็บถึงห้าหกสิบหมื่น?”

“ข้าไม่มี!!” สวี่ซานร้องออกมา แล้วอ้อนวอน “พี่หลี่ ช่วยหาทางให้ข้าอีกทีเถอะ ขอแค่ไม่ต้องจ่ายเงินแล้วเรื่องจบ ข้ายอมทุกอย่าง”

ผู้จัดการหลี่ส่ายหัว “สวี่ซาน เจ้าก็โตแล้วนะ ทำไมยังไม่รู้จักประมาณตน? ข้าจะช่วยเจ้าได้อย่างไร?”

“ตามข้าไปที่ฝ่ายบุคคลเถอะ ไปเซ็นเอกสารซะ”

ผู้จัดการหลี่เปิดประตูแล้วเดินจากไป สวี่ซานก็เดินตามเขาไปอย่างเหม่อลอย งานก็หายไป แล้วยังต้องจ่ายยี่สิบหมื่น... ต่อไปจะทำอย่างไรดี? จะไปบอกที่บ้านอย่างไร? ค่าเช่าบ้านในเดือนหน้าเขาก็ยังไม่มีเงินจ่ายเลย...

สวี่ซานเดินไปถึงฝ่ายบุคคลราวกับศพที่เดินได้ พนักงานกำลังประทับตราบนกระดาษอยู่ “ปัง ๆ ๆ”

สวี่ซานพึมพำออกมาอย่างไม่ตั้งใจ “อักขระสีคราม”

“มา เซ็นเอกสารนี่ซะ” ผู้จัดการหลี่ยื่นใบลาออกมาให้ สวี่ซานก็จ้องมองไปที่ตราประทับของพนักงาน แล้วพึมพำ “อักขระสีคราม... อักขระสีคราม... สมาธิ... อักขระสีคราม...”

สวี่ซานในดวงตาเหม่อลอย พึมพำคำว่า ‘อักขระสีคราม’ ไปเรื่อย ๆ สติของเขาก็เริ่มกลับมา “เพียะ”

ผู้จัดการหลี่ก็ตบไปที่แขนขวาของสวี่ซาน “เจ้ายังไม่จบอีกรึ?”

สวี่ซานก็กลับมามีสติ แล้วมองไปที่ใบลาออกในมือของผู้จัดการหลี่ ในใจรู้สึกขมขื่น “ลาออกก็ลาออก ทำไมต้องตบข้าด้วย”

“เจ้าพูดอะไร? อักขระสีครามอะไรของเจ้า รีบ ๆ เซ็นซะ อย่ามาเสียเวลา!”

‘อักขระสีคราม’! คำนี้ที่ออกมาจากปากของผู้จัดการหลี่ก็เหมือนสายฟ้าที่โจมตีสวี่ซาน สวี่ซานก็รีบคว้าปากกาและกระดาษมา แล้วเขียนคำว่า ‘อักขระสีคราม’ ลงไป ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่เมื่อได้ยินคำนี้แล้ว หัวใจของเขาก็เต้นไม่หยุด มันสำคัญมาก... เป็นของที่สำคัญมากจนเขาจำไม่ได้แล้ว

มันคืออะไรกันแน่? สวี่ซานถือกระดาษไว้ แล้วจ้องมองคำว่า ‘อักขระสีคราม’ อย่างเอาเป็นเอาตาย ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวเขาก็ค่อย ๆ หายไป ผู้จัดการหลี่ก็คว้ากระดาษออกจากมือของสวี่ซาน แล้วขยำมันเป็นก้อน “พอได้แล้ว! เจ้าจะแสดงละครไปถึงเมื่อไหร่?”

“คืนมาให้ข้า!” สวี่ซานตะโกน แล้วก็แย่งกระดาษคืนมา ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้อง

“เจ้าจะไปไหน? เรื่องยังไม่จบนะ” เมื่อเห็นท่าทีที่รุนแรงของสวี่ซาน ผู้จัดการหลี่ก็น้ำเสียงอ่อนลง “ข้าจะไปห้องน้ำ แล้วจะกลับมาเซ็น!”