บทที่ 70: ข้ายินดีทดลองยา

หวงจือเวิ่นเหลือบมองหยวนหยวน มันเป็นข้อเสนอที่ไม่เลวเลย การทดลองยาในสำนักผู้บำเพ็ญเพียรจะมีการใช้คนหรือสัตว์อสูรในการทดลอง แต่ในนิกายเป่าตานนั้นเล็กเกินไป ศิษย์ทุกคนก็ทดลองยาจนเกือบจะหมดแล้ว และเพื่อความสะดวกในการเก็บยา นิกายก็ตั้งอยู่ใกล้ป่าปี้ลั่ว ทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรอิสระไม่ค่อยมาที่นี่ คนเดียวที่ยังคงยินดีทดลองยาอยู่ก็คือหยวนหยวนศิษย์เอกคนนี้เท่านั้น แต่เขาก็กลัวมาก... ต้องคอยบังคับให้กิน... ในตอนนี้มีเม็ดยาที่สำคัญมากอยู่เม็ดหนึ่ง ถ้าให้สวี่ซานลองดูก็ดี

หวงจือเวิ่นหยิบยาเม็ดออกมาจากขวด แล้วยื่นไปตรงหน้าสวี่ซาน “ถ้าเจ้าอยากจะอยู่ในนิกายเป่าตาน ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ หากเจ้าต้องการที่จะลองยาเม็ดนี้ให้กับข้า ก็ถือว่าเจ้าได้สร้างคุณประโยชน์ให้กับนิกายเป่าตานแล้ว ข้าจะให้เจ้าอยู่ที่นี่ได้สามเดือน ในสามเดือนนี้เจ้าสามารถคิดได้ว่าต้องการจะใช้หินวิญญาณเพื่อความปลอดภัยของเจ้าห้าสิบปีหรือไม่ เจ้าคิดว่าอย่างไร?”

สวี่ซานลังเล นี่คือโลกผู้บำเพ็ญเพียร ไม่ใช่สังคมสมัยใหม่ที่จะมีหน่วยงานความปลอดภัยมาช่วยรับประกันอันตรายจากการทดลองยา หวงจือเวิ่นไม่มีความจำเป็นที่จะต้องทำร้ายเขา ถ้าเขาต้องการก็สามารถลงมือได้ทันทีเพราะเขาไม่สามารถต่อต้านได้ การทดลองยาจะให้เวลาเขาได้สามเดือน ถ้าไม่ลอง... ก็ต้องไปจากที่นี่ทันทีและอาจจะมีอันตรายที่คาดไม่ถึงเข้ามาหาได้ เขามีโอกาสที่จะตายได้สูง

หลังจากคิดอยู่นาน สวี่ซานก็ถาม “นี่คือยาอะไร?”

หวงจือเวิ่นยิ้ม “เจ้าไม่ต้องกังวล นิกายปรุงยาจะใช้สัตว์อสูรในการทดลองยาที่มีพิษ ยาเม็ดอื่น ๆ จะใช้คนเท่านั้น”

“ยาเม็ดนี้มีชื่อว่า ข้ามจิตมาร! เป็นยาที่ไม่มีใครทำได้ในโลกผู้บำเพ็ญเพียรนี้... เป็นยาที่ลึกลับที่สุด...”

หวงจือเวิ่นพูดอย่างภาคภูมิใจ แต่หยวนหยวนที่อยู่ข้าง ๆ กลับมีสีหน้าแดงก่ำ ดวงตาของเขาเป็นประกายเล็กน้อย และทำหน้าเหมือนว่าแผนการสำเร็จแล้ว

ข้ามจิตมาร! ยาเม็ดนี้เป็นสิ่งที่อาจารย์ของเขาคิดขึ้นมาเมื่อปีที่แล้ว และใช้เวลาหลายปีในการลองผิดลองถูกจนสำเร็จ ชื่อของมันคือข้ามจิตมาร แต่หน้าที่ของมันคือการปลุกจิตมารก่อนเวลาอันควร! เป็นยาเม็ดที่ไร้ประโยชน์ที่สุดในโลกของผู้บำเพ็ญเพียร... มีไว้เพื่อทรมานคนเท่านั้น แม้ว่าจิตมารจะเป็นสิ่งที่ลึกลับมาก แต่การที่สามารถปลุกจิตมารได้โดยใช้ยาเม็ดนั้น ก็ถือว่าเป็นความก้าวหน้าที่ยิ่งใหญ่ แต่ก็เป็นการก้าวหน้าที่ไม่สมเหตุสมผล หวงจือเวิ่นบอกว่ายาเม็ดนี้จะไม่ส่งผลกระทบต่อจิตมารที่เกิดขึ้นเมื่อทะลวงด่าน แค่ช่วยให้คนได้สัมผัสกับจิตมารก่อนเวลาอันควรเท่านั้น ซึ่งมันเป็นความคิดที่บ้าบอมาก! เมื่อหวงจือเวิ่นพูดถึงเรื่องนี้ หยวนหยวนก็กลัวจนสองเดือนที่ผ่านมานอนไม่หลับ ถ้าทำยาเม็ดสำเร็จก็ต้องให้เขาเป็นคนลอง... จิตมารไม่ใช่เรื่องที่ดี! ไม่มีใครอยากจะลองสัมผัสกับมัน ตอนนี้มีคนที่รับเคราะห์แทนแล้ว!

“ถ้าเจ้ากล้าที่จะลองยาเม็ดนี้ ไม่ว่าจะสามารถเอาชนะจิตมารได้หรือไม่ เจ้าก็สามารถอยู่ที่นิกายเป่าตานได้สามเดือน! ในสามเดือนนี้เจ้าจะสามารถพิจารณาได้ว่าต้องการจะใช้หินวิญญาณเพื่อแลกกับความปลอดภัยของเจ้าห้าสิบปีหรือไม่? เจ้าคิดว่าอย่างไร?”

สวี่ซานไม่กล้าที่จะรับปากง่าย ๆ จิตมาร... เขาได้ยินคำนี้มาหลายครั้งแล้ว ดูเหมือนว่าโลกผู้บำเพ็ญเพียรให้ความสำคัญกับจิตใจมาก การทะลวงด่านทุกครั้งจะนำมาซึ่งความเปลี่ยนแปลงทางจิตใจอย่างมหาศาล และจิตมารก็จะเกิดขึ้น แต่ก็ไม่มีใครเคยบอกเขาว่าจิตมารคืออะไร?

“ท่านเจ้าสำนักหวง ถ้าหากข้าเผชิญหน้ากับจิตมารแล้วจะเกิดอะไรขึ้น? ถ้าหากข้าไม่สามารถเอาชนะได้ จะตายหรือไม่?”

หวงจือเวิ่นกล่าว “คำตอบของคำถามนี้ขึ้นอยู่กับแต่ละคน จิตมารคือความกลัวที่ลึกล้ำที่สุดในจิตใจ หากเจ้าสามารถควบคุมจิตใจของเจ้าได้ ก็จะเอาชนะได้ง่าย จิตมารไม่ค่อยทำให้คนตาย แต่ถ้าเอาชนะไม่ได้ ระดับพลังของเจ้าก็จะลดลง และการทะลวงด่านในครั้งต่อไปก็จะยากขึ้นเป็นร้อยเท่า”

“แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแน่นอน ข้าได้ยินมาว่ามีคนที่ตายเพราะจิตมาร พลังลมปราณก็ปั่นป่วนจนร่างกายระเบิดไปเลย และก็มีไม่น้อยที่เสียสติไป”

“แต่เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจะพยายามปกป้องเจ้าอย่างเต็มที่ การที่จะเอาชนะจิตมารได้อย่างปลอดภัยนั้นก็มีเคล็ดลับอยู่บ้าง”

หวงจือเวิ่นเดินไปมาแล้วกล่าว “จิตมารเป็นภาพลวงตาที่เกิดขึ้นจากภายในจิตใจ คนส่วนใหญ่จะกลับไปที่ช่วงเวลาที่สิ้นหวังที่สุดของตัวเอง และจิตมารก็จะสร้างความรู้สึกที่น่ากลัวขึ้นมา สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความทรงจำและความสามารถของเจ้าจะกลับไปเป็นเหมือนตอนนั้น”

“แต่ขอแค่เจ้าสามารถให้ตัวเองได้สติก่อนเข้าสู่จิตมารได้ เจ้าก็จะมีโอกาสที่จะเอาชนะได้มากแล้ว”

“เคล็ดลับคืออะไร?” สวี่ซานถาม “สิ่งสำคัญสำหรับเจ้าคือ... เรื่องราว หรือศาสตราวุธ หรือคน... อะไรก็ได้ที่สำคัญกับเจ้ามากที่สุด ถ้าเจ้าสามารถให้ตัวเองมีสติได้ก่อนเข้าสู่จิตมารได้ โอกาสที่จะเอาชนะก็จะมากขึ้นแล้ว”

“นี่เป็นเพียงข้อแรก ยังมีข้อที่สองที่สำคัญยิ่งกว่า”

“ถ้าเจ้าสามารถมีสติได้ในจิตมาร สิ่งแรกที่ต้องทำคือสนใจเรื่องเวลา ถ้าเจ้าอยู่รอดได้หนึ่งชั่วโมง ก็จะสามารถออกจากจิตมารได้โดยไม่ต้องเอาชนะมันได้ และนี่คือเคล็ดลับที่โลกผู้บำเพ็ญเพียรค้นพบมานานแล้ว แต่วิธีนี้ก็จะทำให้จิตมารกลับมาในสถานการณ์เดียวกันอีกครั้ง”

“แต่การที่จะมีสติในจิตมารนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย คนที่มีพรสวรรค์และความกล้าหาญเท่านั้นถึงจะทำได้ เจ้าคิดดีแล้วหรือยัง?”

สวี่ซานลังเลนานมาก การที่จะจำเรื่องราวสำคัญนั้นไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา ตัวเลือกแรกคือตราประทับสีคราม ของสิ่งนี้พิเศษมาก แม้ว่าเขาจะอยู่ในระดับรวบรวมลมปราณ ก็สามารถรู้สึกถึงมันได้อย่างชัดเจน มันเหมือนกับจิตวิญญาณของเขาที่แยกออกจากกันไม่ได้ ส่วนจิตมารของเขา... ก็น่าจะเป็นสัตว์อสูรคุน! สถานการณ์นั้นเป็นสิ่งที่เขาไม่ต้องการที่จะเจอมันอีกเป็นครั้งที่สอง ถ้าไม่ใช่สัตว์อสูรคุน ก็คงจะเป็นผู้บำเพ็ญเพียรระดับจิตแรกกำเนิดสามสิบคน ไม่ว่าจะเป็นคนไหนก็ดูเหมือนจะไม่มีโอกาสชนะ แต่เมื่อกลับไปสู่สถานการณ์เดิมแล้ว เขาก็สามารถใช้แผ่นซีดีเพื่อจัดการกับผู้บำเพ็ญเพียรระดับจิตแรกกำเนิดได้ แล้วสัตว์อสูรคุนล่ะ? ไม้เท้าแห่งแสงก็ยังไม่สามารถแปลงร่างได้... แต่เขาก็สละชีวิตเพื่อคนอื่นไปแล้วในครั้งนั้น ครั้งนี้ก็คงจะมีคุณสมบัติที่จะแปลงร่างเป็นอุลตร้าแมนได้แล้ว...

หลังจากนั้นไม่นาน สวี่ซานก็พยักหน้า “ศิษย์ยินดีทดลองยา”

ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ทางเลือกนี้ก็คือทางที่ดีที่สุดแล้ว หวงจือเวิ่นก็ดีใจ “ดี! ข้าชื่นชมคนที่มีความกล้าหาญ! ผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างรากฐานสามารถลองสัมผัสกับจิตมารก่อนเวลาอันควรได้ ก็เป็นเรื่องที่ดี อาจจะเป็นโชคดีก็เป็นได้ เอาไป!”

สวี่ซานรับยาเม็ดที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายชั่วร้ายมา แล้วก็มองดูตราประทับสีครามในหัว แล้วก็กินยาเข้าไป...